Çok oldu.

[AyçaKESKİN]

Duvarda oturdum, güneş başıma geçecek sandı annecim. Evin balkonundan yarı yerine kadar sarkmış bağırıyor, belki de çıldırasıya “Kızım!”diyerek. Annecim bırak güneş yaksın, annecim bırak oturduğum duvardan soğuk geçsin.
Düştüm ben. Dizlerim çizik çizik, bir de kabuk bağladı yaram. Kaldırdım yarayı. Kanadı. Annecim “oynama yaralarınla” dedi. “ İyileşmesi, geçmesi için dokunma onlara, iz kalır”. İp atladım, ağaca çıktım, elimde bir beyaz taş belki bir tebeşir çizdim mahallenin zeminini. Hep kovaladılar ağaçlarına çıktığımız bahçelerden, hep su döktüler çizgilerimizin üstüne, şimdi gösteremem o çizgileri, üzerlerinden nice ayak izleri geçti gitti, nice arabalar.
Lastik alırdık metrelerce. Uçlarını birbirine bağlar, atlardık. Hani bir yaz günü ayağım takıldı düştüm lastik oynarken, kolum kırıldı. Bayramlarda da o kolum hep çıktı. Tüm mahallenin çocukları bayram günü bir olurduk, “Bayramınız kutlu olsun.” derdik bir ağızdan. Herkes tanırdı bizi. Benim kolum hep çıktı, hep. Kucakladılar bir gün, ben ağlarken sabun rendeledi birileri sardı bileğime. Günlerce bileğimde sabunlu sargı, bekledim kolum iyi olsun diye.
Denizden korktum ben. Denizanalarından korktum. Yosunlardan korktum. Dalgalardan korktum. Geceleri fırladım yatağımdan, bağırmaya başladım korkudan. Deniz kenarlarını yeğledim hep, kaleler yapmak istedim kumdan. Kıyıda yüzmek. Önce babam dalardı havuza, derinliğine bakardı. Ardından ben. Önce babam girerdi denize “güvenli” derdi “sen de gel”.
Dişlerim hep çürüktü benim. Çok hasta olurdum, antibiyotik kullanmamı isterdi doktorlar. Erken dolgularım oldu. 12 yaşımda dişimi çektiler. “Doktor hata etmiş yazık oldu, yerine gelmez”dediler.
Okulu sevmezdim ben. Beni anlamayan bir ilkokul öğretmenim vardı karşımda öyle bana boş boş bakan. “Sen okumazsın!” dedi bana. “Boşuna uğraşmayın!” dedi. Okumayı babam bir gecede öğretti. Geri kalan çok şeyi ortaokulda öğrendim.
Benim civcivlerim oldu. Balıklarım da. Benim bir gün de olsa bir köpeğim oldu. Halamın benim için aldığı oyun hamurları, boya kalemlerim, patiklerim, salıncağım oldu. Babamla annemin hediye ettiği bebeklerim oldu.
Lisede alerjilerim oldu. Sınıfımın penceresinden bahçeyi izlerken derin bir nefes aldığımda, kavak pamuğu boğazıma yağıştı ve tüm yüzüm bir balon oldu diğer gün.
Elektriklerimiz kesildi, sohbetlerimiz oldu. Mum ışığında balık yedik, “bu romantizmi bulamazdık, iyi ki elektrik kesildi” diye espriler bile yapıp gülüştük ailece. Evimizi annemle boyardık. Duvar kâğıtlarını söker, bembeyaz tertemiz kireci vururduk pürüz dolu duvara.
Martı sesleri korkuturdu, geceler boyu “ uyumaz mı bu yaratıklar” diye düşünür, sabah ezanından tüylerimin diken diken olduğunu fark ederdim.
Kargalar yan bahçede nöbet tutan köpeğin etini çaldılar. O zaman anladım gücün akıl olduğunu.
Korkularım oldu, ailem benim için korktu. Benim adıma kararları oldu.
Dün oldu, bugün oldu yarın da olacak olan. Arkadaşlar oldu, kayıplar oldu. Adam olmaya çalıştık belki de olduk. Yaralardan iz kalmadı dizimde. Dişlerim güzel gözüküyor. Zaman hepsinin üstündeki hatayı eksiği kapattı. Bugün dün olacak, yarın bugün. Ve ben bir gün daha büyüyeceğim. Ve ben belki yeniden anılarımı anlatıp, yaptıklarım için gülüp belki de hüzünleneceğim.