Mektup... Yalnızlığa ?

[anilge]

yorumsuz kalsın..........

[berfu71]

belki bir çemberin ortasındasın, yani giden dediğinin merkezindesin belki, belki senin etrafında dönüp dolaşıyor. Belki senden en fazla yarıçapı kadar uzaktır. Gitse bile bu gidiş çapını aşmayan bir gidiştir belki.

[Sedeften]

Gidendir terkedilen
Yalnızlığın vefası sararken kalanı

Çok hoştu...Devam

[Sederim]

Sayın anilge şöyle demiş:

Yani en yakın dostum yanımda...

Yalnızlıktan;

Siz insanların ortak hüzünleri vardır ya, işte ben onlardan sadece biriyim. Adım yalnızlık. Belki de göbek adımdı yalınlık. Ben de sizin kadar unutuyorum çocuksu saflığımı, anımsamıyorum göbek kordonumun kopartılışını. Hiç yalın kalamadım, üstünüze başınıza bulaştırmanızdan beni. Parça parça büyüdüm. Yok oldum.

Kendinizden kaçamadığınızda, kendinize vardığınızda doğdum sizden ben. Ben yokum. Salya, sümük doğumunuzdan, kuru kemik ölümüze bu ağ ortasında bilirsiniz hiç de yalnız olmadığınızı. Olsam olsam, kendinizden kaçamadığınızın itirafıyım ben. Ben varlığınıza tanığım. Tanığım hata kimde sorgulamalı soyut birlikteliklerinize.

Aşkın günah keçisiyim, aşkın aşıklara giydirdiği deli gömleğiyim.

Adım yalnızlık. Çok yalnızım. Sana mı kaldım diyen yok, bana kalan da yok.

Sen bende misin? İyi düşündün mü? Hele ki aşktan çıkıp da bana geldiğini söyleyen sen, hüznünün adı olayım kabul. Hüznünün kendisi etme beni. Yalnız olan benim, sen değilsin.

Seni sana bırakmıyor ki öteki, seni bana bıraksın.

[lamira]

Kendine mektuplar yazacak kadar yalnız kalmadın hiç. Sıradan bilindik dillere pelesenk bir yalnızlıktı belki seninkisi. Hani şu moda olan türden. Herhangi biriyle dağılan esamesi bile okunmayan, herhangi bir gidişle hortlayan bir yalnızlık. Azıcıkta severdin sanki bu yalnızlık zamanlarını birazcık hüzünle de birleşince dudağının kenarında yakışırdı sanki sana.

Çünkü sen hiç, bir sıcaklık, bir neşe, bir bakış hayal etmedin. Sen hep cisimler vücutlar hayal ettin, onlarla bitecek yalnızlıklar hayal ettin.

Örneğin sen koca bir yaşamı, işte o an bu andır! Diye, sadece tek bir katıksız, kusursuz an için yaşayıp bitirmeye, o anı yaşayamamak korkusuyla titremeye yalnızlık der miydin?
Hikayesi yazılsa severdin, filmi çekilse göz yaşı dökerdin ama hiç içine girmek istemezdin, çünkü inanmazdın.

Diyorlar ki gidendir terk eden. diyorlar ki kalandır terk eden. Ne fark eder? Andır bizi terk eden!

Hayatımdan biri daha eksiliyor.

[Qarshi]

Yürüdüğüm sahildeki çakıltaşları bile bana gülüyor,
Fakat hiçbiri sensizliğin tadını bilmiyor...

[Sederim]

Yalnızlıktan;

Sen ben olduğunda, sen sen olacaksın. Senin sen olmaya gücün var mı? Sen sen olup, sen kalabilecek misin? Benim aidiyetimi tanrıya verdiler. Ona yakıştırdılar. Hiçbir kimseyi gereksememenin adıyım ben. Bir sen olacaksın, bir de ütopyan. Rakımı erişilmez olacak, nüfusu sıfır. Bir sen olacaksın, bir de ütopyan ve iki birin toplamı sıfır edecek. Her defasında bir birim çoğalacaksın.

Bir kurgun olarak ütopyan, salt hayallerinde kalacak.

Kıracak mısın insana bağımlılığını? En başta da duygu bazında. Gülümseyebilecek misin, kalabalığa, ıpıssız iç dünyanda?

Bir kervan düşün. Düşün ki kavram kavram kervan. Ben yokum. Olsam adım yalnızlık olmazdı. İşte o kervan başını hep bana çektirirler. Kılıktan kılığa girerler. En çok da çaresizlik. Çaresizliği sevmem. En çok o kılık değiştirir. Geçer kervan başına, ağlar, ağlar. Nedenini sorarlar. Yalnızlıktan der. Ben çaresizlik değilim oysa.
...
Çaresizliğini soyun da gel bana.
Dedim ya sevmiyorum.
Yalnız
Ve
Yalın...
Bir başına.

Kendi rüzgarınla uçacaksın.
Kanatlarını -hiçbir ekolün, kutsalın yasaklamadığı- aşka açacaksın.
Her defasında çakılsan da bana,
Yeniden,yeniden uçacaksın...

Dur,
gitme !...

[sema_nur]

yalnızlık;
adını bılmedıgım bır ruzgar esıyor,dağıtıyor saçlarımı rüzgarın uugultusu gozlerimi kanatıyor ve tek tek akıyor kanlı damlalar ellerime
ozluyorum...
seni ilk defa boyle ozluyorum
adını bılmedğim bi rüzgar esiyor savruluyorum yokluğunda...

sema_nur'dan yalnızlıga

[Sederim]

Yalnızlıktan;

Özlem. İnsanın özlemi. “İki”de “bir”i özlemekten öte nedir ki? En mükemmel uyum bile, “iki”de “bir”i esirgiyorken; ikide bir, insan, neden insana yükler ki teklik özlemini? Tüm özlemlere yok olmak isterken, yitip gitmek isterken bile gölgeleri bir yerlere , bir şeylere tutunuyorken.

Özlem. İnsanın özlemi. Yüklüce gidemediğinde olmak. Bir kez olsun özlemine yaslanıp, gidemediğin yerde kalma...bana varamazsın. Sana varamazsın da diyebilirdim, farkı yok.

Özleme beni. Bana gel. Bir süreçtir bana gelmek. Kendi yeterliğini sınama adına. Bir ateşin etkisiyle fokurdayan içinden kurtulup, demlenme anıdır o an. Gel bana ört üstünü, gir kendi kapağının altına. Demlen. Bir süre kaynamaya ara ver. Ağırlığıma alışmaksızın, rehavetime kapılmaksızın. Yaslanmaksızın ve en önemlisi bağlanmaksızın.

Adım yalnızlık. Yaslandığın ne ise o da sana yaslanır. Gücüm yeter bana. Yaslandığın her ne ise, seninle birlikte yıpranır. Ne seni yıpratırım, ne de yıpranmak isterim. Demlenmeni, tek başına özgür olmanı isterim. Ben korkakların yaşamı bekledikleri bir durak değilim. Cesurların yaşam karargahıyım.

Kimler soyunmaz ki bende, süslü libasını. Kimler saf ve ayıpsız ve de eşsiz doğasını giymez ki...

Gel yokluğumda yokluğunu bir yokla, yeniden çık ortaya tüm varlığınla, tam deminde. Sun kendini susuzluğa... bende kalmanın sürecini, yaşam sürecine eşitleyenlerin sadece bahanesiyim ben. Ben darülaceze değilim.

Özleme beni,
Bana gel...
Kanayan göz yaşların konuşsun.
Ben yokum.
Sen kendin dinle göz yaşlarını...

Her bir damlasına bir anlam yükle de git.

De git !...

[found_deep]

birgün biri daha gelip beni üzecek seni alıp götürecek diye korkar oldum...
hep gelenler geri gitmedi mi?
geldikleri mutluluktan verdikleri mutluluktan çok hüzün vermedi mi?
Yalnızlık en iyi dostum artık ve hep öyle kalmalı...
bir daha kimse gelmemeli ve böylece

gitmemeli...