İntihar

[portia]

V.Wolf, hayatına intihar ederek son vermişti.. Syvia Plath de.. yanılmıyorsam Wolf un sözüydü;
"İntihar edenler bir seylere son verebilmenin kararlılığı ve hazzıyla giderler, ancak eceliyle(!) ölenler hep bir seyleri yetiştirememenin üzüntüsüyle hayata veda ederler"
İntihar hakkında ne düşünüyorsunuz,
Yaşamak da bir çeşit intihar mıdır yoksa intihar edenler manyak mıdır? Manyaksa neden edebiyatcılar ve düşünürler arasında bu tür olaylar daha fazla?
Bir dipnot gibi hep çizgi altında kalmışsa hayatınız, yine altlarda yaşamaya devam etmek mi yoksa?

[ozkankirim]

İntihar bulanım sonucu gelen bir eylemdir.Başarılı aydınlara baktığımızda yaşamlarının çok entrikalı olduğunu görürüz ve bence intihar etmeleri bundandır.

[portia]

Entrikadan kastınız nedir?

[portia]

İntihar ve edebiyatcıların baglantısını, şair hassasiyeti diye yorumlamıstı okudugum bir yazı, devamı ise şöyleydi;

"Yaşamak bir zindan olunca galiba yalnızca ölüm kapısı açık kalıyor; duvarlaşmaya tepki... kişinin bile isteyerek ölümü seçmesi cesurluk doğrusu. Bir de sanatçı hassasiyeti var, başkalarının sıradan bildiği şeylerin aslında sıradan olmadığının farkına varması. Bu süreç sanatçıyı kendi oluşunu sorgulamaya götürüyor. Sonuçta vadeli bir hayatı yaşıyorsunuz, ölümsüz değilsiniz. Ruhumuzu azat etmeniz, onu bedenden kendi iradenizle ayırmanız sonucu değiştirmiyor. O muhteşem dönüşüme yine katılıyorsunuz."

Bir intihardır yaşamak
Kaybolmuşluklarda
Kaybetmişliklerde.
Çaresizliğin kolları arasında
Bir o yana, bir bu yana
Dans etmek ise yaşamak
Evet
Bir intihardır yaşamak...

[melnur]

Yani şimdi, geceyarısı, dışarda da usul usul yağarken kar...intihar'ı mı konuşacağız.!

Aslında bir dönem intihar olgusunu da araştırmaya çalışmıştım.
Hiç unutmuyorum-aslında şimdi aklıma geldi-, bir arkadaşıma fakültedeyken "intiharın hiç bir nedeni yoktur" demiştim. O tepki göstermişti.

Oysa A. Camus'nun sözüydü...
Benzer tanımlamalara Dostoyevski'de de rastlamak mümkün. Belki sara hastalığının içindeki duygulanımlar...

"İntihar etmek dünyaya ve insanlara inanmamak demektir." Böyle demişti Mayakovski...Ama sonunda; o da intihar etmişti.

( İşin yüzeyselliği bu. Derinliğe indiğimizde kimbilir neler çıkar karşımıza. Belki.? )

[::anka::]

Bir yerde okumuştum ama nerde hatırlayamıyorum. 2 tür intahar vardır diyordu:
1.Sebepli:Bir bunalım, psikolojik bir tramva..vb. sonrası
2.Sebepsiz:Hayatında hersey aslında gayet düzgün giderken(yani genelde insanların sorun ettiği türden sorunları yokken)intihar edenler. Bunlar hayatın anlamsızlığına o kadar yaklaşıyorlar ki bir noktadan sonra hayata devam etmek ölmekten daha ağır geliyormuş.Tabi bunları intihar eden birinin ağzından duymadıktan sonra ne kadar inandırıcı olur tartışılır. Ama herkesin -anlamsızlığı- ve -hiçliği- çok net duyumsadığı zamanlar olmuştur heralde. Attığınız adım bile zor gelir, konuşmak gerksiz gelir, hiçbir şey güldürmez artık sizi. Üstelik ortada bir sorun da yoktur. Tek sorun anlamsızlıktır. Ben bu ruh halini çok kısa dönemler de olsa yaşadım ama vücudun öyle bir savunma mekanizması var ki, Ölümü aklınıza getirdiğiniz anda, herşeyin anlamsızlaştığı o sınırda dibe vurmanızla beraber çarpmanın etkisiyle hızla yukarı çıkıyorsunuz. Anlamsız bir neşe ve hayat sevinciyle doluyorsunuz. Ama sanırım o sınırda bilinçli olarak uzun süre kalınsa intihar kaçınılmaz olur.

[portia]

Evet sevgili anka,
manik ataklarla yüzlesir cogu zaman kişi, tabandan tavana vurduran budur..
hayatın anlamsızlaşması karsısında "savunma mekanizması" neyi savunabilir ki.
İnithar kaçınılmaz olabilir diye bir sey olmasa gerek, onu kaçınılmaz kılan bir seye ihtiyac yoktur.
Nokta koyup gidebilmek ya da gidememek, taabi ugruna nokta koyabiliceğiniz bir sey varsa...

[melnur]

Sevgili Anka,

Tam tersine "o sınırı" olabildiğince uzatmak gerekir.Bu konuda bir kitap olması gerekli... Sanırım A. Camus'un "Edebiyatta ve Sanatta Sıkılganlar" olmalı kitabın adı. Bu konu orada işleniyor.

Ölüm akla geldiğinde o an'ı mutlaka uzatmalıyız. Ölüm düşüncesini yenene kadar...

[portia]

katılmıyorum... intiharın sadece sonucunu ele alarak düşünürsek evet belki ama
j.p sartre ın dediği gibi
intihar bir "kaçış" değil,reddediştir

[::anka::]

Sayın melnur şöyle demiş:

Sevgili Anka,

Tam tersine "o sınırı" olabildiğince uzatmak gerekir.Bu konuda bir kitap olması gerekli... Sanırım A. Camus'un "Edebiyatta ve Sanatta Sıkılganlar" olmalı kitabın adı. Bu konu orada işleniyor.

Ölüm akla geldiğinde o an'ı mutlaka uzatmalıyız. Ölüm düşüncesini yenene kadar...

Evet Sayın Melnur
Şimdi anımsadım Camus'nun bir kitabıydı ama o değil galiba.. "Yabancı" olması lazım.. Hiçbir zaman intihara yaklaşmadım ama sadece anlamsızlık hissini çok yakından duyumsadığımı söyleyebilirim ve bu kadarı bile inanın çok ağır yani o süreyi uzatmak kolay değil.