Tüketme!

[AyçaKESKİN]

Yine dün gece, odamın penceresinden baktım o uçsuz bucaksız gökyüzüne. Yıldızsızdı bu sefer, o müthiş yıldızlı yorganını çekmemişti üzerine. Pencereyi açtığımda buz gibi is kokan hava doldu odanın içine. Yıldızlar habercisi güneşin, ışığın, sıcaklığın. Ama tükenmişti yıldızlar.
Yeni nesil denilen kuşak daha bir yıla tahammül edemezken, eşiyle evliliklerinin kırkıncı yılına girdiklerini anlatan bir büyüğüme; “nasıl oldu da kırk yılı devirdiklerini” sordum merakla. Bana “ tüketmedik sevgimizi, bir çırpıda heder etmedik zamana. Yeniler çok çabuk tüketiyorlar, ellerinde sadece bir hiç kalıyor. Ne yazık ki âşık olduğunu sanan beyinler, zamanla aşklarının sevgiye dönüşmesini beklemek yerine nefrete dönüştürüyor”dedi.
Okuduğum fakültede öğrendiğim ilk şey, iktisadın kıtlık bilimi olduğuydu. Bu dünyanın her yerinde geçerli olan bir terimdir. Söz konusu sırf ekmek veya su olmasa gerek. Yatırım yap, tüketmende gerek, bunun dışında tasarrufta şart yoksa bir hiçsin. Peki; nasıl olacak bu, kim altından kalkabilecek bu sorumluluğun.
Hata affetmez olmuşken, birçok iyi icraatı bir kalemde tüketir olmuşuz. Topun peşinden koşan futbolcunun yerine geçmiş, devleti kurtarmışız. Kimi zamanda “ ah ben olsam böyle olmazdı”larla avunmuşuz. Tüketeceğiz elbet, ama üretmezsek bir çırpıda tüketmeye hakkımız olduğunu sanmıyorum.

[fatihKARA]

haklısın belki ama eskiden flört dönemi olmadığı için insanlar evlendikten sonra birbirlerini tanıyorlardı.Buda evliliklerin ömrümü biraz daha uzatırdı.Ama tek sorun bu değil sizinde bildiğiniz gibi.Bence insanlar evlenmenin ne olduğunu bilmiyorlar.Önce bunun öğrenilmesi gerekiyor.
not:yazını beğendim arkadaşım

[mahurbeste]

Sevginin tükenebilecek bir varlık olduğunu düşünmemeli belki de.İnsana müthiş bir sevgi potansiyeli verilmiş.Ama "Sevilenlere sabır gösterilemez" diye bir kural mı oluşmuş artık günümüzde?Hani "Sabretmen gerekiyorsa o zaten sevgi değildir" demek isteniyor belki.
Bu tahammülsüzlük yeni nesli acı bir yalnızlığa mahkum edecek gibi.Tükettiklerimizi geri getirebilecek miyiz?
Küresel ısınma değil , tek bekleyen felaket dünyayı.

[LiberterKedi]

Sürekli olarak umut avcılarının dişleri arasına sıkışmak bu olsa gerek. Hayallerinizin yakılması ile ısınan yüreğimizin tozlu odaları. Yanlışa sitem, acıya dayanma ve hayallerle süslenmiş bekleyişlerin ardındaki hüzün neye işarettir bu acaba.

Bir tüketilmişlik, yığınla parçalanmış hatıralar belkide hepimizde var. Bir çoğmuzun kabullenmediği acılar, yaşanılanlar, hissetiklerimiz neye bağlı acaba. İnatla reddetsekte yaşamın bu yönünü. Aslında yolumuzun şekillenmesine katkı sağlar, bizi tüketmeye kadar götüren bu kabullenmediğimiz gerçeklerimiz...

[gizemnur]

Dün gece ağrıar saplandı yüreğime...Sevginin ya da ondan kpuşun verdiği hazametle inledim sabaha karşı... Tan yeri ağırmaya başlayana kadar sızlandım. Adaların tepesine çıkmıştı güneş kızıl alevliğiyle yüzüme vuruyordu. İlaç niyetine umut diyordu ki karşı duran başkaldırı dolu benliğim tüketmişti umutlarını...Tükenmişti hayata bağlı umutlar bekleyişler...Beklemekten ya da arayıştan yenik düşmüş bir vaziyette diz çöktüm. Yalvarıyordum doğma artık her doğuşun bir tükeniş benim için diye...İntikam gerillası gibi vuruyordu ...Vurma gelme üzerime...Dinlemedi ve yeniden doğdu güneş...Onun aydınlığının ardında biliyorum ki bambaşka karanlıklar saklı...Her gece açığa vuracak pişmanıkların tohumları savurduğu ışınlar...Görmeyen göremeyen gözlere süslü bir perde...Tükenen hayata bir darbe daha her doğan güneş... Doğma dedikçe doğacak gelme dedikçe gelecek kor ateşler içerisinde yakıp tüketecek beni...Tükeneceğim sigaranın her çekişte bitmesi gibi...

[AyçaKESKİN]

Tarlanın ortalarında bir yerde; yüzüm toprağa, sırtım kızgın güneşe dönük çömeldim.Kızgın güneşte kavrulmamak mümkün değil, tenimi saklıyorum üzün giysilerimle esmerleşmesin diye. Ellerimdeki çatlaklardan sızan kan damlaları, toprağa damlıyor yavaş yavaş, sessizce alnımdaki ter ile birlikte. Etrafta çalışan diğerleri, güneşten korumak için bulunan ağacın gölgesine kurulmuş beşikte uyuyan bebeler, analarının yanında dikilenler. Sabahın alaca karanlığında gelmişim akşam olmuş, güneş batmakta. Etraf turuncu ile kızıl renk arasında. Dönüyorum kulübeme. Yine sabah olacak ve yine kucaklayacak toprak beni. Yine yorulacağız, sırtımızdaki kambur belki de daha da büyüyecek ama ben olmalıyım ki bu toprak işlensin, bu toprak işlensin ki kilometrelerce ötedekiler beslensin. Ben olmalıyım ki bu toprak işlensin, bu toprak işlensin ki daha niceler sevinsin. Belki bir somun ekmek ile belki bir kırmızı domatesle belki başka belkilerle. Tükenmeyecek bu toprak. Şimdi nasıl işliyorsam onu ve beni besliyorsa, sabahın zifiri karanlığında kucaklıyorsa hoşgeldin diye beni. Öldüğümde de alacak koynuna, saracak sarmalayacak. Tükenmeyecek bu toprak. Ben, biz, bizler tükensekte o tükenmeyecek.

[volkanbay]

teşekkürler paylaşımınıza