Ah Şu Minik Dev Adamlar

[ugurozaltn]

KÜLTÜREL YAPI

Japonlar yaratıcı olmayıp, eşsiz uygulayıcılardır. Kim nerede ve ne zaman yaşamış olursa olsun herkesten birşeyler öğrenilebileceğine inanırlar. Ararlar, sorarlar, bulurlar, seçerler, öğrenirler; öğrendiklerini başarıyla uygulayarak geliştirmeye çalışırlar. Kimseden ileri olduklarını doğrudan söylemezler; ama kimseden geri olmadıklarına da inanırlar. Kendilerini ve kültürel varlıklarını hergün yenilemeye hazır ve açıktırlar. Bu özellikleriyle daima çağdaşlığı yaşayan bir toplum olmuşlardır. Japonlar için değişme, yaşamın değişmeyen kuralıdır. Japon toplumu yeniyi alırken eskiyi atmaz, yeniliği seçerken yaşlıyı kınamaz, kötülemez; yaşadığı hayatı, eskiden yeniye doğru uzanan, geçmişten geleceğe doğru akan bir süreklilik olarak görür.

Çin ve Japon kültürlerinde uygarlık yazıya, yazı sanatına, yazı ürünlerine dayandırılır. Ortadoğulu bilge öğrencisini, konuşmasına ya da sözlerine bakarak tanımaya çalışırken, Japon öğretmen “bir şey yaz ki seni tanıyayım” der. Japon anlayışına göre yazının karakteri, güzelliği, okunaklılığı eğitim düzeyinin en güvenilir göstergesidir (Güvenç, 1990; aktaran İ.Erdoğan,1988:98)

Japonlar okumayı çok seven bir toplumdur. Günde 1000 kişi için 550 gazete yayınlanmaktadır. Üç büyük Japon gazetesi 16 milyon civarında sabah baskısı bir o kadar da akşam baskısı yapmaktadır. Ayrıca 1400 civarında aylık tirajı 90 milyonun üzerinde olan dergiler yayınlanmaktadır(İ.Erdoğan, 1988: 99)



EĞİTİMİN TARİHİ GELİŞİMİ

Japonları, M.Ö. Beşinci yüzyılın sonlarına doğru Çin yazı sistemi ile tanıştıran Korelilerdir. Konfüçyüs öğretilerini temel alan ve 701 yılında yürürlüğe konan Taiho Yasası ile toplumsal yaşam düzenlenmiştir.

Bu yasalar çerçevesinde yürütülen soylulara yönelik ilk eğitim uygulamaları devlet için memur yetiştirmeyi amaçlıyordu. Yüksek dereceli devlet memurlarının çocukları 13-15 yaşlarında iken dokuz yıllık bir eğitimden geçiriliyordu. Soylu olarak görülen bu çocuklara Çin’in altın çağına ait klasiklerle, Konfüçyüs öğretilerini içeren eserler okutuluyordu. Bu eserler:

1- Değişiklikler Kitabı: Bir insanın bu kitabı ancak elli yaşında kavrayabileceği, içindeki mantığı öğrenenlerin yanlışlığa düşmeyeceğine inanılırdı.

2- Belgeler Kitabı: Eski çağlara ait bilgileri içermekteydi.

3- Şiirler Kitabı: 300 ‘den fazla halk şarkısı içeren bir şiir antolojisidir.

4- Törenler Kitabı: Görgü kurallarını öğreten bir eserdir

5- İlkbahar ve Sonbahar Yıllıkları: M.Ö. 722-481 tarihleri arasındaki Çin tarihini ele alan eserlerdir.

6- Etimolojik Sözlük

7- Dört Kitap: Konfüçyüs öğretilerini(öğrenmek, yardımseverlik, adalet, cömertlik ve dürüstlük üzerine kurulmuş beş temel esasa dayanan öğretilerini) anlatan yapıtlardır.

8- Hayırlı Evlat Kitabı.

Sıradan halk çocukları için eğitim, Hayırlı Evlat Kitabı’nın gece gündüz okunması anlamına gelmekteydi. (İ.Erdoğan,1988:100 -101)
http://www.acilveilkyardim.com/egiti...timsistemi.htm

Arkadaşlar biz bu kafayla daha çoook nal toplarız

[canugur]

Sayin özaltin, bunlari moralimizi bozmak icin mi topige getiriyorsunuz`?
askolsun size.
Hani okuyan toplum olacaktik biz de.
Ne zaman?
saygilar

[ugurozaltn]

Arkadaşlar

İsminizin japoncasını öğrenmek ister misiniz ?

http://www.gulsehri.com/japonya/japoncaismin.htm

[ulubatli]

yediğimiz turların nallarını nasıl toplayacapız

[ugurozaltn]

japonyada bir yemek ısmarlamak için telefon siparişi verirken bile sizin bütün bilgileriniz ekranda görülüyormuş.

ev araba plaka kan grubu varsa hastalığınız falan
adamlarda ortak akıl çok güçlü, helal olsun