Yolcu / Önder ARSLAN

 

 

 

Çocukluğun Duygusundan Duygunun Çocukluğuna

 

Kim bu çocuk?

Kimin bu çocuk?

Bir sokağın kalabalığının mı?

Bir villanın kimsesizliğinin mi?

Onlar için ne fark eder?

Günce tutmaya gör çocukluğunla, çocuğunla…

Anda yaşamayı öğren onlardan,

Plansız coşkularına katıl,

Küs, barış, kavga et…

Biriktirmeden ne öfkeni, ne kinini…

Gözlerinde ne geleceğin kaygısı,

Ne geçmişin acısı…

Kahkahaları,

Gözyaşı,

Tebessümü…

Cesurdur, saklanmaz duyguları…

Hesapsız sevgisiyle,

Saklambaç oynamayı sever en çok…

İçinin kuytusuna saklanır… yavaş, yavaş…

Yaşamı sobeledikçe,

Saklanır içinin kuytusuna alelacele.

 

Bakışlar bulanıklaşır,

Donuklaşır tebessüm

Duyguların cesareti

Ağır ve aksaklaşır…

An’ı yaşarken

An peşinde koşar…

Topal, topal…

Kovalar, kovalar…

Kıvrılmışken içine,

Onu ondan uyandıracağa,

Sobeleyeceğe ümitlidir,

Ümitlidir heyecana,

İnsana…

O çocuk kim?

O çocuk belki ben,

O çocuk kimin?

Belki senin çocukluğunun çocuğu,

Ne bir sokağın kalabalığı,

Ne de bir villanın kimsesizliği…

Sesimizin sessizliği…

Sessizliğimizin sesi…