Bir babanın kızına mektubu ve bitmeyen çile...

[emine]

12.06.2007 – Adem SELEŞ

Ey Ahali!..

Sen Kazandın Kızım!
Cam kenarında bir sıraya oturmuştun.
Sınavın başlamasının bekliyordun heyecanla.
Ben de seni okulun bahçesinden izliyordum.
Bir an dünyaya gelişin aklıma düştü. Seni beklerken ettiğim dualar, kıldığım namazları hatırladım.
Garip bir heyecandı. Sen dünyaya gelmeden senin geleceğine dair dualar ediyordum.
Sağlığın için, dünya ve ahiretin için taleplerim vardı Allah’tan.
On dört yıl sonra…
Yine dilimde dualar vardı. Belki senin kadar heyecanlı idim.
Sınava girmen, kazanman sonraki hikayelerdi.
Kızıma, bir taneme güç ver, izzet ver Allahım!
Dili ve ayakları dolaşmasın, dimdik ayakta kalsın.
Girse de, giremese de, kazansa da, kazanamasa da sadece bir insan, bir birey, bir Müslüman olmanın bilincini taşısın davranışında.
Cam kenarında oturuşun uzayınca dedim ki, herhalde alacaklar, bir an ümitlendim, belki de gaflete düştüm.
Hadi dedim, başarınla onlara ders ver.
Ama bir an kayboldun cam kenarından, dakikalarca görünmedin.
Girip okula seni bulmak istedim.
Almıyorlardı zaten.
Tek başına, on dört yaşında, tek başına mücadeleyi öğrenecektin.
Neler demediler ki:
“Geleceğin????”
“Biçim geçimimiz????”
“Biz de Müslümanız!!!”
“Bir seferden ne olur!!!”
Hepsine tek tek cevabını verdin.
Başın dik, için rahat dışarıya çıktın.
On dört yaşındaki bir kızın başındaki örtü kalplerini titretti.
Ölecek gibi oldular, aman dediler, büyük bir vartayı atlattık!
Ama vicdanlarının bir noktasındaki soru işareti de büyümeye başladı.
Ağlamadın, ağlamadık, sarıldık ve evimize döndük.
Daha birkaç ay önce de öğretmen bildiklerin, en çok sevdiklerin aynı gerekçeleri sana söylemişlerdi.
Aynı izzetle cevap vermiştin.
Gelecek lisede, üniversitede değil, gelecek cennette, gelecek ahirette diye.
Onlar geçinsinler(!), onlar geleceklerini garanti altına alsınlar(!) diye seni feda etmişlerdi, kendilerince.
Seni feda etiklerini zannederken kendi hesaplarını alt üst ettiklerini unutmuşlardı.
Beni haklı çıkardın, on yıl önce küçücük kızım için mücadele ettiğimi söylediğimde gülümseyenlere karşı.
Sen kazandın kızım.
Sadece kendine değil, annene, babana da kazandırdın.
Hayat daha ne zulümlere ve imtihanlara gebe.
Yeni başladın.
İyi başladın.
Yolun açık olsun bir tanem.
…………………….

Yıl 1993
Malcolm X filminin Konya gösterimini Pınar Yayınevi organize etmişti. Ve ben işsizdim. Malcolm X filminin gösteriminde biletçi olarak çalışmıştım. Oradan kazandığım parayı kızım Hümeyra’nın doğum masraflarına harcamıştım.
Malcolm X’in şehadetinin 42. yılında onun öğütlerini de sevgili kızıma ithaf ediyorum.
Malcolm X’ten öğütler
bir taş at.
bir taş daha at.
bir şiir ateşle.
bir yumruk yükselt.
sesini yükselt.
bir çocuk yetiştir.
duvara bir slogan yaz.
şehitleri an.
bir hayal kur.
tarihine sahip çık.
sokaklara sahip çık.
bir slogan at.
bir tohum ek.
bir ateş yak.
terle.
bir yara sar.
bir dosta sevgi göster.
hakikati söyle.
arkanı kolla.
gökyüzüne bak.
iz bırakma.
aklını kullan.
işçilerden öğren.
bir yoldaşa öğret.
bir hücreyi ziyaret et.
bir savaş esiri kurtar.
kendi kalbini çal.
parolayı aklında tut.
bir füzeyi çalışmaz hale getir.
bir fıkra anlat.
bir plan yap.
bir umut ışığı ol.
ismini değiştir.
bir teoriyi test et.
bir dogmaya meydan oku.
korkunu kullan.
bir damla gözyaşı akıt.
hainlerle hesaplaş.
ağırlığını hakkıyla taşı.
sevmek için mücadele et.
sevdiğini söyle.
sınırı aş.
sevdiğini bir daha söyle.

Evet, sevgili kızım bir daha söylüyorum, “seni seviyorum, Allah da seni çok sevsin”.