Her şeye rağmen yaşamak güzel şey diyorum!!!

[B@Ş@K]

HER ŞEYE RAĞMEN YAŞAMAK GÜZEL ŞEY DİYORUM...

Yaşamak güzel şey diyorum ve kapımı çalacak sen kokulu herşeye ömrümü uzatacak gözüyle bakıyorum beni senden yani yaşamaktan mahrum bırakma!!!
Beni ister sev ister sevme inan bu hiç umrumda değil ben seni sevmenin tadını çıkarıyorum ya gerisi hiç umrumda değil.
Sevmekle başlarmış herşey.Ben sevmenin zevkine vardım.Bir gün sen de bu duyguyla tanışabilecek misin?Ben senin gibi on tane hayırsızı bulurum da sen benim gibi bir tane seven bulabilecek misin?Kim sever ki seni böyle körü körüne,böyle gözü kara!
Sen sevme beni ben böylede severim seni...
Önemli olan senin beni sevmen değil benim sana büyüttüğüm aşk yeter bana.Ben senin yerine de seviyorum kendi yerimede sen hiç merak etme.Sen kendini sevmeye dewam et.Bende seni sevmeye.Herşeye rağmen.
İçten içe,sesizce,Sen bilmeden,görmeden de severim ben seni.Sen beni sev yada sevme bu umrumda değil.Ben seni sevmenin zevkini yaşıyorum.
Her şeye rağmen yaşamak güzel şey diyorum!!!

[B@Ş@K]

Sevgiliye mektup (1)

Sensiz ilk gün..
Ne kadar zor bir gün geçirdiğimi anlatmaya kelimeler bulamıyorum.Nasıl anlatılır ki bu acı?Kim tercüman olabilir duygularıma?Ya da kim ilaç olabilir yaralarıma?İçimdeki derdin dermanı yok.Dert sensin,dermanı da sadece sende var!Ama sen yoksun!Şarkı der ki,ben bir yalanım sen de yalancı.Bu bizimki ucuz bir aşk romanı.Sahte gülümsemeler,yalan sevişmeler bu romanın sayfaları.Sen yalancı yaramın tek ilacı...Sen yoksun ve benim artık bu gerçeği kabullenmem hayatıma sensiz devam etmem gerekiyor.Herkes benden bunu bekliyor.Herkesin dilinde aynı cümle "Hayat devam ediyor"Her şeye yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen hayat devam ediyor.Ama nasıl bunu hiç kimse bilmiyor.Unutursun diyorlar.Nasıl unutacağımı,nasıl artık olmayışını kabulleneceğimi söyleyen yok.Bilmiyorlar ki ben sensiz yarımım.Hep bir şeyler eksik senin yokluğunda.Bu eksiklikte yaşadığım sürece tamamlanmayacak.Zamanla bu eksiklikle yaşamayı öğreneceğimi,alışcağımı düşünüyorum.Unutacağım demiyorum sakın beni yanlış anlama.Sen alıngansındır şimdi kırılmışsındır bana.Ben senden vazgeçermiyim hiç?Yerine başkasını koyabilir miyim?ASLA!!!Senin için rahat olsun.
Şimdilik tam bir mutluluk yaşayamıyorum.Yaşayamamda.Üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin mutluluğu tam anlamıyla yaşayabileceğimi sanmıyorum.Çünkü hep bir yarım eksik olacak.İşte kimse bunu anlamıyor.Bir şey olmamış gibi davranmamı,gülüp,eğlenmemi bekliyorlar.Suratım asık olduğunda kızıyorlar.Bende başkalarının yanında acımı saklıyorum.Gülmeye çalışıyorum ama çok zor oluyor.Bir süre sonra acım kendini belli ediyor.Bende o zaman kaçıyorum insanlardan.Kendimi yalnızlığa bırakıyorum.Ozamanda ağlayabildiğim kadar ağlıyorum.Hıçkırarak.Bazen hıçkırıklarım beni boğacak sanıyorum.Kalbim sıkışıyor.Acım daha da artıyor.Duvarları yumruklamak,ne varsa kırıp dökmek istiyorum.Ama yapamıyorum.Kimse ağladığımı anlamasın diye uğraşıyorum.Ama susmayı da beceremiyorum henüz acıma söz geçirmeyi öğrenemedim.Çektiğim acıları içime atıp susuyorum.İnsanlarla konuşmak yerine sana yazmayı tercih ediyorum bu gün ilk günüm.Ama bundan sonra sana her gün yazacağım.Ne yaşıyorsam bileceksin.Benim senden gizlim saklım olmadı hiç burdaykende gittiğindede!!!
Ne zaman biri seni sorsa gözlerimi kaçırıyorum.Sen aklıma gelince gözlerim yaşla doluyor bana acısınlar istemiyorum.Sen yoksun ve benim buna alışmam lazım.Ama bu çok zor.Yaşadığımız yılları,bana bebeğim diyişini,yüzümü sevip okşayışını,sarılışını,öpüşünü,benim için yaptıklarını nasıl unutabilirim ki.Kavgalarımızı bile unutamam.Hatırladıkça güldüğüm tek şey diyebilirim kavgalarımız için.Sana hep naz yapardım.Bazen olurdu ki hiç nedensiz küserdim sana yüzümü buruştururdum yalandan,sen bilirdin sana küs kalamayacağımı komiklik yapıp kalbimi kazanırdın aslında hiç bir şey yapmasanda sana küs kalamazdım.Küstüğümü unutur koltuğunun altına girerdim kedi gibi.Sende bana minnoşum derdin o zamanlar yüzümü sever okşardın nedense yüzümü çok severdin.Bende senin en çok neyini sevdim biliyor musun?Beni ne kadar çok kızdırsanda yanıma geldiğinde gülümseyişine hiç dayanamadım.İşte o zaman bende tüm buzlar erirdi.Koşup boynuna sarılmak gelirdi içimden ama hiç yapamadım bunu.
Şimdi düşünüyorumda ne çok kavga etmişiz seninle.Üstelik hep sudan sebeplerle.Ben mi çok kavgacıydım yoksa senmi beni çok kızdırıyodun işte onu hiç bilmiyorum.Şimdi çok geç olsa da anladığım tek bir şey var hayat gerçekten çok kısaymış kavga etmekten,gelecek kaygısı yaşamaktan bu günü yaşayamamışız.Ve şimdi geri dönüşü imkansız.Bu benim hayatımın en büyük dersi oldu.Şimdi yanımda olsan seni hiç üzmez,hiç kavga etmezdim.Gerçi biz yan yanayken hiç kavga etmezdik seninle.Hep kavgalarımız uzaktayken oldu yan yana gelince her şeyi unuturduk.Kavga ettiğimizde ben çekip gitmek isterdim ama sen hiç bırakmadın.İyiki de bırakmadın.Bir gün bırakırsın diye hep korktum
ama gitmektende vazgeçmedim ne yapıyım sana naz yapmak,peşimden koşturmak hoşuma gidiyordu.Ama bir gün hiç hesapta yokken,ansızın çekip gittin.Hiç sebepsiz gittin.Beni yapayalnız,çaresiz bırakıp gittin.Bir daha geri dönmenin imkansız olduğunu anlamak çok zor oldu benim için.Üstelik bu gidiş sana hiç yakışmadı.Biz daha vedalaşmamıştıkki.Sen böyle sessizce gitmezdin ki.Eğer varsa bir yolu ne olur geri dön.Ben sensiz olamıyorum.Dön bebeğim,dön çaresiz başım ayrılık böyle uzun sürmez ki.Dön ne olur dön!!!Dönmen için mumlar yaktım,adaklar adadım.Dön artık.İnan pişman olmayacaksın.inan seni artık hiç üzmeyeceğim.Yokluğuna tahammülüm yok ne olur dön.Ben burada dönüşünü bekliyorum.Dön ki yarım bıraktığımız ne varsa tamamlayalım,dön ki hayata yeniden tutunayım,dön ki nefes alayım,dön ki yeniden mutlu olayım.Ben burda,bıraktığın yerde dönüşünü bekliyorum.Ama yorgun,ama yalnız,ama biçare.Her gün bir parçamı kaybederek seni bekliyorum.Seni yeniden göreceğim gün için yaşıyorum.Herkes boşuna bekleme mümkün değil diyor ama ben inanmıyorum dön de utandır onları.Rüyalarımda değil gerçekte seninle olmak istiyorum.Resmine değil sana dokunmak istiyorum.Kader birleştirdi bizi ama ayırmasına izin vermeyelim.Hem sen böyle gitmezdin ki bana veda etmeden gitmezdin.İşte bu gidiş sana hiç yakışmadı.Varsa bir dönüşün DÖN!!!O zaman sana sımsıkı sarılacağım.Bu güne kadar hiç sarılmadığım kadar sıkı sarılacağım.Ve işte o zaman içimdeki suskunluk haykıracak seni seviyorum diye.Seni seviyorum bebeğim,dönüşünü bekliyorum,seni yeniden göreceğim gün için yaşıyorum!!!

[B@Ş@K]

Sayın lamira şöyle demiş:

neden yazdıklarınız üzerinde biraz daha düşünüp biraz daha oynayıp size ait ''sevgiliye mektup'' a dönüştürmüyorsunuz.

Fazla düşünmeye gerek yok bu mektup bana ait zaten....

[B@Ş@K]

Canımın içine...
Yüreğimin kıyısına vuran bir dalgaydın tutmalıydım,tutamadım kendimi savruldum o dalgayla ordan oraya.Hiç pes etmeden,hiç yorulmadan,bıkmadan,usanmadan.Savruldum peşinden yıllarca ordan oraya ama hep sevgi dolu.Bir gün olsun şikayet etmedim.Etmezdim de sen yanımda olsaydın eğer.Seninle savrulmak bile güzeldi benim için.Gördüğüm yüz senin yüzün,tuttuğum el senin elinse hayatta başka hiç bir şeyin önemi yoktu benim için.Bu bile yetmedi gidişine engel olmaya.Çok şey mi istedim senden yoksa çok seven olduğum için mi kaybedendim bilemedim.
Sen gittin ama ben hep seninle yaşamıma devam ettim.Bıraktığın yerde gözü yaşlı,yorgun,yüreği param parça öylece kala kaldım.Yerine kimseyi koyamadım,bakamadım başka gözlere,tutamadım başka elleri,saramadım başka kolları,sevemedim kimseyi sen gibi.Yerine kimseyi koyamadım.Sen gittin sanırım giderken yüreğime bir düğüm atıpta gittin.Düğümü çözemedim.Aslında gerçek olan şu,düğümü çözmek için uğraşmadım bile.İstemedim yerine başkasıni koymayı,anılarımı silip atamadım.Sana ait hiç bir şeyi atamadım ki anıları atabiliyim.Herşey ilk günkü gibi duruyor hala.Resimlerin,mektupların,birlikte gittiğimiz sinema biletleri,otobüs biletleri,doğum gününde sana yaptığım pastanın mumu bile duruyor hala.Bir ara hepsini atmayı düşündüm.Ama kıyamadım onlar benim en güzel anılarım.
Onları atsam ne değişecek ki seni içimden atamadıktan sonra...


Varsın canımın içi olmaya devam etsin ne çıkar ki...

[B@Ş@K]

Bilmem kaçıncı mektubum sana...Artık sayamıyorum yazdıklarımı o kadar çoklarki.O kadar zor ki her günü seninle yaşamak,her sabaha seninle başlamak,her akşam seninle uyumak.Her rüya sen,her hayal sen.Gidişinin yıl dönümü bu gün.Kaç yıldır bu imkansızlık içinde yaşıyorum,kaç yıldır savaşıyorum,kaçyıldır acılarla boğuşuyorum sen biliyor musun.Gittiğin yerden görebiliyor musun halimi?Neye benziyorum ordan bakınca?Bir enkaza mı?Sitem değil bunlar.Sana kızmıyorum hiç kızmadım,kızamamda...Senin elinde olan bişey değildiki bu gidiş...Bu gidiş bir bitiş de değildi aslında sadece kabulleniş.Bu acıyı kabullenmek zor elbette ama zamanla insan alışıyor galiba.Belki de kader.Önceden bunu söyleyenlere nasılda kızardım"kader bu acıyla yaşamayı öğreneceksin"bunu duymaya bile tahammül edemiyordum.Siz nerden bilceksiniz,yaşamayan bilmez sevdiğini kaybetmenin acısını diyordum hep ama bak şimdi kader demeye başladım.Sanırım değişmeye başladım.Beki de yorgun düştüm.Ama pes etmedim umuda yolculuğum devam ediyor.
Seni unutmadım...
Özlemeye devam ediyorum bebeğim...