İranlı solcuların saflığı

[bozkır]

İran İslam devrimi ne yazıkki solcuların desteğiyle iktidara gelmiş ve mollalar çok geçmeden solcuları kesip biçmişlerdi.Mollaların bu ihanetini solculara ne öğrettiğini isterseniz bir iranlının ibretlik yazısıyla görelim.

İran’a şeriat ’demokrasi’ ve ’özgürlük’ vaatleriyle geldi

MERHABA. Benim adım Bahman Nirumand. İranlı bir gazeteci-yazarım.
Şah’ın devrilmesinde aktif rol oynayanlardanım.

Ve aynı zamanda mollaların, demokrasi ve özgürlük getireceğine inanan milyonlarca solcu, demokrat, liberal ve milliyetçi insandan biriyim.
Evet, Humeyni yeryüzünde cenneti vaat etti bize. Demokrasi gelecek, kimse fikirleri ve siyasal görüşleri yüzünden tutuklanmayacak, işkence yapılmayacak, kadınlara eşit haklar verilecek, giyim serbest olacaktı.
Şah’ı devirdikten sonra mollaların camiye geri döneceklerinden emindik. Devleti yönetecek durumda olduklarına inanmıyorduk.

Yanıldık. Kitaplardan ezberlediğimiz cümleleri, içi boş kavramları birbirimize söyleyip duruyorduk.

http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/...sp?yazarid=218

[bozkır]

Nirumand mollaların uyguladığı taktiklerden örnekler veriyor

REFERANDUM OYUNU
Üç ay önce Humeyni, Paris’te komünistler de dahil olmak üzere her görüşün rahatça örgütleneceği bir demokrasiden, özgürlükten bahsederken, şimdi tüm solcu, milliyetçi ve liberalleri İslam düşmanı ilan etmişti.
Bu sözler üzerine ilk protestomuzu yaptık. Mitingimize bir milyonu aşkın insan geldi.
Mollaların en iyi siyasi stratejileriydi; işlerine gelmediği zaman hemen gündemi değiştiriyorlardı.
Referandum meselesini gündeme getirdiler. Halka soracaklardı: "İslam Cumhuriyeti’ni istiyor musunuz, istemiyor musunuz?"
Kuşkusuz bu bir oyundu; halkın yüzde 65’inin okuryazar olmadığı bir ülkede kim ne anlardı cumhuriyetten?
Yapılan propaganda belliydi; dediler ki: "İslam’a evet mi, hayır mı diyorsunuz?"

Biz bu oyunu biliyorduk ama şöyle düşünüyorduk: "Önemli olan cumhuriyettir; serbest seçimlerdir; demokratik haklardır; özgürlüklerdir. İslam Cumhuriyeti bunu sağlayacaksa neden karşı çıkalım?"
Ancak bazı küçük kesimler bu oyuna gelmemek için referandumu boykot ettiler.
Sonuçta, "evet" diyen 20 milyon, "hayır" diyen ise sadece 140 bindi.

Mollalar bu referandum sonucunu çok iyi kullandılar. Güya tüm ülke yaptıklarını onaylıyordu. Artık televizyondan sonra basın da ellerine geçmişti. Sanki tüm muhaliflerin sayısı 140 bin kişi gibi gösterdiler. Halbuki 20 milyon içinde bizim oyumuz da vardı. Ama artık bizim sesimizin çıkmasına izin verilmiyordu.

[bozkır]

yazısını ise şöyle bitiriyor

HALKI ANLAYAMADIK

Mollalar güçlendikçe saldırganlaştılar.

Örneğin, tirajı bir milyon olan liberal "Ayendegan" Gazetesi’ni kapattırdılar. Sıra sonra "Keyhan" Gazetesi’ne geldi; muhalif yazarların işten çıkarılmasını sağladılar.
Tüm bu olanları protesto etmek için mitingler düzenlemeye başladık. Ama iş işten geçmişti artık; insanlar yılmıştı, korkuyordu.

Özgürlük, demokrasi ve bağımsızlık için ayaklanan halkın, bu kadar kısa sürede değişeceğini düşünememiştik.

Sanmıştık ki, mollaların gerici yasalarına/kurallarına halk karşı çıkacak. Halbuki tersi oldu; mollalar yasak, sansür getirdikçe arkalarından gidenlerin sayısı arttı.
Örtünmek moda oldu!
Tüm bunlara "gelip geçici bir fırtına" diye bakmak ne büyük yanılgıydı.
Komünistlerden, solculardan, demokratlardan, milliyetçilerden sonra liberal İslamcılar da zamanla mollaların hedefi oldu.

Şah döneminden daha çok insan cezaevlerine konuldu; idam edildi.
Milyonlarca insan canını kurtarmak için yurtdışına kaçtı.
Kaçanlardan biri de bendim.
Umarım bizim hatalarımızdan birileri ders çıkarır.


yorum sizin......

[che_za]

yorum bizim,bizim olmasına da yapılacak herhangi bi yorum yok burda bozkır !

değerli şahsiyet nirumand,bizim dışarıdan görüp ancak yetersiz kalan ve sadece türkiyede ! yaşamanın verdigi bi rahatlıkla dile getirdiklerimizi esasende öyle oldugunu söylercesine beyan etmiş..

iran daki durumu ilgili sıfatını taşıyan büyük küçük herkes artık tahmin edebiliyor tv,gazete vs vasıtasıyla.. iranın şu an ki rejiminin kabullenilebilir herhangi bir yanı yok bunda sanırım hem fikiriz çogunluk olarak.ancak "yanlış rejimle dogru politika " uyguladıklarını ( politik olarak ) kendi adıma rahatlıkla söyleyebilirim. nükleer silaha sahip olmaları her ne kadar abd ye bu kadar rahat kafa tutmalarının en birincil sebebi olsa da dünyanın şu an iran gibi ülkelere ihtiyacı oldugunu düşünüyorum..en azından bi Türkiye'den daha fazla ihtiyaç var !


saygıyla..

[Serda]

Sn bozkır,bu yazıyı yayınlamanızda mutlaka bir neden vardır.İran örneğini verirken aslında Türkiye'ye bir gönderme var gibi geldi.Militarizm etkisini kaybetsin diye bizim ülkemizde de solcular AKP'ye oy verdi diye mi düşünüyorsunuz?

[fenerbahçeli]

Hem solcular, hem milliyetçiler hem de liberallerin çıkarması gereken dersler mevcut.

[EoS]

Yazı güzel tespitlerle dolu..

[Ankaragücü]

Sayın Serda şöyle demiş:

Sn bozkır,bu yazıyı yayınlamanızda mutlaka bir neden vardır.İran örneğini verirken aslında Türkiye'ye bir gönderme var gibi geldi.Militarizm etkisini kaybetsin diye bizim ülkemizde de solcular AKP'ye oy verdi diye mi düşünüyorsunuz?

Aleviler bile veriyor !

[fenerbahçeli]

Sayın Hugo Chavez,

Venezüella Devrimi’nin destekçileri olarak, İran’ı ziyaret ettiğiniz şu sırada İran rejimi ile ilişkinizle ilgili konularda size bilgi vermek isteriz.

İranlı işçiler 1979’da Şah rejimini devirdiler ama ardından iktidara gelen İslami rejimde hiçbir payları yoktur. 1980’lerde bütün sendikalar kapatıldı ve bütün işçi militanları ve solcular (istisnasız) tutuklandı, binlercesi idam edildi. Sol güçlerin sistematik olarak ortadan kaldırılması 1989’da tutuklu ve mahkumların hapishanelerde kitlesel olarak idamı ile doruğa ulaştı ve bu kitlesel idamlar emperyalist kitle iletişim araçları ve bütün ‘insan hakları’ örgütleri tarafından tamamen göz ardı edildi. Bu olayın önemi ancak, bu katliamların ve göz ardı etmenin, Dünya Bankası ve IMF’nin, İran ekonomisine yeni-liberal politikaların empoze edilmesiyle sonuçlanan İran’a büyük müdahaleleri ile aynı zamana rastladığı bilinince kavranabilir. Bu dönemden sonra, İran’da emekçi kitleler için felaket getiren ekonomik uyum politikaları başladı.

Sayın Başkan,
Venezuelalı işçilerin emperyalist şirketlerin yeni liberal politikalarının uygulanmasına karşı mücadelesi işçilerin devrimci direnişine yol açtı ve Venezüella’nın seçilmiş başkanı olarak siz, sık sık Güney’in Emperyalist yeni liberalizme karşı birliğinin gereğini vurguladınız.

Sizin söylediklerinizin aksine, İran’da kapitalizmin emekçi sınıfa karşı saldırısı, solun katledilmesinden sonra, günden güne ağırlaşıyor. Bir gün geçmiyor ki, devlet radyosu ve televizyonu, hepsi de özelleştirmeyi öven ‘ekonomik uzmanları’ erkana çıkarmasın; bu uzmanların tarzı Milton Friedman’ı bile utandıracak bir tarzdır. İslam Cumhuriyeti, kendi Anayasasının 44. maddesini açıkça ihlal ederek, kamu sektöründeki madenler, doğal kaynaklar, bankalar ve başlıca endüstrileri kapsayan büyük bir özelleştirme kampanyasına girişti.

Şimdi İran’daki işçilerin (size) sorduğu soru şudur: “Dünyanın en kapitalizm yanlısı ülkelerinden biri ile nasıl olur da Yeni Liberalizme karşı birleşmeye niyet edersiniz?”

İran’da özelleştirmenin empoze edilmesi ve çalışanların en asgari gelirden bile yoksun bırakılması baskı yoluyla gerçekleştirildi. Burada birkaç örneği dikkatinize sunuyoruz:

- 2003’de rejim üniversitelerin özelleştirilmesine girişti. Öğrenciler bütün ülkede büyük gösteriler yaptılar. Hükümet öğrencilere saldırmak için bütün güvenlik güçlerini seferber etti ve tutumunu değiştirmeyi reddetti. 2003’de binlerce öğrenci tutuklandı.

Devamı@ http://www.sendika.org/yazi.php?yazi_no=7271

[torq]

Bu İran konusu ne zaman demokratik bir açılım için hareket edilmeye çalışılırsa, gündeme getirilen bir çeşit temcit pilavı gibidir. Aba altından sopa göstermek isteyenler, topluda ezilmiş ve insan yerine konulmamışlarla bir ortak platformda buluşmak, anlamak, empati kurmaya çalışanlara "cızz" diyebilmek için her zaman bu örneği verirler.

Nedense kimse İran devriminin öncesi ve sonrası üzerine kafa yormak, bu toplumdaki dinamiklerin neden böyle bir sonuç doğurduğu üzerine değerlendirme yapmak zahmetine katlanmaz. Sonuçta insanların düşünme tembelliğine varıp yorumu kendim yapmaya başlarım her zamanki gibi.

Devrimden önce İran'da gerek Musaddık ve gerekse Şah döneminde toplumun demokratik bir gelişiminden söz etme olanağı yoktur. Bu dönemlerde halkın nasıl bir yönetim biçimi istediği konusunda hiç bir araştırma ve değerlendirme yapılmadan analiz yapılmasının olası olmadığını düşünüyorum.

Bir toplumun feodal yapısını ve azgelişmişlik özelliklerini dikkate almadan sadece liderin pragmatik söylemine bakarak karar verirseniz hem toplumu tanımadığınız hem de çok saf olduğunuz ortaya çıkar. Ama bunu Humeyni gibi birinden beklemek ya da İran'a ait olduğunu düşünmek de ayrı bir yanlıştır.

Mustafa Kemal Kurtuluş Savaşını kazanmak için sahte bir Komünist Parti kurdurup Lenin'den para ve silah yardımını almasaydı bugün tarih farklı yazılmış olacaktı. Yine Erzurum ve Sivas Kongrelerinde Kürt, laz ve öteki etnik gruplara kendilerine destek verilmesi halinde özerklik ve benzeri haklar verileceğini söyleyip daha sonra bir tasfiye hareketiyle Türklüğü öne çıkarmasını kim önceden bilebilirdi?

Bence çuvaldızı başkasına batırmadan önce iğneyi kendimize batırıp batırmadığımıza bakmak gerekiyor.