Ayar!

[ibra]

Vur dedik mi öldüren bir milletiz. Ayar tutmaz elimiz ayağımız. Allah selamet versin, Müfit (Erkasap) Hoca’yı hatırlıyorum mesela.


Sevgili Terim koşar adım UEFA’ya giderken her gol sonrasında öyle dayaklar yemişti ki ustasından, Blatter görse, Terim’e ceza yağdırırdı.

Baştan söyleyeyim, bu yazı Terim’i aforoz eden ya da kutsayıp aklayan bir yazı olmayacak.

Kanal D son milli maç görüntülerinin yayınına başlamıştı. Henüz ülke milli marşları çalınırken kamera teker teker oyuncuları tarıyordu. Ve Alpay girdi çerçeveye. Allahım o ne konsantrasyon, o ne korkutucu bir yüz hali. Sanki maç değil de Van Damme’ın Evrenin Askerleri isimli filmini izleyeceğiz. Kamera genele açılsa, Alpay’ın tam teçhizatlı silah ve mühimmatıyla cepheye gideceğini görecekmişim gibi geldi bana. Rakip oyuncularla daha tokalaşırken Alpay’ın öfkesi zirveye ulaşmıştı. Oyuncunun birine elini uzatmak yerine ‘zızt Erenköy’ hareketi yaptı.

Rakibe öylesine bir yoğunlaşma vardı ki, daha 25. saniyede karşılaştığı adamın peşinden gitti. Topu unuttu sanki. Yani adam topu bırakıp soyunma odasına gitse, Alpay da peşinden gidecekti sanki. Ve penaltı oldu tabii.

Milli Takım’ın psikoloğu gerekli telkinin ve uyarıların yapıldığını söylüyor; ama hiç sanmıyorum. Bir sefer böylesi gerilim katsayısı yüksek maçlarda kişiye özel seans düzenlemek lazım. Belli işte kimlerin öfkesine sahip çıkamayacağı... Onlara öfke sularının kıyılarımızdan çekilmesinden sonra oluşabilecek tablolar hakkında fikir verilmeliydi. Ama federasyon yetkilisinden teknik kadrosuna kadar ‘vurun evlatlarım’ felsefesini işleyince bu yapılanlar az bile geldi.

Çünkü bizim elimizin ayarı yoktur. Çünkü biz psikolojik harp sanatını beceremeyiz. Çünkü biz duygularımız dörtnala kalkınca dünyayı bile yakar, yıkarız. Öyle olmasa bu kadar darbe, faili meçhul, provokasyon İsviçre’de olurdu, bizde değil.

Aslında on numara bir ibretlik belgesi olarak tarihe geçebilecek günler yaşadık. En yetkilisinden en tabandaki seyircisine kadar çok net sonuçlar çıkarabileceğimiz, üstelik sadece futbol düzleminde kalmayacak, başka alanlara da rahatlıkla uygulanabilecek kadar bir tarihi dersti yaşadıklarımız. Ve en önemlisi medya. İsviçreli oyunculara travesti kostümü giydiren mi isterseniz, “Hiç kimse ‘Biz onlara insanlık dersi verelim’ gibi abuk sabuk laflar etmesin. Bir ders verilmesi gerekiyorsa bu insanlık dersi değil, ‘pislik öyle yapılmaz, böyle yapılır’ dersi olmalı. İsviçre takımı İstanbul’a gelirken, geldiğine geleceğine pişman edilmeli. Gümrükten otelin önüne kadar ne gerekiyorsa yapmak durumundayız. Çünkü sporda rövanşı almak isteyen maçı kurallarıyla oynamalıdır. Bu kuralların nasıl olduğunu İsviçre gösterdi. Aynı kurallarla oynamalıyız.” diye yazan çok bilmişlerini mi?

Sonra kalkıp, birkaç kurbanı Türk ve FIFA kamuoyunun önüne atarak, ‘buyrun bunları ısırın’ demenin âlemi yok ki! Ne yani Şifo Mehmet mi adamları havaalanında köşeye sıkıştırıp, ‘öp lan öp’ diyerek Türk bayrağını zorla suratlarına sürdürdü!

Batılılar ile bizi ayıran en önemli farklardan biri soğukkanlılık. Biz yapamıyoruz, kontrol mekanizmamız mantık sütunlarımızın hayli uzağında bir yerde. Yoksa maç bittiği anda soyunma tüneline koşan rakip oyuncuların peşine ‘tutun la tutun’ diyerek ne diye koşalım! Hadi Alpay öfke doluydu, hırsını alamamıştı, bir de penaltı yapmıştı, anladık. Pekiyi Şifo Mehmet niye hayatının en büyük deparlarından birini atıp futbolcuya yetişti?

Şimdilerde inanılmaz olgun yorumlar yapılıyor. Biten imajımızdan, aldığımız zedelenmeden bahsedip günah çıkarıyoruz. Oysa elimizin ayarının olmadığını hepimiz çok iyi biliyoruz. İyi de neden bütün bunları testi kırılmadan, yani her şey bitmeden, geri dönülmez bir yola girmeden yapamıyoruz?

Söyleyin bakalım bizde bu provokasyona gelme, gaz ile çalışma, kendini kaybetme ve ayar tutmazlık olduğu sürece bu ülkede darbeler biter mi bitmez mi?

Duyamadım!
http://www.zaman.com.tr/?bl=yazarlar...1122&hn=231295
---
Sosyal yapımıza spor penceresinden bir bakış!