Kelimesiz Kalmayalým

[gizemnur]

Duraksadý yaþam izlerini süremediði bir akýþa tabii... Bugün her zamankinden daha karamsar. Yaðmurdan mý yoksa esen rüzgardan mý? Bir yerlerden esen bir rüzgar var yönü belli olmayan çarptý mý çarpýtan...Kuzey rüzgarý olsa gerek soðuk mu soðuk... Titreyen iki diþ gýcýrtýsý nerden geliyorsa...Benden geliyor diyor...Ruhu gýcýrdayan, ruhunun diþleri dökülmüþ beden... Nasýl tad alacak yediðinden...Bir ses ölüme çaðrýyor nerde ve niçin? Gitmek mi kalmak mý? Gitmek kararý, geriye döndüðünde kendini uðurlamayan yarenler...Ölüme beþ kala dondu zaman...Ölüme beþ kala doldu gözleri... Ölüme beþ kala iþte kaldý zaman...Ölüm mü; kalmak mý ölü gibi dünya da diyor...�þte ölüme beþ kala neler akýyor neler... Hayatý yaralý güvercin gibi uçmadan geçirmekten korkuyor ve ölüme beþ kala duran saatini ayarlýyor...Ölüme dört kala... Çoçukluðundan kalan manzaralara bakýyor... Gülümsüyor ölüme dört kala... Okul yýllarýndaki baþý boþluðu dertsiz tasasýz zamaný özlüyor... Dönemeyeceðini bildiði için ölüme üç kala... Gençlik yýllarý ve esen kavak yelleri... �lk aþk ilk heyecan... Ölüme iki kalýyor zaman ne çabuk akmýþ diyor...Evet akmýþ zaman...Sonra sýkýntýyla geçen zaman... Nefret ediyor ak ak artýk diye yalvarýyor. Akmýyor zaman...�zle diyor bir ses...Aðlamaklý ses tonuyla yeter diyerek baðýrýyor ve ölüme bir kala...Bir aðacýn altýnda soðuktan titreyen bedeni... Elinde þiþesi ayaðýnda yýrtýk ayakkabýsý... Geldi çattý ölüm diyor ve son kez gülümsüyor...Ölüme sýfýr kala diyemiyor...
h.g

[DontHurtMe]

Kararan gecede zaman geçmek bilmiyor, zaman olgusu yitirildiðinde zihindeki karmaþalar biraz daha çýkýyor gün yüzüne... Düþünüyor insan .... Zaman akmak bilmiyor...
Ve o an geliyor ki zaman çoktan dolmuþ...
(parmaklarýmdan dökülüverdi... yazýnýz tekrar düþünceye sevk etti beni..)


Tebrik ediyorum güzel bir çalýþma...

[gizemnur]

Zamanýn sonsuzluðunu gösterir rakamlar..Sayýlar belki zamaný hesap etmek için doðmuþtur. Zamaný yaþamak yerine beklemek ve hesap etmek...Hesaplayarak yaþamak ve ölüme hesaplayarak yaklaþmak...Her adýmda son yapraða doðru bir adým daha yaklaþmak...Gözlerinde bir korku önceleri var olan kaygýlarýn yerine...Topraða teslim olmak istemeyen ya da ateþe yenik düþmemecesine saplanan derin bir duygu... Küllerinin savrulduðunu göðe doðru göremeyeceksen korkuya gerek var mýdýr? Korkunun kaynaðý bir daha soluyamamak bu atmosferi;kendi atmosferini ölüm korkusuyla doldurmak...Hep ölüme bir kala yaþamak ama bir öncekine göre bir adým ilerdeyizdir.her defasýnda bir adým atarýz ama yine ölüme bir kaladayýz. Ölüme sýfýr kala olmaz göremeyiz. Sýfýr etkisiz onun etkisiz olduðu alanda yaþam etkisizdir zaten...Yaþama etkisiz kalmak ölümle mi gelir ölümden önce tepkisizlik mi vardýr?Bilemez insan...Sadece ölüme bir kalayý yaþar.Geriye dönüp baktýðýnda ölüme beþ kaladan baþlar saymaya...

[LiberterKedi]

Ölüme giderken penceremin içine yansýyan güneþ aydýnlatamýyor bedenimi,gizimde saklý korkularým aslýnda utanmama sebebti.Cezalarým ise utancýmýn parçalanmýþ haliydi bana yavaþ yavaþ acý çektiren.Her acý olgunlaþtýrýrken benden götürdükleri ile eksiltti yavaþ ve usulca.Ve þimdi yastýðýma her gece giden kafamda tek birþey mevcut "ölüm".Neden acaba?

[gizemnur]

Ölüme giderken ruhlar donuyor uzaklara dalýyor gözler... Doðanýn kara boyanmasý da bir ölümse üzerine kar atýlýyorsa üzerime atýlacak topraða özlemim...Ölüme giderken haykýrýþým geriye temiz bir dünya býrakalým diye yalvarýþým. Ölüme giderken þavaþlar dursun yüzler gülümsesin isterim. Ölüme giderken aðlamam yaþam aðlamak ölüm gülümsemektir derim...Ölüme giderken hüzünlere atarým son vuruþ öderim hayata dair son kuruþ... �ki metre kefendir giydiðim bu dünyanýn malý mülkü kiyafetsiz gereksiz ölüme giderken...Ölüme giderken gidiyorum diyememektir dilde ki türkü ruhta sevmiyorum diyememektir.

[gizemnur]

Dilimizde gün boyunca deðiþik kelimeleri telaffuz ederiz. Hiç düþündük mü kaç kelime kullandýðýmýzý? Benim de bugün aklýma takýldý bu mevzu. Zihnimde binlerce kelimeyi evirip çeviriyorum ve yeni cümleler kuruyorum; duygularýmý kendime anlatmak adýna… Dýþarýya bu kadar rahat aktaramýyorum nedense… Ã�þim gereði konuþmak zorunda olduðum için; diðer insanlara göre daha þanslýyým diyebilirim. Hepsi bu kadar… Ã�þ olmasa kimseyle dilsel bir paylaþým içerisinde olmayacaðýmdan eminim. Belki alýþveriþ yaparken birkaç cümle dizeceðim ardý sýra… Deðiþmeyen kalýplaþmýþ cümleler olacak. Sýradan ve kendi halinde… Ötesine ne gerek var ki? Dünya koþullarýnda en çok hangi kelimeyi idrak etmek gerekir diye soruyorum kendime… Barýþ, barýþ diye baðýrmak istiyorum. Barýþa ihtiyacýmýz var. Her haber ölüm tellallýðý yapýyor. Alýþmýþýz ve doðal karþýlýyoruz. Oysaki “barýþ” kelimesini telaffuz ettiðimizde içimiz huzurla dolar. Yüzümüzde gülümseme, gözlerimizde tarifi mümkün olmayan bir ýþýk belirginleþir. Savaþ kelimesinin ürkütücülüðünden titreyen bedenimiz; barýþýn koruyuculuðuna sarýlmak ister.

Barýþýn ulviliðine karþýn; savaþýn emperyalizmi yönetir bizi ve tüm dünyayý. Irak, Afganistan, Pakistan, Lübnan, Cezayir, Kenya daha adýný yazamadýðým birçok bölgede, oluk oluk kan akýyor topraða… Çýkar menfaat uðruna insanlar, birbirinin canýna kýyýyor acýmadan… Ã�nsan isyan edip kafa tutmak istiyor. Ama kime ve niçin?

Savaþý ortaya çýkaran faktörler nelerdir? Çocukluðumda beynime en fazla takýlan soru diyebilirim. Yýllar geçtikçe karmaþýk görünen olaylarý çorap söküðü gibi çözüyorsun ve küçük meselelerin insan hayatýna verdiði tahribatlar için kahrediyorsun. Ã�deolojik, sosyolojik ve ekonomik çýkarlar düzleminde ortaya çýkan kaoslarýn dünyayý yok etmeye baþladýðýný algýlayýp hüzünleniyorsun. Hüzünlenmek çare olmuyor hiçbir þeye… En önemli kelime “bencillik” telaffuz edilmediði halde dünyaya hükmeden… Ã�nsan doðasýnýn bencilliði bütün savaþlarýn ve ölümün sebebi… Barýþýn egemenliðini mezara gömen yegâne faktör. Bencillik savaþ dürtülerini ortaya çýkarýr ve bu dürtünün temelinde menfaat gizlidir. Bencillik menfaatlerin korunmasý ve elde edilmesi durumunda ortaya çýkan kiþisel kimliktir. Gündeme neler gelir bu sonuca bakacak olursa; “acý acý acý”. Yeni bir duruma merhaba diyelim. Ã�nsaný içten yýkan hüzünlendiren derin bir duygudur acý. Barýþýn neþesi; savaþýn acýsý… Barýþýn temelinde iyimserlik savaþýn temelinde bencillik… Ne çok kelime aðý var… Doðrularýný yaþamýn ortasýna ekebilseydik keþke… Tercihlerimiz ayný… Deðiþmez. Neden…
Bu durumu çözmenin tek yolu “biz kimiz” sorusuna doðru yanýtý verebilmektir. Bizler tanrý tarafýndan diðer canlýlardan üstün olduðumuza inandýðýmýz için ki; hükmediyoruz diðer canlýlara ve birbirimize… Yaramaz çocuklarýn þýmarýklýðýyla etrafýmýzý kýrýp döküyoruz. Bilmiyoruz ki; bizler dünyadaki hiçbir canlýdan üstün deðiliz. Diðer canlýlar gibi özümüz madde… Yaþadýðýmýz sürece bu maddesel yapýmýzda düþünce yetimizin olmasýna güveniyoruz. Ama ölümle bitecek olana niçin baðlanýlýr ki… Ölümle gerçek cevabý veriyoruz aslýnda. Hiç olduðumuzu algýlýyor ve hiç uðruna birbirimizi kýrdýðýmýzý görüyoruz. Son piþmanlýk fayda etmiyor.

Kelimeleri iyi seçelim ve onlarýn duygusal ifadelerini beden dilimizle kabullenelim… Kelimesiz kalmayalým…

Yukarýdaki metindede dile getirdiðim gibi burada kullandýðýmýz kelimeleri sorgulamak istiyorum. Kelimelerimizi yazmýþ olduðumuz denemelerimizde nasýl ve kaç defa kullanmýþ olduðumuzu kontrol ediyor muyuz

[gizemnur]

UÇURUM UÇURUM GÖZLER� VARDI
Uçurum uçurum gözleri vardý. Çok derinlere inebilirdiniz paraþütünüz olmadan. Düþmenize imkân vermeyen korumacý pamuktan bulutlarý… Ã�nerken dinlenip; güzel bahçelerini seyredeceðiniz donanýma sahipti bu dehlizler… Elem vardý, acý vardý içine hapseden… Bazen güldüren sonsuz bir fýrtýnaydý… Fýrtýnanýn ardýndaki sessizliðe baktýran, havasý vardý bir de…

Uçurum uçurum gözleri vardý. Kömür karasý kaþlarý… Buðulanýrdý ansýzýn… Bilirdiniz ki; birazdan yaðmur yaðacak… Yaðmazdý ama… Hapsederdi içine… Donan kar taneleri gibi, kalýrdý.

Uçurum uçurum gözleri vardý. Zamanda yolculuða akan… Çok uzaklara yaþanmýþ aþklarýn matemlerine taþýrdý sizi… Kavuþamayan iki sevgili baþrollerde… Leyla ile Mecnun ya da Aslý ile Kerem hikâyesi. Elleri ellerinden koparýlan iki sevdalý… Okyanusun derinlikleri kadar derindi acýlarý… O gözler anlatýrdý; söze gerek kalmadan… Bilirdiniz kopan iki yüreðin acýmasýz isyaný olduðunu…

Uçurum uçurum gözleri vardý. Nereye nasýl baktýðýný göstermeyen… Kararsýzdý, birazda ürkek… Güvercinlerin kýrýklýðý kadar kýrýktý yüreði… Acizdi… Baþýný öne eðmiþti. Boncuk gözleri yorgundu bitkindi.

Uçurum uçurum gözleri vardý. Diliyle söylemediðini söyleyen... Hiddetini þiddetinden alan… Karanfilin dikenleri gibi batýk batýktý. Dokundu mu kanatacak sanýlan… Öyleydi… Kanlar oluk oluk akýyordu. Kýrmayý öðrenmiþti kýrýla kýrýla…

Uçurum uçurum gözleri vardý. Yolculuða hazýrlanýyordu göçmen kuþlar misali…Sýcak ovalara kaçmaktý hedefi. Ã�çini donduran her þeyden ayrýlmak istiyordu… Ansýzýn gidebilirim edasýyla tetikte…

Uçurum uçurum gözleri vardý. Baþka neyi olmalýydý ki…O gözlerde bütün evren saklýydý. Yoðun enerji top rop olmuþtu. Patladý mý onlarca cana can katacak birikimi vardý. Her dönüþümünde devrimin baþka bir tonuyla þahlanýrdý. Saptanamayan bir menzili vardý. Ã�nsaný kendine çeken

Uçurum uçurum gözleri vardý…

[gizemnur]

BU AK�AM ÖLÜRÜM
Ruhum aðlýyordu önceleri; gözlerim doluyor þimdilerde… Aðlamamak için direniyorum hayatta… Nafile çaresizlik ellerimi kollarýmý sarmýþ, hapsetmiþ; korunmaktan acizim. Donmuþ duygularým; yaþamýn anlamý yok, savunulur bir tarafý görünmüyor ufukta… Sokaklarda baþýboþ dolanýyorum; sokak lambalarýna doðru adýmlarken, hayal ediyorum orada beni güzel bir dünyanýn beklediðini… Nafile hayalden öte geçmeyen bir istek sadece…
Ã�lk kez intihar kelimesini telaffuz etti dilim… Çevremde þaþkýn bakýþlar yoktu; biliyorlardý çaresizliðimi… Dua et dedi birisi. Neye ve niçin dua etmeliydim. Ã�nanmadýðým bir varlýða mý? Yoksa inanýyorum da; isyaným mý beni inançsýzlýða taþýyor. Bilemiyorum… Ã�lk kez bu akþam uyuþturucu almak istedim ve uyuþmak sonsuza dek bilinçsiz yaþamak… Olamazdý yapamazdý benliðim… Kendini kaybetmenin baþka yolu mümkün mü?
Direncim kýrýldý sarýlacak tek bir dalým kalmadý hayatta… Ölüme sarýlmaktan öte…
Ã�çinde bulunduðum durumu deðerlendirirken nasýl sorusunu soruyorum. Bilimsel kanýtlarýma göre, bu soruya net cevaplar verebiliyorum. Ama neden sorusunu kendime yönelttiðimde; takýlýp kalýyorum. Felsefi kavram olan neden ifadesinin karþýlýðý yok… Neden bu olaylar benim baþýma geldi? Neden ben? Ã�þte bu soruya yanýt olabilecek onlarca olasýlýkla ortada duruyorum.
Bedenim histerik olarak titreme modunda, kalbim yerinden fýrlayacakmýþ gibi atmakta ve ben gölgemden bile korkuyorum.
Bu akþam ölürüm þarkýsýný dinleyip uyuþmak isteyen benliðim durmak bilmeyen bir yolculuða çýktý, maziye doðru… Yalnýzlýðýn pençesinde yol alýyor… Kim bilir belki bu akþam ölürüm ve bu yaþamýn yükünden kurtulmuþ olurum. Bir þeyler getirmeyen; hayatýn çilesini çiðnemek yerine, ölümü tatmýþ olmak daha hayýrlýdýr. Acýmasýzlýða meydan okuyarak kahraman olurum ilk kez ve ilk kez gülümserim.
Aðlamak istiyorum son kez… Aðlayamadýðým dakikalardan intikam alýrcasýna… Göz pýnarlarýmda dondurduðum yaþlarý akýtmak istiyorum. Güçsüzlüðümü görmesinler dediðim dakikalara inat güçsüz olmak istiyorum. Haykýrmak istiyorum; aðlamak güçsüzlük deðildir diye… Ama dayanmak istemiyorum hayata… Dayanmak istemiyorum hayatýn kirli yüzüne… Ã�nsanlarýn ezen bakýþlarýný görmek istemiyorum. Görmek istemiyorum giyinik insanlarýn çýplaklýðýný; tok insanlarýn açlýðýný… Evet, görmek istemiyorum süslü yüzlerin kara lekelerini… Ölümü görmek ve duymak istiyorum derinden…
Kimse yoktur yanýnda dertleneceðim… Sýkýntýlarýmý dökeceðim… Aman dileyeceðim yaratýcýnýn beni unutmasý gibi unuttu dostlarým… Ellerim üþür; iki büklüm beklerim… Ölüme akan kaderin son düdüðünü çalmasýyla hareket edeceðim. Evet, tren düdüðü ötüyor, kalkýþ vakti… Hoþ geldin ölüm hoþ geldin sonsuzluk… Güle güle çile; güle güle hayat…

YA�AMDAN UZAK KALMAYIN...

[gizemnur]

[
"iþte yanýndayým küçüðüm."Bu cümleyi kurabilmek ve onu gerçekleþtirebilmek kadar insaný mutlu edecek baþka olgu var olabilir mi? Küçüðüm, yanýndayým iþte dediðinizde; yüreðinizden bir parça kopuverir. Yüreðinize bastýrdýðýnýz ceylanýn saçlarýna dokunur elleriniz histerik...Býraktýðýnýzda uçup gideceðini sanýrsýnýz... Evet, öyledir. Küçüklerimiz, biz farkýna varmadan uçuverirler; bizler hala onlarý küçüðüm diye sevsek de...
Aynada alýrsýnýz soluðu. Gözlerinizin altlarýna doðru yerleþmekte olan çukurlarý örtmek için kremler ararsýnýz. Nafile...Zamanýn önüne geçilmez...Zaman akýp gider, küçüklerimizin küçüklüklerini yaþamadan büyüdüklerine alýþmaya çabalarýz.

Küçüðüm yanýndayým iþte demek için; geç kalmamak adýna, dolu dizgin sevgimizi; sevdiklerimizin ellerinde, gözlerinde yaþayalým.

"Küçüðüm, minik kuþum benim... Sonbahar rüzgarlarýna aldanma sakýn. Býrakýp gitme beni uzaklara...�þte yanýndayým küçüðüm...
Boncuk gözlüm narin duruþlum. Aðlama aman aðlarým sonra...Öðretmenin dokunsa hicran basar içime...Sýzlar inim inim bedenim. �þte yanýndayým küçüðüm...
Ayrýlýklara aldanma sen her zaman hissettiðin yerdeyim. Yüzümü unutma sesimi duy yanýnda... Resimlerde arama beni...�þte yanýndayým küçüðüm. "
En büyük nimettir sevgiyi dile dökebilmek...Küçüklerimize derinden hissettirebilmek[/SIZE]

[gizemnur]

Kýþýn kasvetli havasý üzerime oturdu desem yalan olmaz. Hüzün üzerine hüzün üretiyorum zihnimden...Matemlerimi eþeleyip irin oluþturmak adýna mücadelem. Mutsuzluk pozuna motive olmuþum. Ölümün sýcak nefesine kilitlenmiþim. O gelmese de ýsrarla davet ediyorum yanýma...Gel al artýk bu caný...Yaþamak ve yaþatmak istemiyorum. Yorgunluk çöktü üzerime...Yorgunum bir o kadar da kederli...Sevdiklerim bir bir çýkýyor hayatýmdan...Onlarý kaybetmek acý vermiyor, sadece yalnýz kalmak...Bu hayata kimsesiz veda etmek korkutuyor. Bir avuç bile olmayan kandaþlarým gidiyor veda etmeden. Kötülüðün hangi kuþaðýndan geçtim ki böylesine bir uçurumun ucundayým. Gözyaþlarýmý akýtmak istiyorum. Aðlamak doya doya... Yapamadýðým bu iþte... Aðlamak gelince aklýma kilitleniyor gözlerim ve duygularým. Bir aðlayabilsem herkesten uzak ama herkese yakýn bir vaziyette... Gem vurmasam hislerime... Baðýrsam kýrýlan incinen gururuma dokunanlarý... Hapsetmesem içine... Denize doðru beddualarýmý savurmasam... Zamaný ve mekaný sabitleyip sahibine uzansa dualarým. Yýkýlan kýrýlan hayatýn geride býraktýklarýyla yetinemediðimi söyleyebilsem. Bu hayatýn yükünü kaldýramadýðýmý söyleyebilsem sevdiklerime... Keþke aðlayabilsem dya doya... Hýçkýrýklara boðulsam, titremeden içime akýtmadan süzülse gözyaþlarým. Susmadan konuþsam ezgin yüreðimin dilini aktarabilsem tüm dünyaya... Kinimi ve nefretimi dýþarýya atabilsem de kabaran yüreðime huzur gelse. Böyle bir seçenek sunulmadý bana... �çten içe üzül sadece gözlerin konuþsun dertlerin adýna denildi. Gözlerim taþýmýyor bu yaralarý. Onun dili yeterli gelmiyor yaþanan senaryolarý aktarmaya... Yýprandýðým hayattan çekip gitmek istediðimi haykýrmama müsaade etmiyor. Müsaadesiz gitmeye ise mantýðým karþý koyuyor. Ölümü çaðýrýyorum. Çaresiz bekliyorum her yeni günü ve ömrümün son nefesini...