Şu an...

[Papyrus]

Ağlamak

Gözyaşı dökmeden,
Küçük küçük, çok derin hıçkırıklarla,
O kadar derin ki, sıradan bir nefesten farkı kalmıyor gün ışığına çıktığında.
Ama bir o kadar da keskin,
Ciğerlerimden koparken sanki yırtıyor göğsümü.
Bu acıdan, bu üzüntüden kurtulmak istiyor muyum diye soruyorum kendime?
Hayır...

Keşke hıçkırıklarla ağlayabilseydim
Coşkulu hıçkırıklarla,
Bağıra çağıra,
Herkes gibi.

[il_bilge]

Herkes gibi
yırtabilseydim karanlığı
Yüreğimdeki çığlıklarla...
Örtebilseydim susuşlarımı
Çıkarabilseydim derindekileri...
Bıraksaydım bir anda
Akıp gelseydi sessizce...
Böyle olmasaydı gözlerim
Hapsetmeseydi çığlıklarımı...
Anlamlılığı sorgulasaydım
Tüm anlamsızlıklarla

Ben olur muydum
yine
böyle
sana
yazan?
...

Sevgilerimle,

sevgili dostum...

[sosyologgg]

Acı çekmek,
Hala insan olabilmenin kanıtı değil midir?
Tüm duyarlılıklarını koruyarak,
Gözyaşlarının süzülmesi...
Öylece acı içinde kalakalmak,
Hüzünlerinde boğulmak,
Böylece her dem insan kalabilmek...
Yaratıcımın en güzel armağanına
Sahip olabilmek.

[dicle]

Hayallerimle yetindim hayat boyunca,
ulasilmaz ufuklara yelken acmadim, huzur istedim yalnizca.
Zaman zaman sarkilar söyledim umursamaz bir tavirla,
uzayip giden tartismalara baskaldiricasina
ruhumun derinliklerinde kayboldum cocuk yasimda...
Gözlerimdeki masumiyet o cocugun hatirasi,
ürpertici sessizligim yüregimin gizli yasi,
ve uykunun en derininde aglayarak uyanisim,
ellerimden kayip giden, sicakligina doyamadigim,
ne haldedir soramadigim askimin izdirabi...
Seversin ta yürekten,
erir gidersin hasretinden...
Vakitsiz calar ayrilik kapini,
gitme diyemezsin,son kez sarilip öpemezsin,
inancin kalmaz artik, ümidini yitirirsin...