Deprem anılarınız

[ibra]

DÜn gece Ankara da deprem oldu. Ancak ben bugün haberlerde öğrendim. Aslında hissettim deprem i ancak komşudan gelen sesler diye tahmin ettim. Yani sağa sola hiç sallanmadım. Öyle sanki alt kattan bizim tavana vuruyorlar gibiydi.
----
Arkadaşlar içinizde epeyce deprem anısı olan vardır. Sizlerin anılarını alabilirmiyiz?

[Antioksidan]

Ben o büyük meşhur depremde uyanmamışım :D

Böyle bir insandan nasıl bir anı beklenebilir ki :D

Deprem günü evde yalnızdım. Hanımım ve çocuklar memlekette tatildeydiler. Ben bir hafta tatil yapabilmiştim. Döneli 10 gün kadar olmuştu.

Çok sıcak bir gündü. Bilgisayarda, çektiğim avi formatında filimler üzerine yazı yazma konusunda uğraşmıştım. Yattığımda saat 01:30 sularındaydı.

Uykum ağır olmasına rağmen nasıl olduysa uyandım!..

Zor kalktım ve ışığı açtım. Bir saniye sonra söndü. Çok sıcak olduğu için iç çamaşırlarımla yatmıştım. Bu sebeple dışarı çıkmadım. O zamanlar 1. katta oturuyordum. Çocuklarım küçük olduğu için balkonlu daire istemiyordum. (Bir arkadaşımın çocuğu balkondan düşüp ölmüştü. Bu beni etkilemişti.) İstesem hemen dışarı çıkabilirdim. Ama o halde çıkmak yerine ölürüm daha iyi diye düşündüm.

Sonra kapı altına girdim. (Eskiden depremlerde en güvenilir yerler kapı altlarıdır diye biliniyordu ve bende öyle zannediyordum. )

Duvarlar çatırdıyordu. 7 Katlı binanın birinci katında olduğumdan, duvarlara binen yük çok fazlaydı. Yer altından çok ürkütücü bir uğultu geliyordu. Yayık gibi sallandığımızdan ayakta durabilmek için duvara tutunuyordum. Sonra deprem durdu.

El yordamıyla elbiselerimi buldum. Giyinip çıktığımda apartmanda benden başka kimsenin kalmadığını öğrendim.

Yakındaki parka gittim. Herkes oradaydı. Yarım saat sonra tekrar sallanmaya başladık. hava aydınlanınca evden benim portatif televizyonumu aldım. Komşunun arabasının çakmaklığına takarak ne olduğunu öğrenmeye çalıştık.

İki saat sonra; saat 03:02'de 7.2 şiddetinde bir deprem olduğunu ve 03:30'da ise 5.5 şiddetinde artçı deprem olduğunu öğrendik.

Daha sonra Avcılar semtinde bir çok binanın çöktüğünü öğrenince hemen bir arkadaşla oraya gittik. Belki bir yardımımız olur diye..

Ama Jandarmalar bizden önce gelmişlerdi ve kurtarma konusunda eğitimli olmayanları tehlikeli olduğu için çöken binalara yaklaştırmıyorlardı.

Koca koca binalar sandaviç gibi ezilmişti. 8 katlı olduğunu bildiğim bir bina (işe giderken her gün önünden geçiyordum) 1.5 metre yüksekliğinde bir moloz yığını haline gelmişti.

Kurtarma çalışmaları günlerce sürdü. Radyo ve televizyondan takip etmeye çalıştık. 5 gün parkta yattık. Depremi duyunca hanım hemen çocuklarla beraber İstanbul'a gelmiş. Telefonlardan bir yere ulaşma imkanı olmadığından bekleyememiş.

Dört günde onlar benimle parkta yattılar. hanımımı ve çocukları getiren kayın biraderim bana hep takılır.

"Enişte evine geldim. Beni sokaklarda yatırdın. Ne biçim ev sahibisin. " Diye :D

Saygılar,

[Nehir]

Deprem anını hiç yaşamadığımdan depremle ilgili bir anım yok..

[attalea]

İstanbul'da olan büyük depremde bende istanbuldaydım.Daha yeni istanbul'a taşınmiştık.O gece bahçedeki köpeklerin havlamasın zaten uyuyamamıştım tam uykuya dalmişken birden çok şiddetli bi şekilde sallanmaya başladık deprem nedir bilmediğimden üst kattan biridir diyip geri uyumaya çaliştımAma uyku tutmadı odamın kapısı falan gıcırdamaya başladı çatır çatır sesler gelmeye başladı ben korkudan ne yapacağımı bilemedim annem hemen geldi zaten babam da şehir dışında olduğu için ne yapacağımızı bilmiyorduk istanbul'un yabancısı oldugumuzdan aşagıya insek atsak kendimizi dışarı nereye gitcez neyse ki bize bişey olmadı ve babam yetişti imdadımıza o günden beri deprem olunca paranoya oluyorum cok büyük korku yarattı hele bide sabah bilançoyu duyunca televizyonlardan allahıma bir kez daha şükür ettim...

[TURKOMAN]

17 ağustos 1999 depreminde 12 yaşındaydım ve düzcedeydik

biz alevi olarak hacı bektaş ı anma etkinlikleri için 15 ağustos gecesi ıstanbuldan ayrıldık
16 ağustosu hacı bektaşta geçirdik
17 ağustos gece 3 sularında dönerken düzcedeydik

bir dinlenme tesisine girmişti otobüsün içinde yatıyordum
birden araba sallanmaya başladı
bir sallanıyor görseniz zar zor indik aşağıya
araba otobana doğru gidiyordu şöför zar zor durdurmuştu

bizim düzce den istanbula gelmemiz tam 9 saat sürdü
bir girdiğimiz yerden 5 kez dolaştığımızı hatırlıyorum
sokak aralarından giriyorduk

yıkılmış evler , bağıran çocuklar , kurtarılmış adamlar kan revan içinde
otobüsten izliyorduk...
bir otel yan yatmıştı 45 derece eğimle mi ne işte pizza kulesinden daha da eğikti
sonradan 2'nci arabadan gelenlerden duyduk ki otel yıkılmış

normalde 4.5 saat süren düzceden 9 saatte istanbula gelmiştik
adapazarı , kocaeli ye geldiğimizde hava açmıştı ve durum feciydi
her yer yerle bir olmuştu...

o insanlara allah sabır versin diyorum
benim bile aklımdan çıkmıyor insanların bağırışları , yardım istekleri...

[cleopatra]

Deprem anısını bir kere yaşadım mersinde çok kötüydü.Herkez bir yerlere koşuşturuyodu.İstanbul depremi kadar kötu olmasada insanın aklına kazınıyo böyle bir anı.Allah kimseye yaşatmasın.

[bozkır]

Ben 17 ağustosta ankaradaydım.Sarsıntıya değil ama aprtmandakilerin koşuştuırmasına uyanmıştım.Unutamadığım şey ise o geceki gökyüzü idi.Ankaranın elektriği kesilmiş.Gece yarısı normalde aslında hiç sıkışmayacak caddelerin trafiği sıkışmış.Bir şerit sarı(ön farlar) bir şerit kırmızı(stop lambaları).Bu hengamenin üstünde bir daha belki göremeyeceğim bir gökyüzü.Tamamı ile yıldızların işgali altında.Ve yıldızlar o kadar büyük görünüyorki hepsi birer ay gibi.Gökyüzü üstünüze üstünüze geliyor.Tüm o acıların arasında ben o güzelliği unutamıyorum.

[doğançay]

Meşhur Adapazarı merkezli deprem İstanbul'u da etkilemişti.
Deprem sırasında yeni 28 günlük bebeğimiz vardı.
Ben ne yazıkki ailemin yanında değildim.Çok büyük bir iş merkezinin en üst katlarından birinde çalışıyordum.Saatler de sabaha karşı falandı.arakadaşlarımızla birlikte mahsur kaldık.Ancak deprem esnasında eve telefon etmeyi başarmıştım.Sonra hatlar kesildi zaten..

Kendim için hiç endişelenmedim.Büyük bir tevekkül içindeydim.Kendimi sabırlı olarak niteleyebilirim.

'' Ailem kurtuldu mu , kurtulmadı mı ?'', konusunu düşündüm.

Eğer annesi sağ kalmazsa ve de ben iki çoçuğumun ölmelerini diledim.
Rezil bir Dünya'da rezil insanların eline düşüp , rezil bir hayat devam ettirerek , acı çekerek , mutsuz bir yaşam sürmemelerini diledim.

Asıl korkum buydu!

Eşim deprem sonrası evden çıkmış.Evimiz bahçeliydi;ancak kolonlar , kirişler hasarlıydı.

Sonrasında bir hafta parkta yattık.Park sahildeydi.''Tsunami olur, daha içlara gidin!'',diyenler vardı .Biz parkı terk etmedik.

Daha sonra taşındık.

İlginçtir annem , babam da bebek görmek için ve bize sürpriz yapmak amacıyla , bize haber vermeden İstanbul yolundaymışlar..

Adapazarı yakınlarında çöken bir üst geçit vardı.Onların seyahat ettiği araçtan önce , onları geçen başka bir araç o üstgeçidin altında kalmış.

Sonuç; öndeki otobüs için facia tabii..!


Bu gün yaşıyoruz işte..!

Saygılar,
doğançay

[Nostrum]

17 Ağustos'Ta 1800 rakımlı memleketimin yaylasındaydım(Çamlıhemşin)
Ucuz yırttım