Umutmuş Meğer, Fırtınalar Koparan / Önder ASLAN

 

 

 

Sana çiğdem demiştim, mahmurluğundan.

Süzgün, dalgın bakışlarında saklıydın.

Sarhoştuk ikimiz de.

Sana çiğdem çiçeği dedim, bakışından.

Artık bana çiğdem deme diyorsun.

Demem.

Çiçek bozuğu yüreğimle, hastayım artık.

Sayrılığım sirayet ediyor yüreğimden her bir yanıma.

Ve ben seni keşiften geri dönüyorum.

Mürettebatım kırılıyor; sensizlikten bir bir. 

Rüzgârın beni döllüyordu derdin.

Bir fırtına bastırdı her yanımı.

Rüzgârım ulaşmadan sana, bana ulaştı fırtınan.

Tarumarım.

Darmadağınık.

Seni keşiften geri dönüyorum.

Geldiğim yere ya dönerim ya dönemem.

Güvertem çatırdıyor.

Dümen çeviremiyorum.

 

Sana çiğdem derdim.

Gözlerim kör oldu çiçekten.

Karanlığımda nereden dokunduğun belirsiz.

Dokunup kaçtıkça, döküp saçıyorsun çiçek bozgunu yüreğimi.

Topluyorum.

Seni keşiften yoruluyorum.

Sanki her yanımda sen varsın.

Sanki yoksun.

Say ki sen yokken de varsın.

Yine de umdum kırılıyor, ihtimalin prizmasında…bir iken, renk cümbüşüne dönüyor umudum.

Umudumun renkleri…

Pembe çağırıyor beni.

Oysa siyahın derinliklerinden damıtılmalı pembe, aldanmıyorum.

Çiğdem renkli umudumun peşine gidiyorum.

Sana çiğdem demiyorum.

Ümidim oldu çiğdem…karlar erimeye başlar başlamaz, bana baharı muştulamaya acelesi olacak çiğdemin.

Fırtınan mı?

O ne mi olacak?

Beklediğimdi fırtına.

Zihnim durmuştu.

Düşüncelerim yavanlaşmış, sözlerim sıradanlaşmıştı.

Duygularım beklemedeydi, zaten bir fırtınayı.

Ve koptu.

Fırtına burnuna ümit ekiyorum.

Çiçek bozuğu yüreğimle, sayrılığımla, kendimin ardılı oldum da gidiyorum.

Artık ben Bartolomeu Dias.

Portekizli değilim.

Yılsa 1488 den çok çok ileride.

Ardılım kendim.

Gidiyorum.

Ümit Burnu

Ümit Burnu olmadan önce,

Fırtına burnuymuş ya…

Seni keşiften geri dönüyorum.

Fırtınandan ıradıkça kendimi, ümit oluyorsun bana.

Sana geleceğim.

Süzgün bakışına.

Umudum…