" Yol "

[Rüzgar]

Bi koşu başlıyor...
Zirveye doğru. Ben de burada uyanıyorum.
Zirveye giden büyük bir yol var, geniş. Herkez oradan koşuyor.
Zirveye koşanlar ona bi de isim takmış , oranın ismi başarıymış ve orada herşey çok güzelmiş.
İnsanlar hiç üzülmeşmiş. Herkez mutluymuş.

Ama yollar öyle değil. İnsanlar birbirini eziyor, kanter içindeler.
Kimi yorgun kimi ümitsiz. Yere düşenler var, mahşer gibi. Düşenler kalkamıyorlar yerden , canları yanıyor belli.
Bir de üzüntü :
“ Başarı hala çok uzaklarda....”

Geride kalanlar var daha en başta. Hiç başlamamışlar yarışa. İnanmıyorlar başarıya, oraya gidilebileneceğine.
Onların durumu daha da vahim. Ve az ilerilerinde başka birileri... Geride kalanlara yardım etmeye çalışıyorlar.
Ellerinden tutup kaldırıyorlar. Kollarına girip yürütüyorlar onları ağır adımlarla...İyi İnsanlar.

Bi sorun var geride, ağır kalanlar varya işte onlar ....! Onların üzerine yavaş yavaş karanlık çöküyor... Çok kötü. Hemde çok....Ben hala arbedenin içndeyim.
Koşmaya çalışıyorum ama olmuyo, hertaraf insan. Hertaraf telaş ve korku. Karanlık geliyo arkadan orda kalmamak gerek.

Koşmak çabuk olmak lazım. Zaman geçiyor. Arkamı dönüp bakıyorum geride kalanlardan kimse yok. Hepsi karanlığın içinde kaybolmuş. Korkuyorum. Hızlı adımlarla ilerliyorum. Soluksuzum ve korku benimle.Yanımda bi adam var bana başarıdan bahsediyo. Belliki orayı biliyor. Durmadan anlatıyor bana ama birde dediklerinden bişey anlasam... Derken yanımdan kayboluyor, etrafta göremiyorum onu. hiçbiryerde yok .

Koşmaya devam ediyorum...
Ardımda kimse yok.
Sessiz bir karanlık ,ardımdaki tek şey.
Ve korktuğum da tek şey.

Koşuyorum arbedenin içnde ,yoruldum artık. Hem de çok.
İleride bişi... Evet o yaşlı adamı görüyorum. Uzaklarda, ama yere düşmüş. Sonra yine kaybediyorum onu. Belkide bi daha hiç göremiiyecem.

Lanet olsun herşeye , herkeze. Dayanamıyacam artık. Yeter bu kadar zulüm ,yeter ! Artık bende yoruldum. Dayanamıyacam. Neden ? Neden....

Çığlıklar var ileride...Düşenler feryetlar içinde .
-Yardım edin !..
Anlamı ne bilmiyorum .Ne diyorlar... Kimseninde bildiği yok zaten. Devam ediyorum.Tıpkı önümden gidenler gibi ve de tıpkı bir zamanlar ardımdan gelenler gibi...

Artık devam etmek istemiyorum ama devam ediyorum. Artık bitsin istiyorum ama bitmiyor.

Dizlerim titriyor.
Sendeliyorum ilk kez.
Ve de düşüyorum.
Korku ve huzur aynı yerde ,içimde...
Kalkmak korku gibi.
Yerde ise bir huzur.
Ne güzel.....


"...Sonra..."

Karanlık. Hemde çok.. Kimse yok. Tuhaf karmaşık duygular. Ama korkuda yok.

***
İki tarafın ortasında

Bilinmez bir yolun başındayım.
Bilmiyorum neredeyim
Bilmiyorum neredeler...


Sadece yürüyorum
Belki birazdan her şey biter...

- SON -