İnsan ne için yaşar?

[lachesis]

Nedir insanı hayat bağlayan, neden yaşar siz hiç bu soruyu sordunuz mu kendinize, ne için yaşıyorum diye? Bazıları hırsları için, bazıları sevdikleri, bazıları inandığı değerler uğruna, bazıları ise sadece yaşamak zorunda olduğu için yaşar. Siz ne için yaşıyorsunuz? Sizi ayakta tutan, yaşamınıza anlam katan neler var?

[barış]

Eğer öldükten sonra bir hayat varsa (ben olduğuna inanıyorum) orda tek kalmamak için sanırım.
Dünya'da ne öğrenirsek, öbür Dünya'da onları kullanacağına inanıyorum.

Belki de birçok Müslüman'ın dediği gibi bir sınav gerektiği içinidir.
Ben işin dini boyutuna girmeyeceğim.

Şu yaşadığım süre boyunca ben neden yaşıyorum diye kendime hep sorular sordum; ama tatmin edici bir cevap veremedim sanırım kendime.
Belki de Tanrı bizim yaşamamızı istediği için yaşıyoruz ya da sevdiklerimizi üzmemek için bu saçmalıklarla boğuşuyoruz; ya da birilerimizin hala hayalleri vardır; kimbilir belki de bunların hepsi için yaşıyoruzdur !

Beni ayakta tutan sanırım gene benim ve düşüncelerim.
Tabii ayaktaysam.

Yaşamıma anlam katan (eğer varsa) ise devrimci kişiliğim ve pes etmeyi sevmemem ya da burcumın getirdiği geride benim yüzümden kimsenin acı çekmemesi için ya da her ne hikmetse tam her şeyden vazgeçmişken aradan bir şeyler çıkıp hayatıma yeniden yön vermesi.

Bence insanlar yaşam mahkumudur; kimsenin bizi bu dünyaya bırakırken fikrimizi sorduğuna inanmıyorum.

Bizle oynamaktan zevk alan bir Tanrı var.

Hepimiz piyonuz aslında; eşitlik-özgürlük-din... için tek tek mücadele veriyoruz ve birbirimizi yiyoruz.
Dışardan bakılınca gerçekten çok komik görünüyoruz; kendimle çok dalga geçerim aslında.

Madem geldik ve yaşayacağız ozaman bir işe de yaramalıyız deyip aklıma gelen bir sözü de yazıp mesajı tamamlayalım.

Her insan ölür; ama her insan yaşamaz.

[Dağlı]

Ben geniş bir namus kavramına sahibim ve namusum için yaşamaya çalışıyorum...

Belki inandığım sınavı bu sayede geçmiş olurum...

[barış]

Namus nedir Sayın Babacana; kelime anlamını değil; size ne ifade ettiğini öğrenmek için soruyorum.

[lachesis]

Hepimiz piyonuz aslında; eşitlik-özgürlük-din... için tek tek mücadele veriyoruz ve birbirimizi yiyoruz.
Dışardan bakılınca gerçekten çok komik görünüyoruz; kendimle çok dalga geçerim aslında.

Sayın Barış Akar, keşke herkes bir an için kendine dışardan bakabilse tüm yaşananlara, insanların birbirlerini ne uğruna yediklerine, hırs yaptıkları şeylerin gerçekte ne değerde olduğuna. O zaman belki farkına varıp da insanlar yaşamaya başlayabilir. Ben de inanmıyorum her insanın yaşadığına. İnsan kendinden birşeyler katabilmeli yaşama. Önce herkesin amacı kendi benliğini oluşturmak, kendini varetmek olmalı. İnsan kendiyle barış içinde olmadan nasıl yaşıyorum diyebilir ki?

[barış]

İnsan kendinden birşeyler katabilmeli yaşama.

Kesinlikle ben de katılıyorum bu sözünüze.
Zaten her insan ayrı bir dünyadır ve dünyayı çekilir kılan da belki de her zaman farklı dünyalarda yaşadığımızı sanmamızdır.
İnsanlar hayatı kendilerine benzetirler, hayat da insanları kendine.

İnsanın yaşaması hala nefes alabilmesi değildir; yaşadığını başkalarına kanıtlayabilmesidir; her insasnın kendiyle barışık olması demekse bence biraz geçersiz olacaktır.
Ben Dünya'nın sadece mutusuz canlıların yeri olarak görüyorum; mutlu insanlar yoktur çünkü; sadece belli zamanlarda kendini mutlu sananlar vardır; haliyle kendiyle barışık bir insan olduğuna da inanmıyorum; eğer varsa da bu kalıcı değildir bence.

Peki kendimizle barışık olmadan nasıl yaşıyoruz diyeceğiz ?
Eğer kendimizle barışık olduğumuz zaman yaşıyorsak; olmadığımız zaman yaşamıyoruz demektir; ölenler ise kendileriyle barışık değiller miydi ?

Belki de bizizdir kendimize en büyük ceza !
Ne dersiniz ?

[lachesis]

Ben kendiyle barışık olmayı şu şekilde düşünüyorum: Hayatta bazen sadece hırsları için yaşayanlar vardır en küçük bir başarısızlıkta darmadağın olurlar, hayal kırıklıklarına dayanamazlar. Oysa kendiyle barışık olmak bana göre, hayatta başına ne gelirse gelsin olduğu gibi kabul edebilmek, başarısızlıkları karşısında kişiliğinin bütünlüğünü koruyabilmektir. Hoşgörülü olmaktır bana göre barış içinde olmak. Kendini seven başkalarını da sever. Kendini sevmektir. Kendi hatalarını kabullenen başkalarına karşı da hoşgörüyle yaklaşır. Ruhunu hissedebilmektir, kendini hissedebilmek. Yalnızlığı zaman zaman seçebilendir kendiyle olabilmek için sadece. Yalnız kalmaktan korkmamaktır. Hayattan ümidini kesmemektir. Tabi bunlar benim barışık olmaktan kastettiklerim.

Eğer yaşam bize ceza ise bunu ödüle çevirebilmektir bence...

[Dağlı]

En basit anlamıyla ailem, vatanım, inancım sayın Barış Akar...

Ben sadece kendi adıma bu üçünün bilincinden uzaklaşınca insanlığımdan da uzaklaşıyorum. Demek ki ben bunlar için yaşıyorum...

[barış]

Geldiğimiz son nokta sanırım şu oldu Sayın Dreammm:

Bizsek eğer kendimize en büyük ceza, yaşamdır onu ödüle çevirebilmek ve insanlar bu ödül için yaşamaktadır.
(Yukardaki sözünüzü biraz değiştirdim; bence böyle daha güzel; ayrıca o sözünüze söyleyecek bir şey bulamadım, güzel söz.)

[lachesis]

Hayır insanlar kendileri için yaşayıp, sahip oldukları beden ve ruhu ödül olarak görmelidir demek istemiştim. Yani ceza yerine ödül olarak görmek Yani sizin demek istediğiniz sanırım bir ödül var ve insanlar bu ödül için yaşamalı. Oysa ben diyorum ki yaşamın kendisi ödül zaten eğer istersek. Sonunda ödül var ya da yok ama biz hissedebiliyorsak, düşünebiliyorsak bunlar bir ödüldür bence. İnsan kendinde varolanları bir ceza olarak da görebilir; farkında da olmayabilir ama sahip olduklarını geliştirmek de onun elinde ve bu da insanın kendiyle barışmasını sağlayan kendini tanımaktan geçer.