İntikamlar Serisi No:1

[Horozigo]

Yavaşca başını kaldırdı.Etrafındakilere bir göz atınca iyice emin oldu. Nerede oldugunu bilmiyordu. En son fahişe kızı hatırlıyordu. Fahişenin esmer tenini ve işveli gözlerini hatırladı. Kendisine dogru votka bardagı ile gelişini ve ilk yudumlarını. Korkuyla karışık dehşete kapıldı. Can havliyle yerinden zıpladı. Şimdi korkan gözlerle etrafına bakıyor, nerede oldugunu anlamaya çalışıyordu. Tavan boyası dökülmüş, izbe bir odanın ortasında yarı çıplak oturuyordu. Duvarda bir raf ve üzerinde iki tane kutu... Ameliyathaneye benziyordu. Çok pis bir yerdi, burnuna gelen igrenç kokuda cabası.

Acaba organ mafyası mı kaçırmıştı? Vucudunda bir agrı hissetmiyordu ama vucudunu kontrol etme ihtiyacı hissetti. Kollarında kendisinin yaptıgı jilet izleri dışında hiçbir iz yoktu.
Bacaklarında hafif bir uyuşukluk vardı ama önemsemedi. Gövdesi ve sırtında bir anormallik yoktu. Peki burası nereydi ve neden buradaydı. Derin bir düşünceye dalmışken, tam arkasında bir hışırtı duydu. Aniden panikle arkasına döndü. Gözleri fal taşı gibi açılmış ve donakalmıştı. Çünkü arkasında kimse yoktu. İçinde korku ve panik alevleri yanmış, midesinde sivrisinekler uçuşuyormuş gibi hissetmesine neden olmuştu. Aynı sesi bir daha duyunca hızla arkasına dönmüş ama aynı tabloyla karşı karşıya kalmıştı.

Boynunda bir gariplik hissetti, yutkunamadıgını farketti. Elini boynuna ***ürdü. oynu kaskatı kesilmiş ve hissizleşmişti. Telaşla boynunu yokladı. Tam ensesinde çok profesyonelce yerleştirilmiş bir tomar kagıt buldu.

İçinde bulundugu igrenç durumda bile bir nebze rahatlamıştı. Şeritlerin üzerlerinde bir şeyler yazıyordu. Birer tane bulunan pembe ve mavi şerit dikkatini çekti. Pembe şeritin üstünde bu şeritleri düzgün bir şekilde dizmesi gerektigi yazıyordu. Mavi şeritte ise dizdikten sonra neden burada oldugunu ögrenecegi yazıyordu. Görev basitti. Aceleyle dizmeye başladı.
Sonunda çıkan anlamlı bütün şöyleydi;

Beni tanıyorsun ama bugüne kadar tanımamazlıktan geldin. Be senin Lise yıllarında aşık oldugun kızım. Benim, ben. Özlem. Hatırlarmısın ne kadar çok seviyorduk birbirimizi. Çocukca bir ateşle evlenecegimizi düşlerdik. Evlenecegimize çok inanmışken bir hata yapmıştık ve ben hamile kalmıştım. Ne kadar mutlu olmuştum. Dünyalar benim olmuştu. Sen ise pek hoşnut degildin bu durumdan. Bebegimizi istemiyordun. Daha sonraları ögrendim ki sadece benimlede yatmıyormuşsun o zamanlar.

Ben bebegimi istiyordum, doguracaktım. Ama sen istemiyordun. Bir sürü baskıya ragmen kararlıydım, doguracaktım. Senden hiçbirşey beklemiyordum cidden. Ben bakacaktım, büyütecektim yavrumu. Herşeyi hazırlamıştım. Şehri terkediyordum. Bebegim ugruna herşeyimden vazgeçmiştim. Sorumlulugun tamamını almıştım.
Ama senin derdinin sorumluluk olmadıgını karnıma demir sopayla agır darbeler indirirken anladım. Bebegimizi demiyorum, bebegimi katlettin.

Acı içinde senden intikam alacagımı söylerken sana. İntikam böyle alınır diye bagırıyordun vahşi bir sırtlan gibi.

Şimdi evlisin. Karının ilk kocasından bir çocugu var. Şimdi siz bir bebek daha istiyorsunuz.
Daha dogrusu sen istiyorsun. "Canından kanından bir can" Karınla konuştum o istemiyor bir bebek. Tek çocugun yeterli olacagını söyledi.
Neyse uzun lafın kısası bir bebegin olmayacak. Çünkü muhtemelen şu anda testislerin hayvanat bahçesindeki vahşi sırtlanın dişleri arasında parçalanıyor.

İşte sana ders. İntikam böyle alınır vahşi sırtlan...


Genç adam elini kasıklarına götürünce sadece "Hayııır" diye bagırabildi...

Emre Kundakçı