Tüm yönleriyle 1.Dünya Savaşı

[bozkır]

Konuyla ilgili Perinçek'in ne dediğine daha yakında bakalım
"...Önce 1914-1918 Savaşı’nın Türkiye açısında emperyalizme karşı bir direnme savaşı, bir vatan savunması, haklı bir savaş olduğunu vurgulayalım. Çünkü buna ihtiyaç var. Geçende dostum Prof. Dr. İlber Ortaylı’nın Birinci Dünya Savaşı’nın Osmanlı Devleti’nin paylaşımıyla bir ilgisinin bulunmadığı yönünde görüşler ileri sürdüğünü Hasan Pulur’un köşesinden okudum..."

Şimdi kara çizgili kısım üzerinde biraz düşünmek gerekir.Savaş boyunca iki taraflı bir savaş veriyoruz.Bir yandan saldırıyoruz,bir yandan savunmadayız.Bir yandan Enver Paşa Hindistana giden yolda Sarıkamışı aşmaya kalkıyor diğer yanda Kemal Paşa İstanbul ve vatanı işgalden kurtarmak için Çanakkalede vuruşuyor.
Bu durumu şöyle açıklayabiliriz.Şevket Süreyya Aydemir "Suyu Arayan Adam" adlı kitabında askeri liselerdeki yıllarını anlatır.Orada arkadaşlarıyla dünya haritası üzerinde Osmanlının eski coğrafyasına bakarmış.Her birden iç geçirip Fas'a kadar uzanan toprakları tekrar almak için savaşan kahramanlar olarak kendilerini düşlermiş.İşte Osmanlı subaylarının bir kısmı bu kafada yetişmişlerdir.Hepsi birer İskender yada Sultan Mehmet olmak ve fetihten fetihe koşmak hülyasındadır.Bunların en ileri gideni de kuşkusuz Enver Paşadır.Enver Paşa çok hızlı yükselen bir subay olduğu için oldukça deneyimsizdir.Buna kendi kişiliğindeki haylci atılganlıkta eklenince Osmanlıyı savaşa adeta eski görkemini kavuşturmak için girmiştir.Bu yüzden savunmada kalmayı düşünmemiştir.Kendisi Sarıkamışta saldırırken Cemal Paşa'yı da Kanal Cephesinde taarruza kaldırmıştır.Tabii ki sonuç felakettir.
Bu noktada bir sonuç çıkarmak gerekirse Cihan Harbi ordunun bir kesimi için adeta sömürgeci bir saldırı özelliği kazanır.Sonuç tabii ki fiyasko ve milyonlarca ölüdür.İşte İlber Hoca yüzden bu savaşa girmek zorunda değildik diyor.Bu noktada dayandığı şey Osmanlı ordusunun modernleşmesidir.Gerçekten son dönemde yapılan ıslahatlarla Osmanlı ordusu artık dayanıklı bir ordu haline gelmiştir.Savaşa girmese veya savunmada kalsa kolay kolay onun yenecek bir ordu bulunmuyordu.Zİra Çanakkale bunun en açık göstergesidir.Dİğer bir savunma cephesi olan Suriye ve Irak cephesinde ise yine Enver Paşa'nın Baküyü fethi için tam gerekli olduğu bir anda iki tümeni cepheden çekmesi yüzünden yenilgiye uğramışızdır....


Şimdi madalyonun öbür kısmına geçelim.Enver'in Almancı olmasına rağmen aslında Osmanlı bürokrasisi ve ordunun önemli isimleri İngilizler tarafındadır.Onlara göre Osmanlyı Ruslara karşı koruyacak en önemli güç İngilteredir.Burada eski bir prensip de devreye girer.Düşmanların içinde en tehlikesizi sana en uzak olandır.Yani İngilteredir.İngilterenin coğrafi uzaklığı -Mısır'daki nüfuzuna rağmen- onu ehveni şer yapmaktadır (Aynı düşünce Sivasta Atlantik ötesinde bulunan Amerikanın mandacılığının öne çıkmasını sağlayacaktır)
Ancak İngiltere Rusya ile yaptığı nüfuz paylaşımı ile İstanbul'u Rusyaya bırakma eğilimindedir.Ancak kesin kararını henüz vermiş değildir.Bu yüzden Osmanlıyı uzak durur ve onu Almanların kucağına iter.
İşte İngilizcilerin çokluğu Osmanlıyı Almanların yanında savaşa sokmaya isteksiz hale getirir.

[bozkır]

Buna rağmen Enver Paşa ülkeyi savaşa sokunca Osmanlı kabinesinden bazı isimler anında istifayı basar.Ancak iş işten geçmiştir.Artık savaşmaktan başka çare kalmamıştır.

Bu yüzden savaşa muhalif olan pek çok isim cepheye koşar.Bunların arasında Mustafa Kemal Paşa'da vardır.Onun haklı gerekçeleri de vardır.Kendisi daha önce Fransadaki askeri manevraları izlemiş ve güç dengesini görmüştür.Bunun dışında Bulgaristanda ateşemiliter olduğu için bazı şeyleri yerinde görmüştür.Zira Almanlar,Bulgarları da Osmanlılar gibi kendi tarafına çekmeye çalışmaktadır.Kemal bu tarihte görüşmelere katılır ve ALmanyanın durumunun parlak olmadığını görür.Ayrıca Fransa Marne cephesinde Almanları durdurunca Almanların bir halt yiyemeceğini anlamıştır.

Buna rağmen vatan deyip savaşa gider.Mustafa Kemal için savaş ülkeyi ayakta tutma yenilse bile yaşayacak ana çekirdeği elde bulundurma savaşıdır.Bu çekirdek de Anadoludur. (tabii ki Selanik de vardır).İşte Perinçek bu noktada yarım haklıdır.
Mustafa Kemal Paşa Çanakkalede bu düşünceyle savaşır.Türk ordusunun fakir fukarada olsa iyi komuta edilince iyi savaşacağını göstererek Anadoluyu düşman işgalinde kurtarır.
Güney cephesine geçincede kafasında bu düşünce vardır.Ona göre o topraklar zaten elden çıkmıştır.Medineyi savunmak onun için gereksizdir.(Bu noktada sonuna kadar haklıdır) Ona göre ordu Suriyenin güneyine kadar çekilmeli ve Araplara konfederayon önerisi yapılmalıdır.Ülkenin temeli ne de olsa Anadolu ve Türklerdir.ANcak sözünü geçiremez ve nice Türk genci Sİna çöllerinde heba olur....

Sonuca gelirsek cihan harbi ittihatçı önderler açısında evet emperyalist bir savaşa dönüşmüştür ama Kurtuluş Savaşını verecek kadro içinde bir vatan savunmasıdır.Burada meseleye siyah beyaz bakamıyoruz bakmamlıyız....

saygılar

Not:Hapiste olmasına rağmen bu tür konularla hala ilgilendiği için Doğu Perinçek'e saygı duyduğumu da belirtiyim.Hakkındaki -bence- saçma iddialardan aklanması dileğiyle....

[Ayanoğlu]

I.Dünya savaşı,bir emperyalist paylaşım savaşıydı.
Savaşın konusu Osmanlı Devletinin paylaşımıydı.
O nedenle Türkiye'nin savaşın dışında kalması olanaksızdı.
(Ancak Türkiye zaman kazanabilirdi.)
Lenin,bu savaşta yalnızca Arnavutkuk ve Türkiye'nin "vatan savunması" yaptığını saptar.

Komünist Enternasyonal Belgeleri'nde* İttihatcılar için şu saptama yapılıyor :

"...Avrupa Emperyalizmine karşı direnmeye ve Türkiye'nin bağımsızlığını kurtarmaya çalıştıkları"

*(Kurtuluş Savaşı ve Lozan,Komintern Belgelerinde Türkiye I,Kaynak Yayınları,1993 sy:40)