Ateistler Neden Ölümden Çok Korkar

[özedönüş]

üniversite yıllarında sınıfımızad görüştüğüm bir kaç
ateist arkadaş vardı
adamların ortak özelliği ölümden çok korkmalarıydı.
Çok neşe ve hayat dolu çocuklardı ama,
ölümün lafının açılmasını istemezlerdi,
hatta bir tanesi duynunca suratı sararırdı.

Bende merak ettim bu ölümden korkmam sadece bu arakadaşlara mı ait
yoksa ateistlerin tamamı mı ölümden korkar.

Mesela ateist arkadaşlar bir gün ölüp omuzlar üzerinde tabutta
taşınmayı nasıl bir duygu olarak değerlendiriyorlar bilmek
isterdim doğrusu

[PESİMİST]

sayın özedönüş bu ateisstler size naptı? cok merak ediyorum...
hiçbir ateist bu kadar konu açmadı ve aşağılayıcı ithamlarda bulunmadı..
ama bu ithamlar galiba sizin karekterinizi yansıtıyor...

[özgürce]

Ooof of! Coştunuz Özedönüş, kim tutar sizi?

Hemen yanıtlayayım. Ölümün eşiğine geldiğim bir kaç zaman vardır hayatımda. Hani cidden ramak kalır ya, o kadar yakın. O anlar dışında düşünmediğim bir şeydi ölüm. Belki de gençlik vardı serde, ölüm uzaktı hala... Sonra ciddi bir hastalığım oldu. Ölümcül cinsinden. Dua edecek bir Allahım da yoktu; manituların hiçbirisini edepli bulmuyordum; zeussa çok bohem bir adamdı... Durmadan beni sevenleri düşündüm durdum o zamanlarda. Ölümün boşlukta kaybolup gitmek olduğu gerçeğinin tek sağlaması, dünyaya bir iz bırakmaktı benim için. Varlığım bir öneri olsun istemiştim her zaman. Bu yüzden genç ölmek istemedim ama gerekirse uğruna ölebileceğim kıymetlilerim olduğu içinde sevinçliydim.

Korkmak diyemem buna... Başka bir adı olmalı. Örneğin anamdan babamdan önce ölmeyeyim isterim. Onlar evlat acısı çekmesin diye... Sonra, çocuklarım kendi ayakları üzerinde durmadan ölürsem diye korkarım ama ölmekten değil. Bir de eşim. Bu güne dek hep ele ele verdiğimiz onlarca savaşta bir başına bırakmış olmaktan utanırım eminim ama bu da korkmak değil.

Bir dinsizim ama öldükten sonra beni nasıl defnedecekleri umurumda bile değil. Bu yüzden ne musalla taşı fobim oldu ne de dört kollu... Ölüm, yarım bırakmaya neden olur diye korkarım bir sürü başlangıcımı ama ömrüm bitti diye değil.

[anibal]

Eee, ne varmış bunda? En azından müslümanlar gibi "aman bir tanrı var valla, elinin altında ipekler içinde iri gözlü huriler varmış. Ölünce bize onlardan verecekmiş.." diye kendilerini, kendi uydurdukları masallarla avutmuyorlar..

[PESİMİST]

Sayın özedönüş şöyle demiş:

üniversite yıllarında sınıfımızad görüştüğüm bir kaç
ateist arkadaş vardı
adamların ortak özelliği ölümden çok korkmalarıydı.
Çok neşe ve hayat dolu çocuklardı ama,
ölümün lafının açılmasını istemezlerdi,
hatta bir tanesi duynunca suratı sararırdı.

Bende merak ettim bu ölümden korkmam sadece bu arakadaşlara mı ait
yoksa ateistlerin tamamı mı ölümden korkar.

Mesela ateist arkadaşlar bir gün ölüp omuzlar üzerinde tabutta
taşınmayı nasıl bir duygu olarak değerlendiriyorlar bilmek
isterdim doğrusu

İnsanlar kendilerinde gördükleri eksikleri başkalarına yüklerler, suçlarlar... bunun en tipik örneği sizsiniz...
Dikkatinizi cektiyse daha sizinle konu ile ilgili tartişmiyorum...

[giz]

Eee, ne varmış bunda? En azından müslümanlar gibi "aman bir tanrı var valla, elinin altında ipekler içinde iri gözlü huriler varmış. Ölünce bize onlardan verecekmiş.." diye kendilerini, kendi uydurdukları masallarla avutmuyorlar..

Korkunun yansıması her bireye göre farklılık gösterir, ölümden korkmak, aman aman diyerek ölümün arkasındaki insanın yarattığı başka bir şeyden korkmak bambaşka birşeydir.Sonsuza kadar kim yaşamak ister ki? En azından kendi adıma konuşmak gerekirse ben istemem.Hem toprak olmak, bir çiçek olmak hoşuma bile gidiyor

[PESİMİST]

Ölümden korksaydım sorgusuz sualsiz bir tanrıya inanırdım.. tıpkı sizler gibi

[erdi]

üniversite yıllarında sınıfımızad görüştüğüm bir kaç
ateist arkadaş vardı
adamların ortak özelliği ölümden çok korkmalarıydı.
Çok neşe ve hayat dolu çocuklardı ama,
ölümün lafının açılmasını istemezlerdi,
hatta bir tanesi duynunca suratı sararırdı.

Bende merak ettim bu ölümden korkmam sadece bu arakadaşlara mı ait
yoksa ateistlerin tamamı mı ölümden korkar.

Mesela ateist arkadaşlar bir gün ölüp omuzlar üzerinde tabutta
taşınmayı nasıl bir duygu olarak değerlendiriyorlar bilmek
isterdim doğrusu

En iyi yanıt şüphesiz ki pratiktir.

Gelen cevaplardan sorgular-sitemkar sözler bunun genelliğine en iyi cevap olsa gerek.


Buz gibi toprak, işlemeyen duyularım, her yer karanlık.... şüphesiz korkulacak bir durum her kesin açısından.
Ölümden korkmak adına kimseyi suçlayamaz-sorgulamayız fakat.Mümin inancına göre bu durum zaten çok farklı.

Can vermeye ( En aşğıdan çıkmaya başlar can ) başlanıldığı andan itibaren insan ebedi - hayata bağ kurmuş, iletişime geçmiş olcağı için müminin korkusu sadece dünyevi düşüncelerinden ibarettir.

Tıpkı Ateist ve her insanın olduğu gibi.Ama tercihlerimiz doğrultusunda farklı korkular bizimle olacaktır sonuna dek

[erdi]

Sayın yazdim şöyle demiş:

Ölümden korksaydım sorgusuz sualsiz bir tanrıya inanırdım.. tıpkı sizler gibi

Ölümden korkmak v.b .. en insani hislerdir.Bu başlı başına bir din tercih etmek için yeterli olsaydı......... !

Kimler hoca olurdu...Saydırma bana yakaran şiirlerini,şarkılarını aydın geçinen sürünün.

[Yezit Kızı]

Sayın yazdim şöyle demiş:

Ölümden korksaydım sorgusuz sualsiz bir tanrıya inanırdım.. tıpkı sizler gibi

İşin ucunda yeşil yastığa baş koyacağınız cazibeli ipek entarili tomur tomur memeli huriler var .
Biraz okusanız olması gereken islamın insanlara ne anlatmak istediğini anlayacaksınız. Siz islamı bilmiyorsunuz