Giderken!
..düş
bahçeleri vardı şiirlerin
mavi duvarları
fesleğen kokularında aşkı
hani kulak fısıltılarında okunurduk bağıra çağıra
bir sabah ertesi gibi kalıcıydı yaralarımız
rüzgarlarımızda vardı bizim
ardından şarkılar söylediğimiz..
karamsarlık en büyük düşmandı benliğimize
kanatırdı gidişler
acıtırdı gelişler
alışkanlıklarımız boynumuzda bir ilmek
dirhem dirhem çürüyen insanlığımız
karanlığımıza karşı bir ses bir ışık tanesi..
gitme diyorsun
tümceler kanatmasın yüreğimizi
soluğum kesiliyor
gitmekte değil dönmekte
hatta kalmakta
ömrümüze çalınmış bu kara
gün doğmadan..
ömür dediğin nedir ki
senden ötürü bir sen..
tüm gücünle kaldırırsın o taşı
yeni yetme bebeler gibi olurum o an
bıraksam kayıp gidecek ellerimden
tutsam kanatacak yüreğinden
“yeterince kanamadım mı” der gibisin
“yeterince kanatmadım” derim
kan tadında bir ülke değil mi bizdeki..
gitme diyorsun
gitme yutar seni bu kara
kalırsam yutar beni bu sevda
uzansam sana
sana gelsem fesleğen kokusuyla
fısıldasam bir kulağından bir kulağına
şaşırtsam yine yeniden
sussan-susasan..bana bize..
Aday
şiirlerin daha önce hiç bir yerde yayınlanmamış olmaları gerekmektedir.
Daha önce başka bir sitede, dergide, gazete v.b yerlerde yayınlanmış
olduğu belirlenen şiirler, dereceye girmiş dahi olsalar, yarışmadan
eleneceklerdir.
Yazıyaz Dergi yönetimi, katılım şartlarında değişiklik yapma hakkına
sahiptir.