Hayata Dair

[ASYA]

Hangimiz galipti bu oyunda? Hayat mı? Ben mi? Annemin öğütlerini dinledim hep “insanları kırma dedi, doğruluktan ayrılma dedi, çiçeklere dokunma dedi, sevmekten asla vazgeçme dedi.. Kırmadım, ayrılmadım, dokunmadım, sevdim.. İnkar etmiyorum sevildim de. Annemin sözünden çıkmadım hiç ama neden olmuyordu? Yoksa ben mi olduramıyordum? Beklide sevmeye yeteneksizdim. Sevdiğimi sanmış, kendimi inandırmıştım ama ortada sevgiye dair hiçbir şey yoktu. Annem “sev” demişti.. Ama nasıl seveceğimi göstermedi “sen sadece içinden geldiği gibi sev” dedi. Bildiğim gibi sevdim, işin garibi sevildiğimide hissettim. Peki bütün bu hissettiklerim kocaman bir yalan olabilir miydi? Kocaman, rengarenk, gülümseyen bir yalan.. Adı “hayat” olan.. Yüzüme gülümsedi, “ben dostum” dedi ama asla beni sevmedi hayat. Oysa ben onu sevmiştim –yada sevdiğimi sanmıştım- Tam “işte oldu, bu sefer başardım” derken o hiç esirgemeden sert rüzgarlarını yoluyordu üstüme. Tepe taklak oluyordu hayata dair ne varsa. Uzun zamandan beri cebimde biriktirdiğim, tek tek bir araya getirdiğim ne varsa savrulup gidiyordu. Ben hiç üşenmeden savrulanları tekrar toplamaya çalışıyordum ama o bu inadından vazgeçmiyordu bir türlü. Sonunda yoruldum ve pes ettim. Bu sefer ondan önce davranıp cebimdekileri ben savuracaktım havaya. Nasıl olsa biriktirmek anlamsızdı. Nasıl olsa yine savrulacaklardı. Ama artık yeter.. gülümseyen yüzünede, rengarenk edasınada kanmayacağım bu sefer. Artık rüzgarını üstüme yollayamayacaktı. Bu zevki ona tattırmaya niyetim yoktu. Mademki hepsi benim eserimdi, hepsini ben yapmıştım, yaptıklarımı yıkacak gücede sahiptim. Hem bu sefer benim istediğim zamanda, benim istediğim biçimde yitecekti hayata dair ne varsa. Önce anılarımı çıkardım cebimden savurdum onları, hiç içim acımadan. Bu kadar basitti işte. Artık “acaba ne zaman esecek bu rüzgar” diye beklememe gerek yoktu. Geldiği zaman hiçbir şey bulamayacaktı bende. Anılardan kurtulduktan sonra sevdiklerime geldi sıra annemi, babamı, can dostumu birbir teslim ettim rüzgara. Bu kez çok kolay olmadı içimin sızladığını fark ettim ama geri dönmek yoktu. Madem karar vermiştim bu kez “hayatı” ben bozguna uğratacaktım. Sıra en son ve en büyük parçaya geldiğime duraksadım. Elimde kalan son parçayı “Onu” vermesem olmazmıydı? Kalbimde çanlar çalmaya başladı.. Annem “sev” dedi bende “sevdim” ama “Onu” her şeyden, herkesten fazla sevdim. Şimdi ayrılmak öylesine zorduki. Ama kararlıydım vazgeçmek, geri dönmek yoktu. Madem çıkmıştım yola, gidecektim en sona.. Şimdi yapmam gereken “Onu” hayatta sevdiğim tek adamı savurup atmak ve artık her şeyden kurtulmaktı. Ve yaptım.. Kurtuldum işte! Gözlerimi kapattım ve vargücümle “Onu” en uzağa savurdum. her şeyden, herkesten uzağa.. Şimdi Aslım ve Ben baş başayız. Hayata dair hiçbir şey kalmadı cebimde. Kocaman, rengarenk ve yalancı gülümsemesi olan “hayat” dedikleri şeyden önce davranmış, ona bu zevki tattırmadan kurtulmuştum her şeyden. Şimdi hangimiz galibiz bu oyunda? Hayatmı? Benmi?

[zezze]

İnsan ancak öldüğünde hayata yenilir.yaşadığımız sürece her zaman bir şans daha vardır.İstemedikçe hayata yenilmez insan yeter ki hayatın zayıf noktalarını bilsin ve bu noktaların üzerine gitsin.İşte o zaman hayat yenilir...


Unutmamak gereker ki bir savaşta önemli olan asker sayısı değil, savaşma azmi ve taktiktir...

Saygılar

[tuqu]

Bugünü hiç olmadı düşüncelerimin.
Bezemeden süslü kelimelere acıları,
en derinlerini tattım puslu yalnızlıklarda.
Tattıkça büyüdüm
Büyüdükçe yanıldım.
Oradaydım
Dün ile yarın arasında,
bugünü olmayan sindirilmemiş aşklar ormanında...

[melnur]

Hepimiz aynı zorluğu yaşıyoruz: zamansızlık. Pek çok şeyi yarım bıraktığı gibi, vurgulanması gereken pek çok şeyi de biraz eksik bırakabiliyor. Oysa, çoğu kez yaşamın rutininde yitip giden ve ayırdına bir türlü varamadıklarımız, kimi zaman sanki bir ışık çakımı olmuş da önümüzde açılıvermiş gibi olur. Bir anda herşeyi kavrarız. Ya da öyle gelir. Ama çok kısa sürer bu. Rutinin esiriyiz çünkü. Farklı olmak, farklı düşünmek, farklı davranmak...-bir yerden sonra acı da verebilir.

Ama ne olursa olsun, o kıpkısa anlarda yakaladığımız anlam sanki biraz daha vurucu imgelerle donatılsa, daha duyumsatılabilir bir yazı haline gelecekmiş gibi gelir bana. Öylesi daha başkaldırıcı bir tavır sanki. Ama işte zamansızlık. Hayatın rutini.

Eline sağlık, Sevgili Asya!

[sosyologgg]

Ruhum gerçekten özgürleşti artık... Kaç zamandır bana bir kaç boy küçük gelen bir aşkta sıkışıp kalmıştım ne de olsa.Hapsolmuştum bir erkeğin ela gözlerine ve sarıp bırakmıştım kendimi aşka.Çıkmaz sokaklara girmiştim de çıkamamıştım.Gök yüzünü,ağaçları,annemi,mor menekşeleri ve insanları yeniden görmek güzeldi.Gün ışığına çıkmıştı ruhum kutsal bir suda yıkanmış gibi.Ayaklarım yerden kesildi,gözlerim kamaştı,ellerim kendini bilmez bir halde.Özgürlük bu olsa gerekti.Ben kendimi azad etmiştim.Sonra farkettim ki mahkumum da benmişim, gardiyanım da....

[tuqu]

Haberin yok ben ölüyorum.
Dermanım yok ben ölüyorum, ayrılırken ben içiyorum...

[tuqu]

Gelecek, her insanı kaygılandırır ve korkutur. Senin gibi... Bırak şimdi herşeyi bir kenara.. Birazdan akşam olacak; güzel bir bahar akşamı. Bir şarkı tut içinde. Yürürken şehrin caddelerinde, mavi göğün altında ıslıkla eşlik et içindeki şarkıya!

Yetin içindeki çocukla... Yetinmeyi bilir misin?

[Yağız]

Sayın ASYA şöyle demiş:

Sakın gözlerini dokundurma ruhuma..
Öylesine hazır ki dağılıp paramparça olmaya..

Sakın bakma
Dokunmasın bakışın ruhuma..

Öyle hazırlıksızım ki
Dağılıp, olabilirim paramparça
Bir bakışla
Korkarım
Karşılaşam diye yalnızlığımla

Sakın bakma
Sakın dokunma bana


Sn. Asya, şiirinizden alıntı yaparak yazdım. Umarım hoşlanırsınız..

[ASYA]

Sayın ASYA şöyle demiş:

Gel ki tamamalansın yarım kalan hikaye..

Tamamlandı hikaye..
Kırıldı kalple beraber eldeki kalem de..
Kalmadı artık "hayata dair" yazacak tek bir kelime..
Bize sunulanı yaşamak boynumuzun borcu..
Yazmak nafile..
Teşekkürler "Hayatıma Ortak Olan"
"Acıyı Dindirmeye Çabalayan" herkese...
Zezze..
Sosyologgg..
Melnur..
Tuqu..
Paspal..
Dilhan..
Büyüyorum sizinle...

[sosyologgg]

Sevgili Asya ne zamandır yazayım diyorum hayat beni savuruyor yine önüne katmış götürmekte...Bazen dostlarımızı erteleyebiliyoruz.Demekki yazmam için son cümlenin söylenmesi gerekiyormuş.Benimde öyle hayatım işte.Hep sonlara,başlamadan bitenlere mahkum ve mecbur...Hayata dair cümlelerimiz bitmez.Yalnızca bir gün hayat biter.Belki de postmodern insanın ontolojik kopuşu hayata dair konuşmaktan bizi alıkoymakta ama biz yine de güzel sözler söyleyelim bu tüm savruluşlarda bir nebze tutunabilmek için.Kalemine ve yüreğine sağlık...