Kelimesiz Kalmayalým

[gizemnur]

Geceye Yandým

Gece ansýzýn çöken karanlýða teslim eder kendini. Ben kýskançlýkla kývranýr; perde arkasýndan seyrederek, aðlarým gizlice... Gözyaþlarý süzülmez pýnarlardan, irisler kýsýldýkça kýsýlýr. Görmeyi reddeden tenkitle bakar haince… Boynunu büker gece, mecburum diyen sevecen okþayýþýyla gönlümü alýr. Hiddetlenir basarým narayý… Terk edenin ben olduðumu iddia etmesine kýzmaktýr asýl yaptýðým.

Ben terk eden miyim?

Olamaz; ben geceye yorgan misali sarýlmayý beklerken, onun karanlýðýn kucaðýnda oynaþmasýný seyredemem.

Kuþlar ötüþüyor ötelerde… Vals baþladý aralarýnda, içimde garip bir hüzün… Boðuluyorum, yanýyorum, kývranýyorum, inmeler indi yine…

Ben vals de bilirim dans da… Tercihini söylesene… Beni hor mu görüyorsun?

Yakýþtýramadýn beni kendine…

Sevgi ise daha fazla sevdim seni… Hep seninle sabahlara kadar dertleþmez miydik?

Kinle doluyum sana… Senin gözlerin kör, duymaz kulaklarýn… Gidiyorum yataðýma, yorganýma sarýnýp senden kaçacaðým… Sen devam et valsine ben de kalebentliðe... Karanlýk ve gece…
Gecenin karanlýðý…

Yüreðime hop diye konan, ayrýlýk oku. Saplandý yine…
Görmesem de duymasam da sizi, hissediyor yüreðim ne çare...

Dertlendiðim zaman bu an… Uzun upuzun geçecek… Yorgun düþecek tan vaktinde ve uyuyacak sessizce seviþmelerin ardýndan gece… Ben tanýklýðýn gizeminde uyanýk kalacaðým yine…

Uyumak istiyorum?

Olmuyor dýþarýda çiftin gerdeði varken, ben sevgilisini kaçýran divane aþýk uyumak ne mümkün.

Bir plak takmýþým geçmiþten gelen bir ses derinden… Hamiyet Yüceses ve onun sesinden Makber…

“Eyvah ne yer ne yar kaldý
Gönlüm dolu ah u zar kaldý

�imdi buradaydý gitti elden
Gitti ebede gelip ezelden

Ben gittim o haksar kaldý
Bir köþede tarumar kaldý

Baki o enisi dilden eyvah
Beyrutta bir mezar kaldý

Bildir bana nerde nerde Ya Rab
Kim attý beni bu derde Ya Rab

Nerde arayayým o dil rübayý
Kimden sorayým bi-nevayý

Derler ki unut o aþnayý
Gitti tutarak reh-i bekayý

Sýðsýn mý hayale bu hakikat
Görsün mü gözüm bu macerayý?

Sür'atle nasýl da deðiþti halim
Almaz bunu havsalam hayalim.

Çýk Fatýma! lahdden kýyam et
Yadýmdaki haline devam et

Ketm etme bu razý þöyle bir söz
Ben isterim ah öyle bir söz

Güller gibi meyl-i ibtisam et
Daðý dile çare bul meram et

Bir tatlý bakýþla bir gülüþle
Eyyamý hayatýmý temam et

Makber mi nedir þu gördüðüm yer
Ya böyle reva mý ey cay-ý dilber.

Abdulhak Hamit Tarhan dizelerde, içlenmiþti…

Sen ölen eþine yazdýn bu dizeleri….

Ben kendime yanayým… Karanlýk denilen makber sevdiðim geceye talip oldu…

Nasýl oldu ve niye… Anlamadým…

Dýþarýda þenlik var…

Git,

Kendimi sessizliðe koyuverdim. Birgün kýzým olursa adýný makber koyacaðým… Senin mezarýn onun sarayý olacak…

Git, vur davullarý çal zurnalarý, düðün var bu gece…


Sözlerimin bittiði yerde gözlerim baþlar,,, Ã�imdi gözlerim sessiz. Gözyaþlarýna gem vurmak için kavga veriyor. Kasvetli bir sessizlik ve birazdan fýrtýna ve yaðmur durmayacak…

Yorganý attým üzerimden. Korkularýmla ve kaybediþlerimle yüz yüze gelmeliyim. Bitti mi düðün? Yumruklarýmý sýkýp çenemi kitledim…

Gitme kal diyemedim… Dön gel geriye diyerek bekledim…


Bir kabirmiþ yaþam dediðim.

[gizemnur]

Taþ mý yuvarlanmýþtý? Zafer etrafýna korku merak karýþýmý hisle bakýndý ve kayalýklarýn arkasýnda gölge gördüðünü sandý. Takip edildiðine inanmaya zorlayan sesle mücadele ediyordu. Olduðu yerde durdu ve karanlýðýn ardýndaki seslere kulak kabartý. Gözlerini bir noktaya dikti. Kayalýklarýn arkasýndaki zifiri karanlýkta canavarý mý vardý? Karanlýða sessizlik hakimdi.

Aðaçlarýn yapraklarýnda ara ara mavi ýþýk gördü. Ateþ böceklerinin uçuþarak konduklarý aðaçlar aydýnlandý. Kayalýklara ulaþmayan ýþýk bir süre sonra sönüyordu.

Zafer hafif ama hýzlý atan bir soluðu duydu. Takip edildiðine olan inancý yüreðine korku saldý. Hisleri þüphenin ötesine geçmiþti.

�zini bulmuþ olmalarýna ihtimal vermek istemiyordu. Her hareket ve her nefes gerçeðe iþaretti. Belindeki silahý çýkarýp emniyetini kontrol etti. Biraz daha güven duydu.

Arada bir duyduðu soluk sesi yakýnlaþmýþtý. Aðaçlarýn arkasýnda olduðundan emindi.

Gölgenin halen harekete geçmemesine sinirlendi. Silahýný çekerek ýstýraba son vermek istiyordu. Bu iþkencenin sürmesinden iyi olacaktý. Takip iþkencenin en belalýsýydý.

Tekrar arkasýna bakýndý. Onlar gelmiyorsa kendisi onlara gitmeliydi. �ki karanlýk gölge, ufacýk tefecik varlýklardý. Kahkaha atarak güldü. Dakikalardýr içine korku salanýn iki köpek olmasý sinirlerini gerdi.

Hafiften silahýna dokundu. Hayvanlarýn gerisinde birilerinin olma ihtimali vardý. Sonra silahý tekrar beline koydu. Yerden aldýðý taþý hayvanlara attý. Kýsýk havlama sesleri çýkararak uzaklaþan hayvanlarýn ardýndan baktý. Bir süre gölgelerini izledi. �çi rahatlamýþ, bacaklarý daha güvenle adým atýyordu.

Zafer geniþ omuzlara sahip, kýsanýn ortasý, kel bir adamdý. Sarýþýn olduðu her halinden belliydi. Kelliðinden anlaþýlmasa da ten renginden belli ediyordu. Hayat boyu býyýk býrakmamýþtý.

Kendisini Beyoðlunun bar ve eðlence yerlerinde rahat hissediyordu. Yýkýk dökük bir ev misali giyim tarzýyla kendinden geçerdi. Her içkide daðýlan zihninin kontrolünü yanýndaki kadýnlara býrakýrdý. Onlara zihinsel olarak ulaþmasa da bedensel olarak yakýn olurdu. Zevkine þehvetine düþkün yaþamýndan hoþnut olmadýðý vakitlerde olurdu. Kendinden iðrendiði amacýnýn olmadýðýna inandýðý zamanlarda uyuþturucuya sarýlýrdý. Uzun süredir veda etmiþti hepsine…

Ölümü düþündüðünde defnedilme senaryosunu zihninde çekerdi. Arkadaþlarýný düþünmeye baþladý. Hangi arkadaþýnýn tabutu taþýyacaðýný hayal ederdi. Sonra sahipsiz olduðunu kabullenirdi. Bazýlarýna göre adam deðildi. Bunu Zafer’e söylemekten çekinirlerdi. Zafer onlarýn düþüncelerini hissederdi.

Hele kendini beðendiðini düþünenler olduðunu bildiði halde onlarsýz yapamazdý. Eðlenceler yapmacýk arkadaþlar arasýnda geçmiþti. Az da olsa bunu kendine güven olarak görenlerin olduðunu da bilirdi. �þte bu yüzden düþkün olmak hayatta en korktuðu duygu olmuþtu. Ekonomik ve bedensel olarak kendini býrakmamaya yemin etmiþti.


Hayattaki en büyük zevki küçük kýzlarla birlikte olmaktý. Zararsýz birlikteliklerden hoþlanmýþtý. Sosyal hizmetlerde yetiþmiþ sahipsiz kýzlarý aðýna düþürürdü. �lk tadan olmak onu mutlu kýlardý. Onlarýn bombalarýný patlatmak; intikam hýrsýna kapýlmýþ milislerin davranýþýyla özdeþti.

Zifiri karanlýk içinde yürüdükçe geçmiþiyle yüzleþti. Günlerdir kaçaklar gibi sýðýnacak bir yer arýyordu. Dað taþ demeden yürümüþtü. Sýrt çantasýný çýkarýp; aðaç dibine çöktü. Çantayý açtý, içindeki paralar uzun süre geçimini saðlardý. Önemli olan sýnýrdan öteye geçmekti. �sviçre bankalarýndaki hesaplarla hayatý garantideydi.


Zafer’in birçok mesleði olmuþtu. On dört yaþýnda evden kaçýp Ã�stanbul’a geldiðinde amelelikten, bulaþýkçýlýða kadar birçok iþte çalýþmýþtý. Sonra adam yaralama, hýrsýzlýk gibi suçlardan birkaç defa hapse girdikten sonra namlý mafyacýlarýn elemaný olmuþtu. Önceleri þans ona gülmemiþti. Sonrasýnda ise pis iþlerin adamý olunca sýrtý kalýnlardan olmuþtu. Gündüzlerin zarif iþ adamý; gecelerin karanlýk yüzü…

Genç kýzlarýn ilk deneyimi olmak ve onlarý pazarlama iþi yaþamýnýn parçasýydý. Topluma hizmet olarak gördüðü iþe bir zamanlar aþýktý. Toplum kendisi sayesinde nadide genel kýzlar kazanmýþtý. Onlara fahiþe denemezdi. �steyerek ve bilerek bu iþi yapmýyorlardý. Zaferin kurgularýnýn esiri olmuþlardý.

Sonunda ormana varmýþtý. Bundan sonra kimsecikler onu bulamazdý. Orman hayvanlarýnýn seslerini duydu. Kuþlarýn, böceklerin derinden gelen sesleri yalnýzlýk hissinden kurtarmýþtý. her birinin yukarýdan kendisini izlediðini hissetti. Ardýndan Allah’ýn yaptýklarýnýn karþýlýðýnda kendisine yapacaklarýndan ürktü. Sonra baþýný salladý. Allah’ýn yokluðuna onu zihni zorluyordu. Hem Allah olsaydý bu kadar pisliðe dur demez miydi? Aðaçlar arasýndan gökyüzüne baktý. Hesap gününün bugün olma ihtimaliyle ürktü. Titremenin diðer bir nedeni havanýn soðukluðundandý.

Birden dengesini kaybedip düþtü. Önündeki taþýn acizliðine uðramýþtý. Kahretsin diyerek; kalktý. Yürümeye devam etti. �leride küçük bir kulübenin ýþýðý gözünü kamaþtýrdý. Bu saatte talihin ayaðýna geldiðine inandý.
Silahý belinden çýkardý. Çantasýnýn içine koydu. Kulübedeki insanlarý ürkütmemeliydi.

Kapýnýn tokmaðýna iki kere vurdu. Birkaç saniye geçti. �çeriden ses gelmiyordu. Kapýyý iteledi. Karanlýkta göremediði anahtarý fark etti. �çeri girdi. Küçük bir holden açýlan odaya girdi. Odanýn köþesinde bir çekyat ve yanan bir soba vardý. Evin sahibinin nerede olduðu umrunda deðildi. �liklerine kadar iþleyen soðuktan sonra sobanýn ýsýsýna kendini teslim etti. Çekyata uzandý. Uyumak istemiyordu. Günlerdir yollardaydý. Yorgunluk bedenine iþlemiþti. �imdi sökülüp atýlma zamanýydý. Gözlerini dýþarýdaki karanlýk gibi aydýnlýða kapadý.

Gözlerini açmak için çabaladý. Güneþ ýþýðý doðrudan gözlerine vuruyordu. Kýsa süreli kýrpýþtýrmadan sonra gözlerini açabildi. Açar açmaz þaþýrdý. Ev sahibesi gözlerini ona dikmiþti. Biraz mahcuptu; ev sahibesinden habersiz eve girdiðini hatýrladýðýndan.

Yetmiþli yaþlarýna merdiven dayamýþ kadýn sadece bakýyordu. Dilediði özürler havada kaldý. Kadýndan ses çýkmadý. Bir saatin sonunda kadýnýn saðýr ve dilsiz olduðunu anladý. Bu Zafer’in arayýp da bulamayacaðý þanstý. Allah kötülerin yanýnda, diyordu.

Kadýn ona kahvaltý hazýrlamýþtý. Eliyle köþedeki küçük tahta masayý iþaret ediyordu. Kalktý lavaboya gidip; elini yüzünü yýkadý. Kadýn o sýrada çayý koymuþtu. Tereyaðý, bal ve ekmek iþtahýný kabarttý.
Tahta sandalyeye oturdu. Çayýna þeker atýp; karýþtýrdý. Baþýný kaldýrdý ve kadýn ayakta duruyordu. Yanýndaki sandalyeyi çekip oturmasýný iþaret etti.
Kadýn oturmadý ve arkasýndaki elini uzattý. Silahý Zafer’e doðrulttu. Adam biran korkuya kapýldý.

Gülümseyen kadýnýn iyi niyetli olduðunu anladý. �þaretle gidinceye kadar silahý vermeyeceðini anlatan kadýný onayladý. Kýsa süreli yaþadýðý korkularýn sýklýðýndan yakýndý.


Kahvaltýnýn ardýndan dýþarý çýktý. Orman sessizdi. Hayvanlar cývýl cývýldý. Bahçedeki kümese yaklaþtý. Bir horozun etrafýnda tavuklarý gördü. Kendisini horuzun yerine koydu. Yaþadýðý hayatýn kümesten farksýz olduðunu anladý.


Siyah bir köpek tam arkasýndaki aðacýn arkasýndan fýrladý. Köpeðin zincirli olmasý faciayý önlemiþti. Bir zamanlar zincirli köpek gibiydi. Onun gibi sahiplerine itaat etmiþti. Köpek bir daha saldýrmak için atladý. Yine yetiþememiþti. Zafer ona haince gülümsedi. Onun yetiþemediði av olmamýþtý. Kendini köpekten üstün gördü.

[gizemnur]

II. BÖLÜM
Zafer birkaç gün kulübede konuþmayan bir kadýnla kalmýþtý. Caný sýkýlýyordu. �ehirde ölümle burun buruna yaþamak istemiyordu. Kararsýzlýðý yüzünden öteye beriye yürüyüp duruyordu. Kadýn birgün silahý ona uzattý. Artýk gitme vaktinin geldiðini anladý. Kadýna minnettardý ve onu hayatý boyunca unutmayacaktý.
Orman boyunca yürüyordu. Hava kararmak üzereydi. Kendine kalacak bir yerler bulmalýydý. Çantasýndan telefonu çýkarýp kartýný taktý. Güvendiði arkadaþý Ahmet’i aradý. Telefona ulaþamamak moralini bozdu. Telefonu çantasýna koydu.

Yol boyunca yürüyordu. Çalýlýklar arasýndan geçti. Kayalýklara doðru yürürken saatine baktý. Saatlerce ayný yerde dolanýp durduðunu fark etti. Taþ mý yuvarlanmýþtý? Arkasýna döndü. Bir gölge gördüðünü sandý. Günlerce önce ayný manzarayý yaþadýðýný anýmsayýnca önemsemedi. Bir ses “bam” duyuldu. Kalbinde bir sýzý vardý. Elini götürdü ve kan damlasý parmaklarý arasýndaydý.

Gölge yýðýlan bedenine doðru geldi. Köpekliðini yaptýðý adamlarýn köpeðiydi. Onunda kendisi gibi ölüme gideceðini biliyordu. Katiline gülümsedi.

[Ak?urao?lu]

Çocukken meltem rüzgarý ve Latin müziði eþliðinde, bir hamaðýn üzerinde aðýzlýkla soðuk bir içecek içmeyi hayal ederdim. Fakat meltem rüzgarlarýný hayal ederken; hayat bize devamlý fýrtýna gibi esti. Ben de bütün hayallerimi kasýrgaya, fýrtýnaya göre ayarladým.