Bugün 17 Ağustos

[barış]

17 Ağustos 1999'un ardından tam 8 yıl geçse de Türkiye bu felaketi hiçbir zaman unutamayacak.

Gözünü para hırsı bürmüş kişiler yüzünden binlerce insan hak etmediği şekilde ölmüş-yaralanmış-maddi açıdan zor durumda kalmıştır.

Forumda da bu depremden zarar görmüş arkadaşlarımız varsa başları sağolsun ve geçmiş olsun demek istiyorum.

Aradan bukadar zaman geçmesine rağmen sizce Türkiye'de yapılması gereken ne(ler) yapıldı, ne(ler) yapılmadı ?

[bozkır]

Acaba yarın deprem olursa memleketin hali ne olur?Bir anda herşey altüst oluyor.Dün tartışılan konular sanki yıllarca önce yaşanmış gibi hatırlanıyor.Memleketin seyri değişyor herşey unutuluyor. Ardından bitmek bilmeyecek acılar başlıyor.

Bu bir gün olacak ve görünen o ki bu yıkımı durdurmak için hiçbirşey yapmayacağız. Ecelimize koşa koşa gidiyoruz.Kimbilir yarın belki yarından da yakın....

[madmadame]

hayatta en çok değer verdiğim insanlardan biçoğunu kaybettim 8 yıl önce neler değişti ya da yarın deprem olsa yine aynı şeyleri mi yaşarız yoksa kayıplarımız daha mı az olur şimdilik bilemiycem ama herkes gibi ben de bu acları tekrar yaşamak istemiyorum kötüydü ya...kötünün kötüsüydü

[yağmursu]

17 ağustos 1999 depreminin ardından 8 yıl geçti..ve taşam devam ediyor. depremin ardından yaşayan olarak..hayatta olmak güzel..ama ne yaşanırsa yaşansın..ateş düştüğü yeri yakıyor ve..zaman denen şey gerşeyi hafifletiyor unutturuyor adeta..insanlar yaşadığına sevineceğine.. adeta şimarıyorlar ve onca yaşananın ardından ..geriye ne kalmadığını görmeyip..hiç ölüm bizler için değilmiş gibi yaşandığını görüyorum...daha lüks bi yaşam..seçeneklerin çokluğu.. fakat insanlar insanlarıyla daha fazla birarada olacağına ..daha uzaklaşan ama daha konforlu yaşam...gerçek hangisi..depremin ardından yaşamanın çoşkusu ile yaşama dört elle sarılıp.. ölümü düşünmeden yaşamak mı..depremin ardından bize kalan ..aslında ..yaşamda hiçbirşeyin bize ait olmadığını kabul edip ..sadece insan olmanın değerlerini yaşamaya çalışmak mı..insanlarla daha çok vakit geçirmek ve birşeylere sahip olacağız diye didinirken asıl yaşamı kaçırmış olmak mı..ve ölüm gelince..keşkee demek ki..biraz daha görebilseydim..demeden yaşamak için uğraşır olmalı mı...yaşamda neye sahip olursak olalım..bize kalan bişi yok..hendimizden başka..yaşadığımız ve yaşattıklarımızın ardından..geriye iyi anılabilir insan olmaktan başka..

[1.1.1977]

Ben o sırada adapazarındaydım . hacıbektaş şenliklerinden geliyorduk istanbula eve.....

tam 10 defa denedik ama anayola bir türklü bir yerden çıkamamıştık..

sabah olunca herşey belli olmuştu...

adapazarı , izmit .. maaf olmuştu..

[barış]

17 Ağustos depreminde ölü sayısı;
resmi olarak: 17.000
tahmini gerçek: 45.000

Eğer ölü sayısı 20.000 olursa devlet herkesin hasarlarını maddi açıdan karşılamak zorunda kurallar gereği.
(MHP-Ecevit koalisyonu)

Ozamanlar deprem bölgesinde olan bir AKUT görevlisinin oranın kaymakamyla yaptığı bir konuşma.

[FideL]

uykudaydı istanbul, izmit, adapazarı, bolu, yalova
uykudaydı eskişehir, ankara, gölcük, değirmendere, düzce, bursa
onyedisinde ağustos’un, sonra onikisinde kasım’ın
dipten bir uğultu koptu, bir çığlık yükseldi topraktan
saniyelere sığdı onbinlercesi ölümün
sonra çığlıklar ağıtlara, ağıtlar çığlıklara karıştı
ben buradayım, sesimi duyan var mı?

geceydi uğultulu geceydi
binleri aldı gitti
gövdem toz toprak göçük altında
gövdem unufak enkaz altında

acıya gömdüler güzel vatanımı
mezarımda adım yok
kaybettiler oy bedenimi
viranemde feryadım yok

bak göçük altında bizimkiler
hayat verecek bir el bekler
birlikte gülmeyi, birlikte sevmeyi
birlikte paylaşmayı
birlikte yürümeyi bilenler
kardeşlik duygularıyla koşup geldiler
birlikte çok gülemediler ama
birlikte öldüler
"ayrımız gayrımız yoktur" dediler
sildiler gözyaşlarını birbirlerinin
yaralarına merhem oldular

deprem olmuş yıkım olmuş of
yüreğim göçük altında
haykırıyorlar yetiş diyorlar
koşup gelenler dayan diyorlar

kazma ile kürek ile diş ile tırnak ile
dostça bir yürekle umutla arıyorlar
ben buradayım sesimi duyan var mı?

sesini duyan var
sesini duyanlar bizimkiler
bak yaşatmak için sana koşuyorlar
ak sakalına, çocuk yaşına bakmadan
tırnaklarıyla kazıyorlar enkazı
betonu tırnaklarıyla deliyorlar
çıkarsız hesapsız
yüreklerinin susturamadığı sesini
elleri gibi kavuşturuyorlar birbirine

gömülmesek de toprağa birlikte
acıya gömüldük hep birlikte
gülcan bebe, ayşe teyze, mehmet amca, fatma abla
içeride kaldı anam, içeride kaldı babam
bir tane de değil ki hangi birine yanam
ben buradayım sesimi duyan var mı?

[Yusufi]

Küçük Kıyamet filminin son sahnesi gerçek olur.
Yalovadaydım o zaman. Bitmeyecek sanmıştım. Yollar yarılmıştı.
Bizim orda bir şey yoktu etrafta ama merkez mahvolmuştu. Allah hepsinden razı olsun insallah. Hepsinin mekânı cennet olsun.

Deprem bakanlığı kuruluyor sanırım şimdilerde