Hayvanlarda "Bilinç" ?

[melnur]

Bu başlık altında hayvanlardaki "öğrenme" olgusunu konuşabiliriz, diye düşünüyorum.

Benim bir köpeğim var. Pekiness cinsi. Aldığımızın ilk on günü karabasan gibiydi .Sonra,alıştık.Sonra evimizin bir ferdi gibi oldu. Abartmıyorum. Hayvan besleyenler bilirler. Zaman zaman size ondan bahsedeceğim. Davranışlarından. Sevgisinden. Bağlılığından. (Ama şimdi konuya dönmekte yarar var.)

Tübitak yayınlarından çıkan bir kitap var. Hayvanların Zihinsel Dünyası diye. (Umarım doğru hatırlamışımdır.) Önceki yıllarda bunu almış, biraz okumuş, araya başka kitaplar girdiği için yarım kalmıştı. Bilmiyorum okuyanınız var mı? Bu kitap hayvanların öğrenmesi konusunda gerçekten ilginç şeylerden söz ediyordu.

Evet, hayvanlarda öğrenme nasıl oluyor?

[melnur]

Köpeğimin adının "Lokum" olduğunu yazmayı unutmuşum.

Lokum gerçekten lokum gibi bir şey. Ya da bize öyle geliyor. Kimileri onu çok sevimli buluyor, kimileri ise biraz ürkütücü. Gerçekte küçücük bir şey. 23 Nisan'da doğum gününü kutladık ve üç yaşına girdi.

Evinde hayvan besleyen yok mu?

[melnur]

Hadi Sn.petricli'nin evde köpek beslememesini anladık, aranızda farklı düşünen yok mu? Evinde hayvan besleyen, hayvan sevgisinin evinde tadına varan? Ben şu anda bunları yazarken, o,kızımın yatağına kıvrılmış, horluyor.

İnanılmaz sevimli bir şey.!

[canugur]

Evde köpek vb. hayvanlar besleme ve bulundurma konusunun tartisma sorunu olacagini bile düsünemem.

almanya da ilinc bir mahkeme izledim tv de.
( halkla ilgili uzlasma mahkemeleri her gün tv kanallarinda naklen gösterilir)

adam, evinde boga yilani besliyor diye komsusu tarafindan mahkemeye verilir.
Cocuklarin korktugundan söz edilir filan gibi...
Hakim, uzayan dava sonunda, davaciya "sizde doga sevgisi yok mu bayan ..gibi cikisir.)
Komsunuz bu isin uzmani, hayvanlari da cok seviyor, cocuklarinizla komsunuzu ziyaret ediniz, onlarin korkulari pek yakin zamanda gececek, hatta size sonunda; evinize bir yilan almaniz icin baski bile yapacaklardir, dava bitmistir.. Alkislar.

ben de sevinmistimkarara..
saygilar

[melnur]

Bugün rahatsız olduğum için işe de gidemedim, dışarı da çıkamadım.

Yani Lokum, sabah gezintisinden yoksun kaldı. Ben bilgisayardayken sürekli yanımda dolaşıyor, ayağımın üstüne uzanıyor, bacaklarımı yalıyor.Zaman zaman kucağıma alıyoru onu. Bu kez de yüzümü yalamaya başlıyor.

İnanılmaz bir şey bu.Bir canlının ilgisi, sevgisi...

İçime bastırıyorum.

Bütün rahatsızlığımı unutuyorum o an...

[melnur]

Sabah yağmur çişeliyordu.

Kızımı okula bırakmak görevi bugün benimdi. Yerler çamur diye , bütün şirinliğini göstermesine rağmen, Lokum'u yanıma almadım. Küstü. Oturma odasında yatıyor ve bütün seslenmelerime rağmen yerinden kımıldamıyor.

Bunun nasıl bir açıklaması olabilir ki?

Kendince bir "düşünme becerisine" mi sahipler?

Nasıl oluyor?

Anlamak ne kadar zor!!

Onun küslüğüne dayanamam. Barışmamız gerek. Birazdan gezintiye çıkaracağım.

[melnur]

Yukarıda sözünü ettiğim kitaptaki örneklerden birini vermek istiyorum: Ağaçların yapraklarında yaşayan bir böcek türü var.(Nerede yaşıyor ve adı ne? Hatırlamıyorum.)Tabii bir de bunlarla beslenen bir kuş cinsi var...Böceklerin davranışları incelenirken çok ilginç bir gözlemde bulunuluyor.Kuşlar kendilerini görmesin, dolayısıyla av olmamak için belli bir zaman sonra böcekler bulunduğu yaprağın üstünü bir başka yaprakla kapatmaya başlıyorlar.Ama kuşlar da boş
durmuyor.Bir zaman sonra onlar da yaprakların farklı durumunu "anlayıp" üstü örtülü yaprakları yemeye başlıyorlar...Bunun üzerine böcekler başka bir taktik geliştiriyorlar: Ağaçlardaki yaprakların çoğunu üstüste getiriyor ve bazılarının altına da kendileri gizleniyorlar. İlk saldırıları boşa çıkan kuşlar da, daha sonra vazgeçiyorlar.

Bana ilginç geliyor.

Hayvanlara özgü bir "öğrenme" söz konusu sanki...

[melnur]

Lokum'un bugün hiç keyfi yok.

İş'te, uzandığı masamın üstünden hiç kımıldamadı. Bunu hep yapıyordu ama, arasıra da olsa yüzümü yalamaya çalışır, dışardan bir gürültü duyduğundaysa doğrulup kulak kabartırdı.

Eve geldiğimizden beri bir köşede uzanmış yatıyor.

Yanına yaklaşıyor, kucağıma alıyor, öpüp okşuyorum. Anlıyor sanki,başını omuzuma yaslıyor.

Onu çok seviyoruz. Ve onun da bizi çok sevdiğini biliyorum.

Bu bizi rahatlatıyor ve mutlu ediyor.

Hayvanları Sevmeyen insanları sevemez.

Saygılar,

[melnur]

Sn.Petricli,

Buna bütün canlılığı ekleyebiliriz. Hatta yaşadığımız ortamı; çevreyi, doğayı...