Siz hiç eşinizi kaybettiniz mi?

[yüreğimdesin]

Yürek yarım dediginiz,omzuna baş koydugunuz,bir ömür mutluluk hayalleri kurdugunuz eşinizi ebediyete yollayan var mı içinizde?Bu ne büyük bir acı ki bir an olsun azalmıyor,bir an olsun çıkmıyor içinizden,oydukça oyuyor içinizi hiç durmaksızın kanayan bir yara misali,onu nefessiz yerde yatarken gördügümde ben bu acıyla yaşyamam daha fazla,bir tanem senin kaderin bu muydu,bu kadar acı mıydı,kader sana Neden ama neden bu kadar gaddarca davrandı dedim çıglıklarla,aç dedim gözlerini aaaaç,küçücük yavrumuz için ne olur dedim ama nafile,duymadı bile beni,öylece kapadı gözlerini bu aleme.İlk günler çok kızdım ona beni böyle erkenden terkettigi için ,içimde anlatılmaz karmakarışık duygular dolandı durdu,ilk göz yaşımı 2 ay sonra akıttım ancak,çüünkü donup kalmıştım ben o an,ruhum kaskatı kesildi ve hayata dair tüm duygularımı kaybettim aylarca....aylarca.....İnancım sarsıldı sanki Allah a,ama aylar sonra kendime geldigimde ne yapıyorum ben dedim ne,neden bu kadar bencilce düşünüyorum bu acıyı böyle erken yaşayan tek insan degilim şu alemde,ölüm de nefes alıp vermek kadar gerçegi şu acaip alemin,ve biliyorum,inanıyorum ki ÖLÜM SON DEGİL....Yeni bir başlangıç belki de ebedi hayata.İnsanogluyuz ya,bu acaip dünya bizleri de kendine benzetmiş olmalı ki ne de çabuk ayak uyduruyoruz herşeye,ölüme,zulüme,fakirlige,saltanata vs...şimdilerde tekrardan mutlu bir yuva hayalleri kurar oldum,ah sevgilim affet beni ne olur,sakın nankör bilme beni,bu düşünce kahrediyor beni,herşey o kadar başında,en güzel yerinde yarım kalınca,gözümde ,içimde kaldı sanki o mutlu yuva özlemi,bir şans daha diyorum Allah a,küçük bir şans daha.Ama seni sevdigim kadar elbetteki sevemem,seninle yaşadıgım mutlulugu elbetteki bulamam,sen benim yüregime kazındın,sen BENİM İLK AŞKIMDIN...(Arkadaşlar,bu yazıyı bir iç döküş olarak değerlendirin bir deneme ya da hikaye amacıyla yazılmış bir yazı değil asla)

[özedönüş]

Yazının sonuna doğru sabrın ve mantığın bir yerden sonra insanlık için bir umut kaynağı olduğuna değinmişsin.Gerçekten bunlardır bizleri hayata bağlayan..Belki ben eşimi henüz kaybetmedim ama babamı kaybettim.Ateş en yakın insanlarımızın ayrılılarında kalbimizde alevlenebiliyor işte...Kimbilir bir yerden sonra belki eş hele ki ölen koca ike bir bayan için daha da sarsıcı olabilir.Çocuklar belki bir yerden sonra en acı versice...Ama hata bu...Önemli olan bu hayatı anlamlandırmak diyorum.

[mayıs]

Çok üzüldüm eşinizi kaybetmenize. İçim inanılmaz sızladı cümlelerinize. Sonra kendimi düşündüm sorunuzu düşünmek için. Sonra size dönüp sonunu okudum. Açıkçası yazının başıyla sonu uyumsuz geldi ruh olarak bana. Başındaki o güzel hislerim biraz hüzne dönüştü sonunda. Belki haklısınız. Hayat devam ediyor. Gençsiniz ve ayakta kalmak, mutlu olmak hakkınız. Ölenle ölünmüyor. Hem başka birini sevebilmek, evlenebilmek de pekala mümkün, doğal.Bunda kötü hiç birşey yok. Affedilecek bir şey de. Eminim eşiniz de mutlu olmanızı isterdi. Size yarım kalan mutluluğunuzu bulup yaşama şansı diliyorum.

Ancak; aklımın almadığı bir şey var. Sizinle bir ilgisi yok. Bu benim her zamanki genel düşüncemdi. Madem konu açılmış içimden çıkarmalıyım diyorum. Nasıl olur da insan bir yüreği, kalbi, insanı, bedeni, ruhu çok ama çok sevmiş, hissetmiş, sonra evlenmişken, ister ayrılsın, ister ölmüş olsun, bir başkasını daha sevebiliyor? Bu bana biraz uzak geliyor. Ben yapamazdım açıkçası. Eğer Tanrıya eş değer, gerçek bir sevgiyle sevmişsem birini, ölse de, beni bıraksa da, o gerçek sevginin yerini kalbimde kimse alamazdı. Madem alamazdı, alamayacağını düşündüğüm biriyle de evlenemezdim tekrar.
Ben bir kez gerçek bir aşkla, sevgiyle birini sevip evlendikten sonra ondan nefret etmedikçe bir daha başka birini sevemezdim.
Tersine, onu içimde de dışımda da ölmemiş gibi yaşatırdım. Zaten mutlu anlarım olmuştur. Bir erkekle yaşanacakları yaşamışımdır. Hele bir de onun bir parçası çocuğum varsa hiç eksiklik duymam,Allahtan daha ne isteyiyim?
Hem başka birine daha dokunabilmek, dokunmasına izin vermek, bu korkunç geliyor bana... Varlığı ya da yokluğu neyi değiştirir ki? Sevgi insanın içindedir. Geriye bir tek bedensel beraberlik kalır. Bilemiyorum. Ben böyle hissediyorum.

[Serda]

Sn benimbenim,eşinizi kaybetmenize çok üzüldüm,aynı acıyı bundan iki yıl öncede ben yaşadım.Bende duygularımı içimde yaşarım, gözyaşlarımı içime akıtırım.İnsanın hayatta kalması,yaşaması kendisi için olmasada yakınları için mücadele etmesi gerekir.Benimde hayata tutunmam için çok iyi bir sebebim var kızım.

[yüreğimdesin]

arkadaşlar benim bu konu ile yazdıgım cevaplar neden yayınlanmıyor anlayamadım,adresime başkalarının da görüş bildirdigine dair mesaj geliyor,açıyorum ve okuyamıyorum.

[Serda]

Sayın benimbenim şöyle demiş:

arkadaşlar benim bu konu ile yazdıgım cevaplar neden yayınlanmıyor anlayamadım,adresime başkalarının da görüş bildirdigine dair mesaj geliyor,açıyorum ve okuyamıyorum.

Sitede sorun var.

[F-16]

sn benim benim ölmüş eşinize tutamayacağınız sözler vermemeliydiniz. Ya eşinizi gerçekten sevmemişsiniz, ya kendinizi tanımamışsınız.

[Sedeften]

Yazının bir iç dökme niteliğinde yazıldığını düşünürsem, yazanın derin bir sarsıntı geçirdiğini anlayabilirim.
Böyle bir sarsıntının ardından sağlıklı karar verebilme yetisi oldukça azalabilir.
Bu da yazıda açıkça belli oluyor.
Duygusal gel gitler yaşanan bir dönem geçirdiğiniz belli.
Acele edilerek ve özensiz yazılmış geldi bana, gerçekten bunalımda olduğunuzun bir ifadesi gibi.
Çok çok sevdikleri eşlerini kaybedenler, başka sıkıntılar içinde değillerse kolay kolay evlenmezler.
İkinci evlilik; çocuklar açısından düşünülmesi gereken çok önemli bir sorundur.
Ölen eşini asla unutamayacak olan ve bir başkasını çok sevemeyeceğinden emin birisi, bu şartlarda nasıl mutlu evlilik hayalleri kurabilir.
İkinci kişiye ve çocuklara yapılan bir haksızlık var.

Yazdıklarımız biraz daha gerçeğe uyar olmalı.
Kurgu değil de gerçek yaşamdan yapılan bir aktarımsa anlattıklarınız, tavsiyem; ikinci evliliğe- çocuklarınızın geleceği açısından- çok iyi düşünerek karar vermeniz olacak.

Bu sözlerim asla sizi yargılamak için değil, fikir paylaşımı içindir. Yanlış anlamazsınız umarım.
Sevgilerimle

[KaMeLoT]

Siz hiç eşinizi kaybettiniz mi???
Tam yerince bi soru olmuş kaybetmeyen bilemez. Elbette duygularınızla yazacaksınız. Ama sizin duygularınız başkalarına yalan gelebiliyor buna alışmalısınız.

Size sabırlar diliyorum...
saygılarımla

[mahurbeste]

Bir öğretmen hanımla tanışmıştım.Yaklaşık bir yıl evli kalabilmiş eşiyle.Ve kendi gözleri önünde , bir trafik kazasında kaybetmiş onu.Çok ama çok sevmiş.Çocukları yoktu ve radan beş sene geçmesine rağmen evlenmemiş , evlenmeyi de düşünemiyordu.Herkes aynı tepkileri vermiyor demek ki..