Duvardaki Yalan

[emren]

Yalnızlık zordur… Kimine göre uzaktan hoş görünse ya da bazı insanlarca hoş gösterilmeye çalışılsa da; yalnızlık gerçekten çok zordur.Bazen sığınacak bir liman ararsın yanı başında. Ya da içinizden geçenleri, kederleri, sevinçleri biriyle paylaşmak; birine dert yanmak ve onu dert ortağı yapmak; istersiniz. Fakat yanınızda böyle birini bulamazsınız, yüreğiniz burkulur. Üç beş parça anıyla avundurursunuz mutsuz benliğinizi… Eski defterleri açarsınız sonra; uzun uzun bakarsınız mutluluğun sessizce fısıldadığı o anlara… Saatlerce bakarsınız; işte o an… Anlarsınız yalnızlık pençesini. Aklına gelir ne denli sessizce, sinsice geldiği. Şaşırırsın nerden nereye geldiğine yanarsın. Sebep yokken ağlarsın. Belki kendi kendine gülersin. Aslında kahkaha atarsın. Dengen bozulur; donup kalırsın. Duvarlara ezberletirsin yalnızlığını. Bakarsın; ama bomboş. Konuşursun; ama kendi kendine. Hayat böyle işte çıkarır karşına sürprizlerini bir bir…Ne güzel anlatmış Necip Fazıl yalnızlığı.O kendine kaldırımları dost edinmiş ;bense duvarları.Kim ne derse desin,ağlanacak bir omuz arar insanoğlu…Tek tek anlayarak hatalarını,sevmeye çalışırsın yalnızlığını.Aslında derin bir keder içerisindesindir.Bazen isyan edip yalnızlığına,kendine karşı harp ilan edersin!...