Nefret ediyorum senden!

[şokella]

senin yarattığından bu denli nefret ettiğim için özür dilerim Allah'ım...ama denedim..sevmeyi gerçekten istedim..olmadı.yapamadım.bütün herşeye inat sevmeye çalıştım ama onun haketmediğini gördükçe yapamadım...affet beni...yapamadım...elimde değil...sevmiyorum...
ama dur bazı haberlerim var.mesela yeni kararlar aldım bugün.evet evet aldım.
çok şanslıyım ki okul çıkışı,yarına kimya ve fizik sınavı gibi çk öenmli 2 sınavı olmasına rağmen,benimle servisten inip 1 saat dertleşmiş bi dostum var...Betüşüm var.zaten mevzuyu sabah ilk gördüğüm yerde anlatmıştım ona...derken bu akşamüstü sıfırdan başlamaya karar verdik onunla...
o yokmuş gibi...tanımıyormuşum gibi...
yapabilir miyim sence baba? olur mu ki? bastırabilir miyim içimde ayaklanan nefreti?
neden olmasın ki...ben senin kızınım.
ha bi de merak etme,sevdiklerimi kaybetme korkumu da yendim bugün galiba...
şaşırdın değil mi...?
işte böyle baba...
üzüldüm üzülmesine de...haketmiyor ki...
ama baba niye değer bilmez bu değerli kıldıklarım verdiğim değeri?neden hep elimizde kalır umutlarımız?neden hep kalan biz oluruz işe yaramaz duygularla?
sen de bilmiyosun değil mi...ben de bilemiyorum.ya tanıyamıyorum insanları ya da onlar çok iyi oynuyor oyunlarını...çok iyi koruyorlar maskelerini...
iyilerin kaybettiği bu dünyada sence de artık kötü olmanın zamanı gelmedi mi baba?

[maxim]

Paylaşmak kesinlikle iyi geliyor değil mi? Hele ki okuyan birileri de çıkarsa.. Bir de mesaj atarsa Bu dünyada kötü olmanın zamanı geldi mi? Kötü demesek de, "daha düşüncesiz" olmanın zamanı geldi demeye başladım son günlerde kendime...

[darknpeace]

yalnız mıyım acaba bu dünyada dediğim son bir iki yılda bana yalnız olmadığımı gösterdiğiniz için öncelikle sağolun arkadaşlar. = ) ama nedir bu ümitsizlik böyle. bi dur deyin bence buna siz. yalnız değer vermekle muhtaç olmak arasındaki ince çizgiyi fark etmemiz lazım. siz farkında değilsiniz demiyorum ama demek istediğim yanlışlarını gördüğünüz bir insana hala bağlı hissediyorsanız kendinizi bunda muhtaciyete (böle bişey varsa= ) kayan bir problem var demektir. ve emin olun bunu karşınızdaki insan suistimal edebilir uzun vadede. ama değer verdiğiniz insan beklentinize uymadıysa ve siz de aşırıya kaçmadıysanız bağlılık konusunda acısız sıyrılmak mümkündür diyorum = ) bence bağlılığın en güzel formu şu şekilde oluyor :" sana değer veriyorum ve seni seviyorum ama en nihayetinde sensiz de ayakta kalabilirim. " ama biz duyguları fazla kirlenmemiş insanlar olarak kendimizi tamamiyle özgür bırakıyoruz sanırım ve şöyle oluyor durum : " seni seviyorum ,sana hastayım , sensiz yapamam ben". işte bu noktada suistimale açıksınız.. kötü olmaya ya da düşüncesizliğe gerek yok . sadece biraz dizgin belki de duygulara fazla üzülmemek için .. = )

[şokella]

çok canımı acıtmış bir kız arkadaşıma yazdığım,bloğumdan buraya aktarılmış bir yazıydı bu. (:
ama aştım artık...evet biraz kötümserim...ve fazlasıyla kin besliyorum bazı insanlara karşı...
bu nefret ettiğim insana hiç değer vermedim.o da bana vermedi zaten.ama sevdiklerimi aldı elimden...değer verdiklerimi...
ama teşekkür etmeliyim ona aslında..sayesinde; gereğinden çok fazla güvendiğim,sevdiğim,değer verdiğim insanların aslında bu sevgimi haketmediklerini öğrendim..
evet biraz pollyannacılık oldu ama tek bu konuda kurabileceğim tek iyimser cümle aynı zamanda...
yorumlarınız için teşekkürler...

[şokella]

mutluluk ince ayrıntılarda gizlidir derler hep...cidden öyle aslında.
oturup biraz düşündüm de benim için cidden öyle...her ne kadar bu aralar mutlu olduğum söylenemese de ; biliyorum küçük şeylerle mutlu olmayı...mesela gece gökyüzüne baktığında o gün için pişman olmayışında...tanıdığn her insanda yeni bi dünya keşfedişinde...hayatı sadece yaşamak için yaşamamayı ilke edindiğinde...aşkı içine sığrımaya çalışmayıp,avazın çıktığı kadar bağırmanda...hayatın herbirimizin içinde gizli olduğunun farkına varmanda,yelkovana inat dakikaların tadını çıkarmanda mutluluk...
kim bilir belki bi gün herbirimiz çıkarıp çok gizli yerlerinden hayatı birbirimize sunabiliriz...
o gün tekrar görüşmek üzere...

[lamira]

Küçük şeylerle mutlu olmak?

İnsanı mutlu eden her ne ise; o gerçekten küçükmüdür acaba?
Kime göre ve neye göre küçüktür? Ve başkalarının gözünden bakmaya devam edersek gerçekten mutlu olabilirmiyiz?

[şokella]

sen.."nokta konmuş,bitmiş en güzel hikayem..."
ne olur ki kaldığı yerden devam etse bu hikaye..ne olur ki susmasa hiç şarkı...hiç geçmese senli günler,geceler,saatler..hiç susmasa yüreğin..hep fısıldasa...sonra böyle hep gülsek seninle...hayata inat karnımız ağrıyana kadar gülsek..olmasa hiç bişey umrumuzda..dokunsak sonsuzluğumuza.."seviyorum seni"lerle bitse her cümlemiz ve hiç nokta koymayıp virgülle doldursak her yeri...

hep olsan sen...
benim olmasan da olsan..
sonlar yoktur,hiç inanma,hikayeler yeniden başlar derler hep...gerçekten başlar mı ki?

[mayıs]

Sayın şokella şöyle demiş:

hep olsan sen...
benim olmasan da olsan..
sonlar yoktur,hiç inanma,hikayeler yeniden başlar derler hep...gerçekten başlar mı ki?

Ben son iki satır hariç, yeniden başlama kısmı hariç, diğer yazılanlara bütün yüreğimle, katılıyor ve hissediyorum.

Ama yeniden başlamaz.
Bunlar sadece edebiyatta ayıp olmasın diye söylenme geleneğine göre yazılır, söylenir. Ütopia. En azından günümüzde. Günümüz insanının sevgi, aşk anlayışı da öylesine karşılıklı, bencil ve anlamsız ki, bir yandan bunlar söylenir ama aslında söyleyenlerin çoğu bile buna inanmazlar. İşin kötüsü bu umurlarında bile değildir.

Oysa sevgi, aşk kişiseldir. Tek başına da olsa yaşayabilmeli. ZAten kendiliğinden içinizden geliyorsa, isteseniz de ne durdurabilirsiniz ne bitirebilirsiniz ne de var ya da yok diye vazgeçersiniz. Onu kendi içinize hapsedip devam ettirirsiniz. Tek başına da olsa sevmekten mutsuzluk duymayacak kadar sevgi dolu bir yüreği varsa insanın, bu sözler mecazi anlamda doğrudur. Sadece sevginin, hissiyatın sonu olmaz, gelmez ama ne yazık ki diğer kısmı çoğunlukla ya hiç başlamaz ya da sonu gelir, yeniden başlamaz ve biter. İstisna hariç. Günümüzün çıplak gerçeği, hayatın gerçeği genelde böyledir artık. Hayal kurmamak gerek, ya da kurduğumuzla mutlu olup, yetinip, beklememek gerekir.

Artık karşılıklı olmasını diliyor insanlar günümüzde her şeyin. Belki olsa iyi olur ama biz elmayı seviyoruz diye elma da bizi sevmeye kalkmaz ki!

O yüzden ümit veren kandırmacalardan içimizdeki sevgiyi uzak tutmak gerek. Bana sanki karşılıksız seven birinin içindeki güzel gerçekten çıkmamış da, bundan bi haber olan, gitmesini mazur göstermeye çalışan birinin diline dolayıp sömürdüğü bir şeymiş gibi geliyor.
Keşke öyle olsa....

[şokella]

rüzgar hep uçuracak sandık uçurtmamızı...yanıldık.dindi bi gün rüzgar ve çakıldı yere uçurtmamız..
hep umutluyduk aslında..her gün yeniden başladık...parmağımızı yalayıp uzattık pencereden rüzgar var mı diye..sahte gülümsemeler takındık sanki herşeyin düzelmesine yardım edecekmiş gibi...
hep iyi niyetliydik biz...zaten hep bu yüzden kaybedendik.bir adım atana koştuk.mutluluklarıyla mutlu olduk ,üzüldüklerinde üzüldük..her zaman beraberiz dedik hep..
arkalarını topladık sırf duyup üzülmesinler diye..ört bas ettik hatalarını,susturduk mutsuzluklarıyla mutlu olanları...
haddimizi aşıp,sınırlarımızı zorladık..beraber küfredip beraber utandık...sabahladık beraber...ağız dolusu gülmelerimiz vardı...
derken çektiler fişini makinaya bağlı kalbin.
olmaz dedim.yapmazlar.ama yaptılar...eksiltili cümlelerimin sahibi oldular...
olan olmuştu artık.giden gitmiş,kalan tüm masumluğuyla kalmıştı.
büyük sözü dinleme zamanı gelmişti artık kalan için..."dur" dediler...kazanmaya çalışma seni kaybetmeyi göze almışları.uzaklaş,sus dediler..bekle...
bekliyorum.
tüm sadakatimle büyük sözü dinliyor,kafiyeleri seviyorum..

[erdi]

Büyük ve cazibeli bütün ilişkilerde,arkadaşlıklar da nefret ile başlamaz mı zaten ? ...

Bir gün barışırsan, seni utandıracak hamleler yapmaman dileği ile.Gerçi afişe edilmiş bir nefreti de görmezden gelemez kimse ama yinede ......

Öyle işte !