Kendimce / Gülşah TEKCAN

Hüzünden uzak
Sana yakın
Bana kırgın
unutulmuşluklardı…

Duyumsadım kendimce

Sarmalanmış canımla
Sen yokken,
anlattım yine
duymadın oysa.

Geldim
Gözlerim yanıyordu
ve uyumak istedim sessizce
Dilimde yarım kalmışlıklar
Bir sevdadan arta kalanlar;

Kalp atışlarını duymak
Ve öylece uyumak
gibi
gerekliydi…

Düşündüm kendimce

Baktın
Gözlerin parlıyordu
ve konuşmak istedin usulca
Ellerinde adı konmamış, durulmamış isyanlar;

Bağırışlarımı duymak
ve ayağa kalkmak
gibi
anlamlıydı…

Bir yanım sana dönük,
bir yanım uzak senden…

Her bir zaman
sorguluyor
kendini
farkında olmadan

Dönüşler yaşıyorum
Başlangıcı olmayan

Kaldın…
Alev alevdi gözlerim
Sıcaklığında,
Anlamında varlığın
ve ötesinde…

Kaldın.
Burda’lar ve benim’ler
siluet halindeler,
gerçekten uzak
kendi içinde…

Duydum kendimce…