Mola - Erich Fried

[Godot]

.........

[mayıs]

Sanırım uzaklarda bir yerlerde, başka bir yaşama ait başka biri, buralardaki beni anlatıyor bu şiirde. Benim gibi nicelerini. Ben de yazmış olabilirdim diye düşünüyorum şimdi. Sanırım dünya gerçekten küçük ve insanlar her yerinde farklı yaşamları yaşasa bile aynı şeyleri hissedebiliyor. Yanlız değiliz... bunu bilmek insanı rahatlatır mı? Belki biraz ama okuyunca insan daha bir ümitsizliğe kapılıyor. Düşünüyorum ki şimdi bunları yazan da benim hissettiklerimi hissediyormuş, benim gibi bir karanlığın ortasında kararsız kararsız gidip geliyormuş, bu arada zaman geçiyormuş, peki o ne yapmış? Bunlardan kurtulmayı başarmış mıdır dersiniz? Tespit var, hatta biraz çözüm de var ama neticenin yazılmamış olması insana filmin sonunu vermemek ve hay aksi elektrikler mi kesildi, ne olurdu sonunu da söyleseydi dedirtiyor. Ben bittiği noktadan bir adım öteye geçemediğini ve hep böyle sürdüğünü düşünüyorum. Aynı nokta ve ruhtaysak, sonumuz da aynı olmalı muhakkak...
Biemiyorum, siz sonunu biliyor musunuz? Belki başka şiirlerinde bulabiliriz, merakımızı oralardan bularak giderebiliriz.

[Godot]

..........

[mayıs]

Aslında hayat bize kanat da veriyor ama kanatlarımızı kıranlar var. Gönlümüzce uçmamıza, konmak istediğimiz yere konmamıza engel oluyorlar. Siz görüyorsunuz, değer yargılarınız farklı, kendi doğrunuzu biliyorsunuz, mutluluğunuz da içinde saklı ama birileri sizin için daha iyisini bildiğini düşünüyor, sizin bir yanlışta olduğunuzu, aslında dediğinizin tersine bunu sevgi adına yaptıklarını söylüyorlar. Bu durumda sevgi anlayışları da farklı yüreklerde. İnsanı mutsuz etse bile, kanadını kırıp yerinde saydırmaya, hatta değerleri görüp uzanmak istediğiniz halde kendi aşağılardaki değerlerine indirip alçaktakilerle yetinmeye zorlasalar bile, sevgi adına yaptıklarını bildiğiniz sürece bir şey de diyemiyorsunuz. Çünkü tek sorun onların sevgi anlayışlarının yanlış olmasında, sizinkinden farklı olmasında. Bir yerde suçlayamıyorsunuz da.

Evet ne yazık ki sadece bu sistem ve bu insanı öldüren yanlış sevgi anlayışı içerisinde tekil olarak yapacak bir şeyimiz yok kendimiz için, ama gelecekteki insanlar için kendimizi feda etmiş olmakla, onlara yanlış yaptıklarını mahfolan hayatımızla gösterebiliriz sadece. İnsanoğlu bir şeyleri yakıp yıkmadıkça ve bunun sonucunu görmedikçe asla akıllanmıyor çünkü, farketmiyor da.