Bozkır Sarısı

[ASYA]

Anadolu topraklarıyla özdeşleştiririm kendimi çoğunlukla. Alabildiğine düz, alabildiğine çorak. Sadece ilkbaharda yeşerir bozkırlarım. Sonrası hep sarı..
Mor dağlarım vardır benim ulu, yalnız ve daima başı dumanlı.. Derelerim vardır buğday tarlalarından geçip gönlüme akan. Dağların zirvelerinden eriyen karlar ile birlikte umudu taşır yüreğime.. Bu su ile yeşeririm tıpkı Anadolu toprağı gibi. O vakit mevsim bahar ve rengim yeşildir benim. Ele avuca sığmaz gönlüm. Kah bir gelincik tarlasında, kah bir dağın zirvesinde bulur kendini. Anadolu nun uçsuz bucaksız ovalarında at koşturur ve dans eder deli rüzgarlarıyla.. Dur durak bilmez.. Yorulmak nedir bilmez.. Çünkü mevsimi bahar, rengi yeşil ve umutları cebindedir. Umuttur onu ayakta tutan ve hayata karışmasına sebep olan. Lakin her güzel şeyin sonu vardır. Başaklar sararır, dereler kurur ve ümitler tükenir bir bir. Şimdi tek renktir Anadolu toprağı “bozkır sarısı”. Dedim ya Anadolu toprağı ile özdeşleştiririm kendimi çoğunlukla, alabildiğine düz ve alabildiğine çorak.. Uzun ve acımasız bir kış geçti üstümüzden. Çetin rüzgarlara karşı boynumuzu eğmekten hiç çekinmedik. Nefessiz kaldık bazen hayat ve ölüm arasında. Ama yılmadık, pes etmedik hiç. Şimdi baharı bekliyoruz her ikimizde büyük bir sabır ile. Yeşermek, umuda ve hayata tekrar “merhaba” demek için..

[dervent]

beğendim
bugünkü tren yolculuğun sırasında yazılmış güzel bir yazı..

[Elenorin]

Bu toprakların insanı olmak ayrı bir şey gerçekten. Eşsiz kültürlerin harmanlandığı bir coğrafya içerisinde büyümek, olgunlaşmak ve soluk almak harika. Hepimiz birer Anadolu'yuz. Kültürümüzden kopmadığımız sürece hepimizin içinde Anadolu çiçeği açar bahar gelice, hepimizin yüreğini sert mizaçlı karlar kaplar Anadolu'nun çetin kışları..

Ama her zaman doğar güneş Anadolu'da oldugu gibi bizim yüreklerimizde de. O anda da aslında Anadolu'nun titreyen nefesi yankılanır bedenimizde; yardım isteyen ve kurtulmak isteyen titrek çığlıkları...