Diyalektik Patlama

[yok]

DİYALEKTİK PATLAMA

Dişim ağrıyor,
Ağzımdan beynime uzayan bu iğrenç sancı;
Yokluğunda enkaza dönüşmüş
Bir tek başınalığın topoğrafyası

Kadehimde,
terkedilmiş insan arşivleri
Saptanamamış sınırlar içerisinde
Büyük bir imgeye doğru evriliyorlar,
Ve ertelenmiş bir hüzün ,
kokuşmuş bir yarının resmini çiziyor.


Öfkem kendi karanlığına yaslanıyor,
Bu karanlıkta yargılanıyor,
Bu karanlıkta aşağılanıyor,
Bu karanlıkta ödüllendiriliyor,
Ve yine bu karanlıkta,
unutulmuş bir dokunuşun yasını tutuyor
Yordanıyorum iğfal edilmiş bir cümlede.
Ağlamak,müthiş bir armağanı
kucaklayacak kadar güçlü bir tınıyla;
Debisi yüksek bir akarsuya eşitliyor,gözlerimi.

Varlığım,
tercihe mahkum bırakılmış
bir aralığa sıkışıp kalıyor,
bu aralıkta deforme oluyor bilincim;
yalnızlığımdan toplumsallığıma esneyen
bu aralıkta yitiriyorum seni
Yeni bir hüküm alanında
ilan ediyorsun masumiyetini.
yeniden,yumuşak bir dehşetin içinde
Yok olmuş bir benliğin katili olduğunu yalanlıyorsun
Göz göze gelmeye cesareti olmayan bir anın
Sivil sahtekarlarıyız biz,


Yine de o anın tanıklığını yapmak istemem,
Yine de o anda sorgulamam yüreğini,
Gerçek olan temel fragman;
O anda seni nefretimin en aşağılık türüne
indirgemiş olduğumdur
Ve sonsuzluk gelip kapıyı çaldığında,
Yapmacık bir avuntunun ağırlığı altında erimek,
üzerindeki yükü hafifletmiş olmanın,
en alçak yüz ifadesinde lanetler yağdırmak sana

BEDRİ ÖZDEMİR

[yok]

En büyük tavrım yalnızlık yine
Bu gece,
Bu tonda, bu senfonik karmaşada
Adamakıllı hüzünlenmek,
Kronik bir düş gücünde hatırlamak budalaları
Buruk efsane(pink floyd) coşkulu melodileriyle
Tedirgin ediyor ıssızlığımı,
Ve bu karanlık,
Ve bu sıçan ölüsü koku,
Aklıma hapsolmuş kevaşenin imgesi
Bukowski çıldırıyor,
Değişmiyor, yüzündeki alkolik tebessümü
Bir anın sonlu saadetine.


Değiştiremeyecek kadar zorunlu,
Terk edemeyecek kadar güçlü bir yumruk
Sallıyor, gecedeki fiyakasız aykırılığa
Bir fazlalık olduğumun farkına vardığımda;
Hemen, bir nedenin tumturaklı
Tümcesi olmak istiyorum.
Beynimde çalan o kirli plak,


Aniden,
Ve garip sesler eşliğinde,
Bir ananenin objesi oluyor,
Karnım ağrıyor,
Osurmak eylemi, keyifsiz sakınılmışlığını yitirerek,
Bir enstrüman gibi titretiyor kıçımı
Bukowski buna sevinmekte gecikmiyor,
Aniden tokuşturuyoruz kadehleri,
Ve çiziliyor melankolinin şeffaf sınırları


Bedri Özdemir