o içimizden biri o bizim insanımız

[ilkerhsbc]

Türkiye, Pakistan'a cebindeki ekmek parasını gönderip devlet başkanı Pervez Müşerref'i ağlatan küçük çocuğu konuşuyor.... Yetkilisi, işadamı ve gazetecisi seferber oldu, zor şartlarda yaşadığı anlaşılan bu gönlü zengin kahramanı bulmaya çalışıyor. Kütahya'nın Tavşanlı ilçesi kendi fakir ama gönlü zengin yavrusunu arıyor.

Herşey Pakistan devlet başkanı Pervez Müşerref'in resmi internet sitesinde yapılan bir yayınla farkedildi. Tavşanlı'dan gelen bir mektup dünyanın en büyük servetini taşıyordu.

Pervez Müşerref'i ağlatan mektubu TGRT Haber gündeme taşıdı. Küçük bir çocuk boyundan büyük insanlık dersi vermişti paylaşmanın güzelliği adına.

Adı sanı belli olmayan küçük bir çocuğun büyük davranışı, Tavşanlı halkını gururlandırdı. Yılın son gününde Tavşanlı sokaklarında konuşulan tek konu buydu. Belediye ise hayırsever evladını anonslarla aradı. Bütün bu çabalardan sonuç çıkmadı. Ama kendi fakir gönlü zengin yavrucak bu güzel davranışı ile hem Pervez Müşerref'i, hem Pakistan'ı, hem de Türkiye'yi ağlatmayı başardı... http://www.tgrthaber.com.tr/video_pr...c-c198016bee72 Bu bize kendimize gelmemiz gerektiğini anlatan büyük bir olay.Sizinle paylaşmak istedim arkadaşlar.

[ilkerhsbc]

Bir yılı geride bırakıyoruz. Kimimiz sevinç dolu, kimimiz üzüntülü günler geçirdik. Şimdi 2006 yılı için umutlar, hayaller veya umutsuzluklar hepimizin kapısını çalacak.

Peki umutsuzluk bize ne kazandırıyor ? Kocaman bir hiç. Umudun kaynağı yine umut diyorlar. O zaman 2005'de kaybettiklerimize dönüp bakmadan, ancak ders alarak 2006'ya umutla girmek gerekiyor.

2006'da hayatı öylesine sevmeliyiz ki, bu sevginin gücü tüm zorlukları aşabilsin. Ve bize bu güç en zor kapıları açabilsin. Bundan daha da önemlisi şükür etmeyi bilmek gerekiyor. Bazı zaman ne kadar da şükürsüz oluyoruz demekten kendimi alamıyorum.

Hele hele Kütahya'nın Tavşanlı kasabasında henüz kim olduğunu bilmediğimiz küçük çocuk'un Pakistanlı kardeşlerine yazdığı mektup, gözümün önüne gelince ne kadar utandığımı hissediyorum.

Eziliyorum o küçük çocuğun kardeşlerine gönderdiği o 1 milyon liranın altında. Eziliyorum ve hatta yok olmak istiyorum bir milyonunu da pul parası yapmak zorunda kaldığı için özür dileyen o küçük çoçuğun büyüklüğü, ve şükrü karşısında.

Hele hele soframıza gelen yemekleri beğenmeyip burun kıvırdığımız zaman hemen aklıma o küçük çocuğun. " 2 milyon ekmek paramız vardı, ancak biz bugün çöpte ekmek bulduk ve onunla orucumuzu açacağız " sözleri bir bıçak gibi giriyor kalbime. Benliğimi yok ediyor.

Bu çocuk bana ne mi anlatıyor o mektubuyla "en büyük nimetlerden birisinin şükretmek olduğunu". Biz şükürü bilmiyormuşuz inanın. Bu çocuk bize şükrü de öğretti.

Bizler sofralarımızdaki yemeklerin çeşitlerini az bulurken. Veya her gün sadece kurumuş diye ekmekleri çöpe atarken, 2005 yılında dünya'da Birleşmiş Milletler raporlarına göre günde 24 bin insan açlıktan ölüyor.

Afrikalı çocukların umutla dünya'ya çevrilen gözlerindeki ifadelere hiç dikkat ettiniz mi ?



Ya da Irak'ta bombaların altında çaresiz bir şekilde hayatta kalma mücadelesi veren insanların umutla bekleyişlerine şahit oldunuz mu ?

2006 yılına şükür, umut ve sevgi ile girmeniz dileği ile. Ve Selam olsun sana küçük çocuk. Bizim anlatamadığımız çok şeyi sen küçücük bir mektubunda dünya'ya anlattığın için.

[ulubatli]

evet. onlar bize kurtuluş savaşında yardım etmişlerdi. afganlılarda. kollarındaki bileziklerine kadar. doğal iitfakımızı mustafa kemal gibi resmi ittifaka dönüştüremiyoruz.