Anılar Denizinde Küçük Hayaller

[Elenorin]

17 OCAK 2008


Karlar ayaklarının altında ezilirken, gökyüzü ve kalbinden başka hiçbir nesne ilgisi çekmiyordu adımlarıyla beraber tükenen yolda. Aylardır vücudundan ayrıymış gibi davranan kalbi sanki bu kez uçup gitmişti bedeninden. Dolanıyordu sevdiğinin etrafında. Karşıdan geçen samimi çiftlere takıldı gözü ve şöyle geçirdi aklından:

“Bugün açıklayacağım.”

Yol biterken, ona yaklaşığında o yolu tekrar yürümek geldi içinden. Zordu bu iş, zorluyordu insanı bunu yapabilmek düşüncesi. Ama yapacaktı, bir kez karar kılınmıştı. Aylardır ağırlaşan yüreği bu yükle rahatça yaşayamıyordu. Ve bugün ya yüreği en hafif duygularla karşıdakinin kalbine sımsıkı sarılacaktı ya da hayal kırıklığı vücudunu esir alıp, daha da ağır bir ömür getirecekti ona. Heyecanla çıktı okulun giriş merdivenlerinden. Çıkarken dün konuştukları tekrar aklına geldi:

“Yarın sana önemli bir şey açıklayacağım.”
“Ne gibi?”
“Hayatımızı değiştirecek bir şey belki de…”

Buluşma noktasına kadar yavaşça ilerledi. Ayakları gitmemek için direniyordu, duyguları da iyice sıkıştırmıştı onu gitmemesi yönünde. Ama fikirleri bunu yapması gerektiğini bir kez hatırlattı. Bu hatırlatış biraz daha ilerleyip buluşma noktasında onu görmesine neden oldu. Bekliyordu orada. Peri gibiydi yine. Peri kadar sade, peri kadar büyüleyici ve peri kadar şefkatli… Yaklaştı yanına, her zamankinden farklı öptü bu kez onu. Sanki yeniden aşık olmuştu, sanki ilk kez ona dokunuyordu. Bir türlü bu durumu tarif edemiyordu. Bu durum acıydı belki, ya da bu durum umutsuzdu ya da korkunçtu. Ama onu sevmek yaşanabilecek en büyük mutluluktu o an için. Ve yine o an ölüm bile küçülüyordu kıyaslandığında onun yokluğuyla….

“Merhaba”
“Merhaba, nasılsın?”
“İyiyim, ya sen?”
“Ben de.”
“Merak ediyorum hayatımızı değiştirecek olanı?”

O an vücudu inanılmaz ağırlaşmıştı. Beyni sanki bir başkasının emriyle hareket ediyordu. Kasları uyuşmuştu, Dünya iyice küçülmüş karşısından başkasını alamıyordu içine. Kendisi bile o Dünya’nın dışındaydı. Kendisi bile giremiyordu onun içine. Dünyası karşısındaki kadardı. Önceden konuşulanlar geçti birden aklından büyük bir hızla. Karşısında ki onu onun sevdiği gibi sevmiyordu. Karşısında ki onu arkadaşlığın en saf haliyle seviyordu. Bu durum daha da büyük bir yılgınlık oluştursa da durum böyleydi. Kendisinin yüreğinde filizlenen aşk karşı tarafça arkadaşlık olarak karşılık görüyordu. Bundan adı kadar emindi. Ancak bugün açıklanması gerekiyordu. Kendi bildiği gerçekleri karşısındaki de bilmeliydi.

“Aylardır bu yüzden can çekişiyorum ve bence her şey belli. Son derece açık. Seni se…”
“Lütfen sus, bunun olacağını biliyordum. Ve bunu sana yazdım.” Diye sözünü kesti onun. Sonra bir kağıt uzattı. Kağıdı aldı karşısında ki ve o an hüzünün en ağır vurgularıyla geriye bakmadan yürümeye başladı. Bu durum çok ağırdı. Açıklamasına bile izin vermemişti. Dünyasında olan tek kişi onu dinlememişti bile. Dünyanın ne önemi vardı ki artık? Hızla geriye doğru, okulun girişine yöneldi. Büyük bir ıstırap doldu yüreğine. Kağıdı okumak istedi yürürken, ancak yapamadı. Gözünden gelen yaşlar etrafı bulanıklaştırmıştı. Bu kez göz yaşları adeta yüreğinden damlıyordu kağıdın üzerine. Okulun çıkışındaki güvenliği gördü bir an. Ve sonra düşünceleri tekrar geçti aklından:

“Yaşamak önemsizdi, Kıyaslandığında onun yokluğuyla…”

Sonra gözü güvenliğin silah kılıfına takıldı. Bir an duyguları hükmetmeye başladı ona ve yaklaştı güvenliğe doğru. Kararmıştı her şey onun için. Tamamen bir kaosun içindeydi. Seri bir hamleyle kılıfın içinden silahı çekti ve alınan dayayarak ateş etti. Kan yerlere sıçrarken o yere uzandı ölmüş bir halde. Ve elindeki kağıt uçarak düştü tam kalbinin üstüne. Göz yaşlarıyla ıslanmış kağıdın en altında şular yazılıydı:

“Ben de seni seviyorum.”