Ölüm...

[ali0_1]

Ölüm size ne hatırlatıyor...

Son mu???

Başlangıç mı???

Ne olduğu belirsiz mi???

Hissediyor da ifade mi edemiyorsunuz???

Ölümü düşündüğümüzde ne hissederiz???

[ASİ12]

Montaigne demiş ki:
-Ölümden niye korkayım ki;ben varken o yoktur,o geldiğindeyse ben olmayacağım.

[kehleti]

slm.
İnsan doğar büyür yaşlanır ve ölür.
Ölüm bir son. Ne zaman geleceği belli olmaz.
Kim yazmış bilmiyorum. Ama Ahmet Kaya dan duymuştum.

"Ağlayıp sızlayıp ortalığı velveleye verme o geldiği zaman sen gitmiş olacaksın" gibi bir cümle veya benzeri Ne kadar doğru öyle değilmi.

Eğer erken gelmeyip beni yaşlandırmaya karar vermişse birilerine muhtaç olarak yaşamaktansa ölmeyi yeğlerim.

[adil]

Öldükten sonra ölmüş olduğumuzu bilmeyeceğiz, korkmaya gerek yok.

[ASİ12]

Onu da şimdiden bilemeyiz.

[küçükkarabalık]

Toprak olacağız, geldiğimiz yere döneceğiz ötesi yok.. Başka bir dünya, hayat yok. Görevimizi tamamlamış, hayatımızı yaşamış yeni varlıklara can vermek için yok olacağız.

Aslolan Hayattır..

[orkhun]

insanın kendisini alıştırması lazım.. yani yokluğa.. sonsuza kadar yok olmak kulağa hoş gelmiyorum biliyorum, ancak realite.. ötesi yok.. iri gözlü huriler, şarap akan nehirler, dünyalar kadar büyük bahçeler de yok.. sonsuza kadar işkence de yok, psikopat zebaniler de.. yok olmak!! ah bir alışabilsem..

[adil]

Yok olmaya alışmaya gerek yok. Yok olunca zaten yok olmuş olacaksın, yok olduğun için üzülmeyeceksin.

[orkhun]

ama yok olacağımı biliyorum.. o yüzden şu anda üzülüyorum..

[adil]

Nazım Hikmet'ten ...
(özellikle ikincisi çok çok güzel)

YAŞAMAYA DAİR
1

Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani bütün işin gücün yaşamak olacak.

Yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani o derecede, öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak yanı ağır bastığından.

1947

2

Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız,
yani, beyaz masadan,
bir daha kalkmamak ihtimali de var.
Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini
biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına,
hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden,
yahut da sabırsızlıkla bekleyeceğiz
en son ajans haberlerini.

Diyelim ki, dövüşülmeye değer bir şeyler için,
diyelim ki, cephedeyiz.
Daha orda ilk hücumda, daha o gün
yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün.
Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,
fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz
belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.

Diyelim ki hapisteyiz,
yaşımız da elliye yakın,
daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.
Yine de dışarıyla birlikte yaşayacağız,
insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgarıyla
yani, duvarın ardındaki dışarıyla.

Yani, nasıl ve nerede olursak olalım
hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...

1948

3

Bu dünya soğuyacak,
yıldızların arasında bir yıldız,
hem de en ufacıklarından,
mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,
yani bu koskocaman dünyamız.

Bu dünya soğuyacak günün birinde,
hatta bir buz yığını
yahut ölü bir bulut gibi de değil,
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.

Şimdiden çekilecek acısı bunun,
duyulacak mahzunluğu şimdiden.
Böylesine sevilecek bu dünya
'Yaşadım' diyebilmen için...

1948