Sosyalizm-insan-ahlak

[Anadolu]

'Hombre lobo no, hombre nuevo si!' yani; 'Kurt insana hayır, yeni insana evet!' Che'nin ortaya attığı bir slogandı.

Kapitalizme göre insan insanın kurdudur,oysa sosyalizm/komünizm farklı bir insanı ve ahlakı barındırır içinde.Che yaratılması gereken insan profilini açıklarken,aslında kendi yaşantısıyla da bu profili çizdi.

Jose Marti de;söylemenin en iyi yolu yapmaktır diyor.

Forumda bazı konularda en azından bana ters düşen bazı yorumları görünce;Sosyalizm/komünizmin ideali olan insan profilinin ve ahlakının ne olması gerektiği konusunda fazla yorum yapılmadığını,bunun eksik kaldığını gördüm.
Katkı yapmak isteyen arkadaş varsa şimdiden teşekkür ederim.Saygılarımla.

[özgürce]

Sevgili Anadolu, şöyle bir ekleme ya da açılım yapmak isterim: "Sosyalizm/komünizmin ideali olan insan profilinin" demişsin ya; bir sürü insan tanıyorum ki, düşledikleri dünya benimkine eşit ve içi dolu dolu namuslu bireyler... Ama, hangi ideolojik kimliğe dahil oldukarının ayırdında değiller. Bunu niye söylüyorum? Çünkü bizi eşit, adil ve özgür yaşamaya sevk eden tek motivasyonumuz vicdanımız. Her şey elin yordamıyla başlayıp, aklı kelimelere daha çok basanların kağıda söz kıldığı teorilerle sürüp gidiyor. Sonra bir bakıyoruz, kağıtta muhteşem sosyalist ve son tahlilde komünist olanın yaşadığı hayat enteresan çelişkilerle dolu... Tutarlılık, kendini gerçekleştirmekle mümkün. Esas soruysa kim bu "kendim"?

[Anadolu]

Sayın özgürce şöyle demiş:

Sevgili Anadolu, şöyle bir ekleme ya da açılım yapmak isterim: "Sosyalizm/komünizmin ideali olan insan profilinin" demişsin ya; bir sürü insan tanıyorum ki, düşledikleri dünya benimkine eşit ve içi dolu dolu namuslu bireyler... Ama, hangi ideolojik kimliğe dahil oldukarının ayırdında değiller. Bunu niye söylüyorum? Çünkü bizi eşit, adil ve özgür yaşamaya sevk eden tek motivasyonumuz vicdanımız. Her şey elin yordamıyla başlayıp, aklı kelimelere daha çok basanların kağıda söz kıldığı teorilerle sürüp gidiyor. Sonra bir bakıyoruz, kağıtta muhteşem sosyalist ve son tahlilde komünist olanın yaşadığı hayat enteresan çelişkilerle dolu... Tutarlılık, kendini gerçekleştirmekle mümkün. Esas soruysa kim bu "kendim"?

Sayın özgürce;elbette size katılmamak mümkün değil.Dürüstlük,erdem,namus gibi kavramlar kimsenin tekelinde değildir.
Tutarlılık,kendini gerçekleştirmekle mümkün demişsiniz.Jose Marti de;söylemenin en iyi yolu yapmaktır diyor.Marti'nin sözüyle tam da bunu anlatmaya çalışmıştım.Ama burda gene de eksik kalan bir yan daha var!!!Saygılarımla.

[özgürce]

Tabi ki eksik! Bu yüzden sordum ya; "kim bu kendim?"

[Anadolu]

Sayın özgürce şöyle demiş:

Tabi ki eksik! Bu yüzden sordum ya; "kim bu kendim?"

Sonra ;

Sayın özgürce şöyle demiş:

Kişinin kendi koşullanmışlığını keşfetmesi, ezberini bozmaktan daha zor bir durum. Bazen kendi kendisinin sanki kal-u beladan bu yana bildiği gibi bir şeymiş gibi sarıldıklarının, bizzat onu esir kılan zincirin halkaları olduğuyla yüzleşmesi ciddi bir yürek yüküdür. Ama bunu yapmazsa, hiç bir şeyi dönüştürme ya da değiştirme gücüne sahip olamaz. Kendi bilincinde temizlik yapmadan, yaşamı temiz kılmak olası değildir.

Bir kere amacımız nedir ve bu hedefte ortak mıyız; gibi soruları yanıtlamalıyız. Çünkü, eğer benzer bir düş için çabalamıyorsak, tartışmamıza gerek yok. Karşı taraflarda ve hasımız demektir.

Benim yaşamak istediğim dünya için ekonomik alandaki kabullerim, itiraz ve mücadele konularım şöyledir:


İnsanın insan tarafından sömürülmesine karşı olmak, bu sömürüye son verme isteği ve amacında olmak;
Bu sömürünün nedeni olan üretim araçları üzerindeki özel mülkiyete ve kolektif kapitalist mülkiyete (kapitalist devlet mülkiyeti) son verme düşüncesinde olmak ve bunun için çalışmak;
İşbölümüne kölece bağlılığa son vermeyi kabul etmek.

Sonra, sosyal ve kültürel alandaki kabullerim, itiraz ve mücadele alanlarım var:

Dil, din, cins, etnisite, cinsel tercih vb.. kimlik elemanlarının birbirine egemen olmadığı bir yaşama alanı yaratmak;
Statükoya elverişli her tür eğitim anlayışından ve kurumsallaşmış toplumsal gelenek, töre, tabu ve öğretilerden arınmak.
Herhangi bir konfor adına, dünyada bizimle birlikte evsahibi olan her hangi bir canlının yok olmasına asla göz yummamak; doğanın hasmı değil, parçası olarak yaşamayı yeniden öğrenmek.


Kısaca tanımladığım bu çerçevelerde uzlaşıyorsak, konuşmaya başlayabiliriz. Çünkü kabaca tanımlamaya çalıştığım bu maddelerin en naif olanını bile hayata geçirebilmenin ilk koşulu, günümüz sisteminin legal kıldığı bir kuralın ihlali veya yasaklamak için koyduğu bir kanunun çiğnenmesiyle mümkün olacaktır.

Elbette sistem içi mücadele alanları da vardır. Ama, bu tip alanlar nihai sonuç elde etmekten çok, esas mücadele için hayatta kalmaya veya en fazla azıcık nefes almaya yarayışlıdır. En kötüsü de, bu ara istasyona varıp, üzerimize düşeni yaptığımız sanrısıdır.

Sayın özgürce şimdi ben sorduğunuz sorunun cevabını;gene kendinizin verdiğinizi düşünüyorum nedense.

[özgürce]

Çocuktum. İskenderun’da ki evimiz, “kurtarılmış bölgenin” sınırındaydı. Apartmanımızdan sonra başlayan mahalleler görece daha yoksul, genellikle Güneydoğudan göç alan yerlerdi. İki üç sokak ilerleyince, kentin yüzü değişir; düzenli, tertipli blokların yerini, tek katlı derme çatma binalar alırdı. “Faşistler”in egemen olduğu mahallerdi bunlar. Yani büyükler öyle bahsederdi. Hava karardıktan sonra, oralardan geçmemeye çalışır; çok mecbur kalırsak, başımız önümüzde, koşar adımlarla, “kendi bölgemize” ulaşmaya çabalardık. Bu kelimelerin anlamlarını bilmezdim. Ama sezgilerim, faşizmin ve buna dahil insanların kötü, korkulacak bir şey olduğunu söylerdi bana. Onlardan ürkerdim.

(...)

Vakti zamanında Birgün gazetesinde böyle bir yazım yayınlanmıştı. En samimi ifadem budur diye düşünüyorum. İzninizle "Ayna" başlığının altına tamamını ekleyeceğim. Okumak istemeyecekleri, mecbur kılmak istemiyorum

[Elenorin]

Sayın özgürce şöyle demiş:

Çocuktum. İskenderun’da ki evimiz, “kurtarılmış bölgenin” sınırındaydı. Apartmanımızdan sonra başlayan mahalleler görece daha yoksul, genellikle Güneydoğudan göç alan yerlerdi. İki üç sokak ilerleyince, kentin yüzü değişir; düzenli, tertipli blokların yerini, tek katlı derme çatma binalar alırdı. “Faşistler”in egemen olduğu mahallerdi bunlar. Yani büyükler öyle bahsederdi. Hava karardıktan sonra, oralardan geçmemeye çalışır; çok mecbur kalırsak, başımız önümüzde, koşar adımlarla, “kendi bölgemize” ulaşmaya çabalardık. Bu kelimelerin anlamlarını bilmezdim. Ama sezgilerim, faşizmin ve buna dahil insanların kötü, korkulacak bir şey olduğunu söylerdi bana. Onlardan ürkerdim.

Benimse daha farklı bir öyküm var. Çocuktum ben de. Çocukluk tutkularını fazlasıyla içinde besleyen ve merağını bir türlü kontrol altına alamayan küçük bir insandım. Bir gün babama sormuştum:

"Neden bıyıklarını kesmiyorsun?"
"Devrimci adam bıyıksız olmaz oğlum" demişti. Neydi devrim? Garpisemiştim, demek ki tüm bıyıklı adamlar babam kadar üstündü, çocukken babama hissettiğim ve ona uyarladıgım üstünlüklerin hepsi onlarda da vardı demek. Yine bir gün Nazım Hikmet kitaplarının fazlalığı dikkatimi çekmişti.

"Bu adamın neden bu kadar çok kitabı var bizde baba?"
"Devrimci adam Nazım Hikmet okur oğlum." Tamamdı. İşte devrimci demek devrim büyüsüne sahip olandı. Devrim bir büyüydü, iyi olmayı, ahlaklı olmayı, insan olmayı gerektiren bir büyü, ve bu büyüye de sahip olana devrimci denirdi.

Ben öyle anlamıştım o zamanlar. Büyüyene kadar "Devrimci olmak ahlak gerektirir"i koymuştum kafama.

Şimdi ise çocukluk düşüncelerinin cok dışında yorumladıgım hayata yine yorumladıgım ahlaklı olmak prensibiyle bakıyorum. Genelde ahlak çogu zaman sömürgeleştirilmiş toplumlarda bacak arasında algılanır ya da topluma ayak uydurmaya, toplumun keskin bıçak gibi koydugu kesivi kurallar bütününe ayak uydurmaktır.

Oysa ahlak insan saygı göstermektir. Bir insanın ruhunun ya da bedeninin sağlığı için yaptığın her hareket, her iyimser düşünce senin ahlakındır. Sosyalizmin içindeki ahlak da budur bence.

Saygılarımla..

[ASYA]

Sayın Anadolu şöyle demiş:

Sosyalizm/komünizmin ideali olan insan profilinin ve ahlakının ne olması gerektiği konusunda fazla yorum yapılmadığını,bunun eksik kaldığını gördüm.

Olanla, olması gereken karşılaştırıldığında nedense hayal kırıklığına uğruyorum.

Sosyalizm için öncelik insandır.. insana olan sevgi-saygıdır aslolan ve herşeyin başlangıcı. Yani olması gereken bu...

[Serda]

Sosyalizmde bence en büyük ahlak insana,emeğe olan saygıdır.Herşeyden önce kendisine saygısı olanın başkalarınada saygısı vardır diye düşünüyorum.

[Yağız]

Sosyalizm, insanın toplumda nesne değil, özne olması gerektiğini savunur. Diğer bir deyişle insan araç değil, amaç olmalıdır.

Savaşsız, sömürüsüz ve adil bir toplum düzenini savunan insanların ahlaki açıdan üçkağıtçı, fuhuşa ve uyuşturucu kullanıma yatkın, özetle yozlaşmış olması beklenemez.

Kısaca söylemem gerekirse; hayatının merkezine toplumların adil, eşit, özgür bir şekilde örgütlenmesi için mücadeleyi koyan insanların özverili, onurlu, dürüst ve paylaşımcı olması gerekir.