Materyalizm din mi? Ben neciyim?

[Nazım Hoca]

Din, sözlükte, kısaca gidilen yol, tutulan ve benimsenen yöntem olarak tarif edilir. Fakat bizler asırlar önce belirlenmiş kategoriler üzerinden tanımlamaya devam ettiğimizden dolayı dini yalnızca ilahi kurallar bütünü olarak ele almaktayız. Konuyu anlam bakımından ilk çıkış noktasından değerlendirdiğimizde materyalizmden beslenen ideolojiler de işin özünde birer dindirler. Dini yalnızca psikolojik bir terapi gibi sunarak onu belli bir mecraya hapseden bir görüştür materyalizm dini. Materyalizm denilince yalnızca aklınıza para ve mal ile ilgili görüşler bildiren ideolojiler gelmesin. Nasıl ki reel ilahi din, mananın yanında maddeye de hakimiyet kurarak başarılı oluyorsa, Materyalizmin varlığının devamı için de reel ilahi dine müdahalesi ve onu anlam bakımından bir tarafa hapsetmesi gerekmektedir. Bu nedenle materyalizm, dinin moral değerlerinin yerine kendi türettiği başka değerleri toplumlara servis yapar. Bu kapitalizm yada komünizm gibi doğrudan servis yapılan bir ideoloji olduğu gibi; milliyetçilik ve laisizm gibi dinin değerlerinin yanında da servis yapılabilen görüşler de olabilir.
Reel ilahi din insanın manevi varlığının yanında onun maddi varlığını da mukaddes kabul eder; ihtiyaçların giderilmesi konusunda da alternatifler sunar. Alternatif sunma yalnızca bir tasarruf değil dinin özünden kaynaklanan bir zaruri şarttır. Yani yer çekimi gibi doğrudan sünnetullahla ilgili bir zorunluluktur. Bu şartın giderilmesi ise aklın doğru ve samimi işletilmesine bağlıdır.
Materyalizm insan üzerindeki hakimiyetini yalnızca maddi değerler üzerine kurar ama insanın fıtratından kaynaklanan nedenlerle ona manevi yani moral değerleri de sunması gerekmektedir. Sürekli yeni şeyler üretme ve bunların kullanılmasını yine insan fıtratındaki ‘’farklılıkları elde etme, üstün ve yüceltilmişe ulaşma’’ dürtüsünü körükleyerek bir moral değeri oluşturur, Bu moral değerler üzerinden de para kazanır. Yani o kadar çok ve kesintisiz oyuncak üretmelidir ki, insanoğlu yaratılışından gelen manevi öğeyi unutarak daimi bir meşguliyet kazansın. İnsanda oluşacak bu tatmin duygusu toplum için hem manevi bir teskin sağlayacak; hem de sistemin üretim üzerinden sürekliliğini sağlayacaktır. Materyalizmin moral değerleri oluşturmada kullandığı diğer unsur ise ortak saplantılardır. Bu ideolojik saplantılar olabildiği gibi tamamen duygusal saplantılar da olabilir. Yani burada materyalizm gerektiğinde herhangi bir ideolojiyi, sıradan bir takım ruhu yada gruba ait olma hissini bile amaçları doğrultusunda kullanabilir.
Birçok arkadaşımın bana ‘’materyalizmle idealizmi nasıl da karıştırıyorsun’’ dediğini duyar gibiyim; ama bunların biri diğerine hiçbir zaman müsavi olmadı. Birbirini tırtıklayarak başkalaşabilen ve mutlaka birbirlerine ihtiyaç duyan düşman kardeşler gibi. Ben ise ikisini de reddediyorum; birey açısından buradaki asıl problemin kategorize edilmek ve kalıplanmak olduğunu düşünüyorum. Peki nesin sorusuna verilecek tek cevabım ''sistem dışılık'' olacaktır. Bunun sistem düşmanlığı yada sistem yalakalığı olmadığını da belirtmem gerekiyor. Adı konulmamış olmayı, yani ''sistem dışılığı'' en seçkin kategorilere girmeye tercih ederim......

[doğayılmaz]

materyalizm ve idealizm hakkında biraz konuşmak istiyorum...
materyalizm ile idealizm kesin olarak birbirleriyle bağdaşmadıklarına biri diğerini uzaklaştırdığınave yalnız bir tek doğru olabileceğine göre bir çelişki vardır.idealizm ile materyalizm bir birlik meydana getirirler,iki karşıt gibiayrılmaz bir şekilde birbirlerine bağğlıdırlar.materyalizmin her ilerlemesi,idealizme indirilmiş bir darbedir.ve tersine materyalizmden her uzaklaşma,idealizmin ilerlemesidir.bu karşıtların birliği metaryalizm ile idealizm arasındaki savaşımın kaçınılmaz olduğu,idealizm ile materyalizm arasında hiç bir sentez hiç bir uzlaşma olmayacağı anlamına gelir..