İnsanların yüzlerindeki maskeler

[Godot]

Bazen bazılarını görüyorum o kadar yapmacık davranıyolar ki kendisini oynamadığı her halinden belli yüzünde başka bir gerilme olduğu belli oluyor bu da karakter bocalamasının karşılığı ve insan bu davranışını sadece ilk gençlik ve gençlik çağında değil yetişkinliğinde de yapıyor, kendi içinde belki samimi olabiliyor ama dışarıdaki kişiye karşı hep bir savunma mekanizması içinde, bu çok kötü ve doğaya aykırı değil mi sizce de...

mesela neden insanlar sokakta tek başlarına yürürlerken devamlı kızgın bi şekilde etraflarına bakınırlar, bu bir güven sorunu mu yoksa dediğim gibi savunma mekanizması mı, ve bunu yapmaya gerek var mı, bazen ben bile yapıyorum bunu ama insanların bu şekilde davranması samimiyetsiz ve birbirinden uzak yapay suratlar ve yapay tavırlar dolu bir toplumu hazırlar...ya mesela yolda giderken gülen bi insana deli dersiniz ama somurtan hem de hiç nedeni yokken somurtan birine dikkat etmezsiniz, yolda giderken eğilip bir kediyi sevmeye çalışan birini gören insanlar ona deli görmüş gibi bakarlar (bunu ben yaşadım) ama neden, bir kurala göre mi yürüyoruz yolda veya bir kurala göre mi yaşıyoruz, bu kalıpları benim haberim olmadan kim benim için hazırlamış da maskeleştirmiş...
neyse fazla uzamasın siz ne söyliceksiniz bakalım...

[lachesis]

Çoğu insan kendinden kaçmak için bir maske oluşturuyor, kendini o maskenin ardına gizliyor. Ama sonra gerçek benlik o maskenin ardında yok oluyor. Ya da benlik hiç oluşmuyor. İnsanların sürekli kızgın bir ifade ile dolaşmaları benim de fark ettiğim ve merak ettiğim bir konu. Bu da bir savunma mekanizması olabilir, ya da belki bu şekilde daha güçlü göründüklerini sanıyor olabilirler. Ya da oluşturulan maskenin benliğe uymayışı sonucu, hissettikleri rahatsızlığın doğal bir dışavurumudur. İnsanlar mekanikleşiyor, belirli kalıplar var. Herkes düşünmeden, sorgulamadan bunlara uyuyor. Aslında çeşitli maskeler de yok. Sadece belirlenmiş olan bir maskeyi herkes kendine uydurmaya çalışıyor. Bu maskeden habersiz olanların davranışları da toplum içinde bazen yadırganıyor. İnsanın içinden geldiği gibi davranması ya da düşüncelerinin, davranışlarının belirlenmiş kalıplara uymaması diğerlerini huzursuz ediyor.

[Godot]

Çok doğru tesbitler...
özellikle şu:

Aslında çeşitli maskeler de yok. Sadece belirlenmiş olan bir maskeyi herkes kendine uydurmaya çalışıyor. Bu maskeden habersiz olanların davranışları da toplum içinde bazen yadırganıyor.

Toplum, bireyi her alanda bir kalıba sokmaya çalışıyor, ve insan kendini bu kalıba girmeye mecbur hissediyor ve bundan dolayı insan ilişkilerinde yapaylıklar başlıyor, dünya bir tiyatro alanına dönüyor veherkes bir başkasını taklit ediyor, bazıları kendi taklitlerine gülüyor...
sonra yalnızlıktan ve anlaşılamamaktan şikayet edip melankoliye düşüyor, depresyona düşüyor...

sosyoloji okumayı çok isterdim aslında...

[lachesis]

Zaten insanların bu denli yalnız olmalarının nedeni de bu değil mi? Herkes yalnız. O maskeye sahip olanlar, yüzeysel ilişkiler kuruyorlar; ama mutsuz ve yalnızlar. Bu kalıbın dışında yaşayanlar, anlaşılamıyor ve gördüğü yüzeysellik karşısında yine kendi yalnızlığında huzur buluyor.

Sosyoloji okuyamamış bile olsanız yine de bu alanda kendinizi geliştirebilirsiniz.

[Sedeften]

İnsanların iç dünyasının yüzüne yansıdığına inanıyorum. Sokakta yürüyen çoğunluğun bir birine benzer davranışlarda olduklarını fark ettiğimiz için insanların ifadelerini maskeye benzetiyoruz.
Yerinde bir benzetme bence. Dışarıda yürürken çoğumuz aynı davranışları gösteriyoruz. Ve buna birbirimizi zincirleme olarak zorluyoruz.
Erkekler büyürken önce insani bir çok davranışın (gülme, oynama neşelenme gibi) sadece kız kısmına mahsus olduğunu öğrenirler. Daha doğrusu sertçe öğretilir bu onlara.
Kızlara da doğru oturmaları, önüne bakarak yürümeleri gibi uyarılar yapılır, hanım hanımcık olmaya davet edilirler.
Çocukken davranışlarımıza kısıtlamalar getirilirse ( hoplamak, zıplamak, koşmak gibi) bu davranışların dışında her şey ayıp ve aşırılık gibi gösterilirse daha baştan ciddi olmayı, asık bir yüz olarak algılayacaktır insan.
Batılı çocuklardan oluşmuş bir çocuk korosu ile bizim çocuklarımızdan oluşan bir koroyu izlerseniz, küçük yaştan nasıl yüzümüzü asmayı öğrenmişiz daha net görebiliriz.Çocuklarımız çoğunlukla hazırolda ve kaşları çatıktır, en neşeli bir çocuk şarkısında “lay lay lom” derken bile.
Oysa gülümserken de, eğlenirken de işin dozajı öğrenilirse sorun olmaz.
Bu maskelenmemizin sadece bir yönü diye düşünüyorum. Kendi davranışlarının dışında gördüğü her hareketi, hoşgörüsüzlükle karşılayan kişiler, kendilerini de bir o kadar kısıtlamak zorundadırlar. Tüm bunlar, doğal olmayan ifadeleri takınmamıza neden oluyor sanırım.
Asık yüz hoş bir görüntü değil. İnsanların çok ciddi üzüntüleri yoksa çirkin bile görünmelerine neden olur.
Ama, öyle anlar vardır ki ...
Dışarıda yürürken gördüğümüz asık yüzlü çoğunluk, sıkıntılar içinde mücadele eden bir toplumun bireyleri. Gelecek kaygıları olan, günlük geçimlerinin derdine düşmüş insanlar.
Kısıtlı bütçeleri ile alışverişe çıkan hanımlar, aile fertlerinin ihtiyaçlarını nasıl karşılayacağını düşünen beyler, işsiz gençler, ay sonunu getiremeyen emekliler…
Yani; burnundan soluyan bir kesim insan. Bunlardan da pür tebessüm dolaşmalarını beklemek haksızlık olur diyorum.
Haliyle o maskeyi doğal olarak takınacaklardır.
Bu sorunları yaşamayan, sosyal yaşantısı yüksek, geleceğini garantilemiş kişilerin olduğu bölgelere gidin bakın, takla atsanız size karışmazlar.

Çağı yakalamış, gelişmiş ülkelerin insanlarının rahatlığını dileyerek, herkese…

Saygılarımla