Farklılıklar

[AnTiMaSKe]

"Işığı getiren"
İnsana bilgiyi vermekle başladı herşey.Tozpembe bir dünyanın en mutlusu da insandı,en mutsuzu da.Ve en mühimi amaçsızı da.
İnsan yiyip içiyordu,hayvandan akıl yönünden üstündü belki ama irade yönünden zayıf.Varoluşu yönlendiremeyecek,dünyasını sahiplenemeyecek kadar aciz.
Bir "ateş hırsızı"ysa uzaktan bakıyordu.İsmi yoktu.Bilgisi vardı ama paylaşacak kimsesi yoktu.Belki de başka şeylere muhtaçtı.Tek bildiği boşluktaki bir isyankar olduğuydu...
Dünya;Tanrı'nın tek kişilik tahtasıydı.Piyon olmaktan sıkırıp son karede bağımsız bir kral ilan etti kendini bu isimsiz.
Bir insana baktı bir kendine.Onlar neden piyon olmalıydı?Tek sahip olduğu bilgisiydi isimsizin..Belki bilginin ateşi onları piyonluktan çıkarırdı...
-İnsanlar,sevgiyi keşfetmiş,gönlün mucidleri
Bu Dünya'ya anlam kattınız sizler
Ancak özgürlüğünüz bilginiz eksik
Işığımdan bir nebze kim ister?
-Ey isimsiz varlık belli ki dostsun
Belki de yanımızda ilk ve sonsun
Öyle bir parça ver ki yoklık yokolsun
-Madem ki istersiniz ateşi iyilik ettiniz bana
Yalnızlığımın da,isimsizliğimin de kahramanları
Bundan sonra "ışığı getiren" diyiniz bana.
Sizlere "ad" diyeceğim bundan sonra...
Ad ısırdı elmasını Luciferin.Tadı bir hoştu.Diğer insanlara gelmeden gürledi Tanrı.
- Sen isminden men ettim seni!
Nasıl bozarsın hakimiyetimi
Önce benden çaldın ateşi
Şimdi insanlara nasıl verirsin
-Çok geç zalim!
İsyanı öğrendi insan!
Hepsi göremese de aldı biri ateşimi
Dilediğin kadar men et ismimi
İsyanı tadacaklar tanıyacak beni.
-Demek kendine Lucifer dedin!
Korkuyu göstereceğim onlara, korkuyu!
Ve kendi yarattıkları iyiyi kötüyü
Sana koz olarak kullanacağım.
-Elinden geleni koyma ardına
Ben ne iyiyim ne kötü!
İradenin sahibiyim ben
İsyanı tadanlar,ateşi çalanlar iyi bilecekler bunu
Ve onlar da cesareti keşfedecek biliyorum
Omzlarındaki güçsüz korkuyu görüyorum
Ve unutma,her ateş bir öncekinin külünden doğacak
Miras gibi sürecek.
Senin piyon gibi gördüklerini,ateş hırsızlarım bilinçlendirecek
- Hepsi tanımayacak seni
Duyamayacaklar kandırıcı sesini
Yenilmiş birisin onlara göre
Kolaya kaçacaklar,unutma bu böyle
Döndü insanlara Tanrı hiddetle...
-Sizler unutacaksınız isimlerinizi
Sıradansınız hepiniz,hem de hepiniz
"Işığı getiren" düştü biliniz,iblis artık o
Siz de artık bu kütüphaneden menedildiniz.

Ve insan men edildi bilgiden...Lucifer kayboldu.Zamanın en kısa dilimlerinde en uzun yılları yaşamayı öğrendi ateş hırsızlarıyla.
İsmin babası insansa aynıydı...Ateşi çalanlar keşfetti cesareti.Artık satranç tahtası iki kişilikti."Şah ve piyonları","asi ve piyon olmak istemeyenler...
Ateş hırsızları belki Luciferi hiç bilmediler.Belki iyi belki kötüydü onlara göre.Ancak irade ondan gelmişti.İster iyi ister kötü bilsinler,Tanrısal ateşin bir numaralı savunucusu oldular...
-Ne son,ne de başlangıç"

[AnTiMaSKe]

Belki çoğunuz dinsel fikirlerinize ters düştüğü için sevmeyecek ama kurgumu beğenirsiniz umarım.

[AnTiMaSKe]

Ayak sesleriyle uyandı siyah sokaklar.Bir genç koşuyordu hıphızlı,öyle ki rüzgar kendinden esercesine gururla.
Koşuyordu,biri takip edercesine arkasına baktı,kimse yoktu.Ama koştu bir yere mi yetişmesi gerekiyordu?
Saat gecenin 3üydü ve genç sokaklarda yürüyordu.Bu saatte ne işi olduğunu düşündü orda.Kendine sordu ama cevap vermek istemedi.
Çünkü doğru cevap muhtemelen boş bir yerde olacaktı,ya ailesine kızıp sokaklara dalmıştı ya da akrabaların yanından kovulmuştu.
Sokaklarda yürüyordu...Yürüdüğü sokakların hangi ilçe hangi mahalle olduğunu ezbere biliyordu,ama bunun bir önemi yoktu...Kendisi herhangi bir adamdı
Yürüdüğü sokaklar da herhangi bir sokak.Bunu düşünürken de kim olduğunun da önemsizleştiğini farketti herhangi biriydi o...
Acaba herhangi biri olmak nasıl bir duygu diye düşündü.Ne bir öğrenci ne bir evlat ne de başka birşey,herhangi biri olmak.Belki de gerçek özgürlük buydu
"Neden olmasın ki?" dedi kendi kendine.Evinin önündeki sokağa girmekten vazgeçti.Kapıdan girdiği an "herhangi" biri olmaktan koparılacak bir "evlat" olacak okula gidecek bir "öğrenci" olacaktı.
Herhangi biri olmak için koyuldu yola.
Sokak kedilerini düşündü...Herhangi bir kediydi bu...Kimisi siyah kimisi beyazdı ama hiçbirinin ismi yoktu.Sokaklara kediler gibi uyum sağlamıştı adeta...
Herhangi sokaklarda yürüdü kafasında hep aynı mısra vardı "herhangi biriyim ve özgürüm!"...
İlerledi gitgide...Bulduğu ilk otobüse atladı nereye gittiğini bile önemsemedi nasılsa özgürdü otobüs de herhangi biriydi.
Tek tek gözetledi yol kenarlarını bulduğu sahil kenarına yerleşti.Bir bankta oturup aya baktı...Bir aya baktı bir kendisine
"Ay!" dedi,"gecelerin lordu...sen belli bir aysın ve burda bağlısın geçilmez namından ama mahkumsun buraya bense herhangi bir yerdeyim ve karşında istediğim gibiyim"....
Bunu söylerken kendinden acayip emin de olsa dikkatlice baktı aya...Epey yaşlıydı ay ve biliyordu ki ay dönüyordu dünyanın etrafında...Ay da özgürdü ama hep aynı yerlere gidebiliyordu.
Kendisinin de böyle olabilceğini düşündü ama özgürlüğünü gölgeledi için hemen kapadı zihnini.
Artık evde saatin tiktaklarıyla geceyi öldürmeyeceği için huzurluydu...
Saat 5 gibi olmuştu.Saati yoktu ama öyle tahmin ediyordu zaten 5 dk sonra ezan okununca ispatladı kendine...
Bu sefer şöyle dedi banktan uyanır uyanmaz;"Ay,güneşin etrafında dönüyor o da özgür ama etrafında döndüğü biri var..." düşüncelerine karşı cesur ama tedirgin bir atak yapmıştı devam etti:
-"Müezzin bile ezanını biri adına okuyor ve kedilerin bile sokakları var"...
"Ben kiminleyim?" diye sordu...Pişmanlığı vurdu yüzüne ve lanet etti kendine...Bu soruyu daha önce sorsaydı bu kadar yol dolanmayacaktı ve şimdi içinde kötü bir his vardı...
Arkadaşları yüzüne gülerdi ama samimiyetlerine inanmamıştı.Akrabalarıyla da arası bozuktu ama "kimimleyim" sorusunun cevabının ailesi olduğunu düşündü.
Evine doğru yola çıktı.Özgürlüğünü yitirdi için pişmanlık içini sızlatmıyor da değildi.Artık herhangi bir otobüse değil evine giden otobüse binmeliydi.
Herhangi biri değil "evlad" olmalıydı tekrar.Ama bunu bir deneyecekti.Memnun kalmadığında yenebilirdi elbet bu durumu da.
Evinin kapısının önüne baktı.Kapıyı çaldı saatlerce içerden sızlamalar geliyordu.Ağlama sesleri.Tanıdı hemen anca annesiydi bu kadar dokunaklı ağlayabilecek.
Neler oluyor demeye varmadan kapıdan dışarı adımlarını attı annesi...
Birşey söylemedi sadece baktı yüzüne gencin...
Korkmuştu,geceyi hatırladı ve koştu..Hızla koştu akrabalarının daha soğukkanlı olduğunu düşündü ve yanlarına gitti.Gecenin ıssızlığından eser kalmamıştı ama kimsesizliği hala hissediyordu yüreğinde...
Anaannesi anlattı herşeyi.O yokken onu aramaya giden babasının tinerci tarafından öldürüldüğünü...
Birşey diyemedi çocuk hem de hiçbirşey.Dün herhangi biriydi tam o ansa bir HİÇti..Tam anlamıyla bir hiç.
Tek yapabildiği eve dönmek oldu.Tabut tam salonda duruyordu...Son bir kez öptü onu.Ve tiktaklarına kıl olduğu saatini aldı,bir not bıraktı ve gitti...

Ve bu sefer bir akşamüstü başladı koşmaya...Bu sefer rüzgar hızından değil öfkesinden esiyordu.Adeta kendine duyduğu öfkeden!
Aptal dedi kendine tam bir aptalsın!
"Kiminle sorusunu önceden sormalıydım" bu cümleyi bağıra bağıra tekrarladı.Ama kim duyacaktı?Sokak herhangi bir sokaktı kendisiyse hiçbiri!
Kendini sokağın köşesinde cezalandıracaktı kararını verdi.Orda öylece oturarak,yemeden içmeden.Bir kağıt kalem çıkardı cebinden ve mezar taşına ne yazacaklarını planladı...Olur da
hayırsever bir belediye yetkilisi veya bir yakını bulur da bunu yazardı:
"Özgür olduğun kadar ait ol,herşeyin bir bedeli vardır..En çok da özgürlüğün!"

[serzeniş]

"herhangi biriyim ve özgürüm!"...

Sayın Antimaske,

Hikayenizi konu olarak beğendim ama sanki bana daha uzatılabilinirmiş gibi geldi sanki biraz sığ tutmuşsunuz anlatım olarak beğendim sonu özellikle güzel vurgulamışsınız.Devamı olabilir bence bu hikayenizin?
Elinize sağlık,devamları gelir umarım.Benim naçizane fikrim bu yönde.

[AnTiMaSKe]

Sn.Serzeniş yorumunuz için gerçekten teşekkür ederim.Ama benim olay yaratıcılığım yok basit bir olaya en iyi değerlendirme katarak lirik bi anlatım katıyorum Ve takdir edersiniz ki yazdığım ilk hikaye.Daha geliştirmeye çalışacağım...
Teşekkür ederim

[LiberterKedi]

Sn AnTiMaSKe mesajlarınız forum kurallarının;

2 - Bizlere ait olan yazıları paylaştığımız bölümlerimizde şiirlerimizi ve deneme yazılarımızı gönderirken uymamız gereken kurallarımız ise şöyle olmalıdır:

a – Sn Yazarlarımız yazdığınız her bir deneme veya şiir için, ayrı ayrı başlıklar açılmamalıdır. Farklı başlıklar altında yazılarımızı yayınlamak yerine şiirler için bir bölüm, denemeler için bir bölüm altında yazılarımızı yazarak dağınıklığı önleyebiliriz. Böylece bir yazarın tüm denemeleri ya da şiirleri bir arada olur ve okurlar tarafından yazarların yazılarına rahatça ulaşılabilinir. Bunu şu şekilde yaparsanız daha düzenli olacaktır ; denemeler için "İl_bilge'den denemeler", şiirler için "İl_bilge'den şiirler" başlıkları gibi yayınlayabilirsiniz. Aksi takdirde hem konuların kalabalıklığı nedeniyle yazılar gözden kaçabilir, hem de üyelerin yazıları toplu olarak ulaşabilmesi engellenmiş olur tarafımızdan.

kuralı ve alt maddesi gereğince birleştirilmiştir, bilginize. Kaleminiz daim olsun.

[AnTiMaSKe]

Adam ve Havva

Tan güneşinin bozkırlardan yere düşer gibi battığı bir gündü.Ve yüzbaşı adam tekrar dönüyordu kaldığı lojmana.Silah sesleriyle bitmişti gün,yorgundu.Başı hiç olmadığı derece ağrıyordu.Bu seslere ne kadar alışkın olsa da artık başını ağrıtıyordu.”Asker adam artık sivil hayata dönmeli!” dedi ve elindeki büyük Galil model tüfeği sırtından çıkardı.Üniformasının yerine her zaman giydiği sarı gömleğini ve siyah ceketini giydi.
Adam henüz 29 yaşında bir ibraniydi.İsrail ordusunda yüzbaşıydı.Adını dedesinden alıyordu Yahudi geleneğine göre ilk doğan erkek çocuk babasının babasının ismini alırdı.
O gün her zaman uğradığı kızlardan birinin Esther’in yanına gitti.Esther’in yanında mutlu hissediyordu kendini.Ancak öyle masum bir mutluluk değildi.Esther da her zaman uğradığı fahişe kızlardan farksızdı.Egoist bir mutluluktu bu,işgal ettiğini hissediyordu onlardan biriyle her buluşmasında.İşgal hayatına ne kadar da oturmuştu,savaşta işgal,kadında işgal ve artık her şey de içine işlemişti bu işgalci duygu.Bunlar aklına ender gelen şeylerdi.Ancak her zaman yaptığı gibi savuşturup geçti bu düşüncelerini.
Esther kurnaz sinsi bir kızdı.Aslolan onu işgal etmekti zaten.İnsanın kafasından nasıl da bilgi alırdı söke söke.Ama güçlü Adam ona hiçbirşey vermezdi

Esther geleceğini söyleyip bekletti Adam’ı arabasında.Arabada beklerken gene o kaçtığı hayal dünyası çekiyordu onu.Geceleri karanlıkta onlarca kez çatışmıştı.Ancak sessizlikle çatışamıyordu.Düşünceleri beyninden fırlıyordu adeta.İşgal geliyordu aklına ve o hep erteliyordu.Saat 12’de yola koyuldu tekrar Estherle.Gazze sınırı yakınındaki lojmanında kızı evine aldı.

Esther usul usul geceliğini giydi ve yine o sinsi tavrıyla buzdolabından iki şişe viski çıkardı.Bu rahatlığı Adam’ın hoşuna gidiyordu.Kız viskileri almaya giderken işgal düşüncesi sessizlikten ve boşluktan yararlanıp gene girmişti askerin kafasına.Ve günlüklerini fotoğraflarını gördü eline alıp inceledi.Bu da en az işgal kadar yoruyordu beynini.

Şehvetli kız tekrar girdi odadan.Üstünde çekici pembe geceliği ve elinde taşıdığı meze ve viski tepsisiyle.Ancak her zamanki sinsiliği işbaşındaydı.En az Adam kadar işgalciydi Esther.Onun kafasındaki düşünceleri zihnini ruhunu çalmak hoşuna gidiyordu ve sordu
-Neye bakıyorsun canım?
-Hiç eski günlüklere.
Adam gücünü korumak istedi ve fotoğraf albümünü anından sakladı. Sır vermemek onun gücüydü.O sınırlarını açmazdı,işgal ederdi!
Viskiyi eline aldı ve içmeye başladı.Viski kafasındakileri yavaş yavaş atıyordu Adam’ın.İçtikçe değişiyordu.Hiç bu kadar çabuk sarhoş olmamıştı.Sinsi Esther’in yüz ifadelerini izlerken hissettiği savaş duygusunu içki siliverdi adeta.Ve Esther numarasını yaptı dostça bir karakter edindi kendine o sarhoşken.
-Neydi o fotoğraf albümü?Geçmişten kalan bir şey üzüyor sanki seni?
-O kolejdeyken çekildiğim arkadaşlarım istersen göstereyim sana…
Esther başarmıştı,ses tonu yorgundu genç askerin ve teslim olmuş bir orduyu andırıyordu.
-Ben Robert kolejinde okudum 2-3 gün ve şu gördüğün Eva adlı kız…
-Eva ?Güzel isimmiş.Tıpkı Adam ve Eva hikayesi gibi.(Adem ve Havva-yahudilerde)
-Evet…Öyleydi..
-Peki ne buldun bu kızda…
-O zamanlar ben farklıydım,o da benim gibiydi.Beraber isyan etmediğimiz ne tanrı ne millet kalmıştı…Elime tüfek alıcağımı söyleseler inanmazdım, ve şimdi…
Esther yüzünü burktu,bu öğrendiği eski karakter onun egosunu yaralayabilirdi.Çünkü o işgali zor bir Adam istiyordu…Oysa Adam’ın bahsettiği bu eski karaktere dönmesi onu hiç sevindirmeyecekti…
Esther mutfağa kadar gitti.Ve Adam fotoğrafları düşündü tekrar…Günlüğü elindeyken uyuya kaldı…

Esther döndüğünde Adam’ın sızdığını gördü ve yanı başındaki günlüğünü aldı.
“Bugün Eva adında bir kızla tanıştım,çok farklı bir kız ve sanki bizden biri değil.Bana aşkenaz olduğunu söyledi.Ama bir aşkenazdan daha güzel.Üstelik sadece güzel de değil.Konuşması bana bir özgürlük türküsü kadar tatlı geliyor.Silahsız bir rest kadar masum…”
Ve Esther evi karıştırdığında bir de mektup buldu.Üstünde EVA yazan…
“Adam…
Neden yazılarıma cevap vermiyorsun? Askere gittin gideli beni ne kadar unuttuğunun farkında mısın? Birlikte nelere karşı çıkmadık ki biz.Bu kadar çabuk nasıl bir savaşçının soğukluğunu edindin…Ellerin her silah aldığında bana karşı bir ihanet duygusu hissedeceğinden korkuyordun hani?...”
Mektubu burada kesti Esther.Ve saat geç olmadan uyumaya karar verdi.
---------------------------------------------------
Devamı gelecek

[AnTiMaSKe]

Ertesi sabah saat erken saatte Adam askeri karargaha dönmek zorundaydı.Filistin’de işler iyi gitmiyordu.Ancak Adam’ın aklı dün gece konuştuklarındaydı.Sabah fotoğraf albümü ve günlüğü gördüğünde gücünü yitirip yitirmediğini sorup durdu kendisine.Acaba ona her şeyi anlatmış mıydı?Saat alarmi çalar çalmaz harekete geçti.Kendisi erken uyanmıştı ama saat her zamanki saatinde çalıyordu.Asker Adam göreve geçmeliydi.Sırtına Galil’i beline mermileri ve glock tipi tabancayı flaş bombalarını aldığı gibi gitti karargaha sivil Adam’ı ordu görevlisi olarak tutuklamıştı,hep yaptığı gibi.

Gazze’deki karagaha gittiğinde ona bir takım dosya verdiler.İçinde Filistinli direnişçilerden olabilecek zanlılar geçiyordu.Resimleri incelemeye başladı.Ve gözüne çarpan şok bir resim gördü.Altında Havva yazıyordu resmin.Ancak bu Eva’ya ne kadar da benziyordu.Şok olmuştu.Sırtında Galil,tabanca ve bomba taşıyan Asker Adam bile bu krizle parmaklıkları aşan Sivil Adam’ı durduramadı.Yine de karagahın dışında düşünmeliydi bunları ve belgenin bir kopyasını istedi.

Odasında resmi buldu ve fotoğraf albümündekiyle kıyasladı. Bu oydu! Yok hayır olamazdı bu. Komik bir tesadüf olsa gerek isim ve resim benzerliği diye düşündü.Bu olayı kesin olarak çözmeliydi.Havva-Eva nasıl bir oyundu bu?

Havva ve Eva yı düşündü saatlerce.Bilgi almaları için bir asker çağırabilirdi.Ancak asker onu tutuklar veya öldürebilirdi.
”Hayır bu değil. Kesinlikle bu değil” dedi kendi kendine. Bu işi kendi yapmalıydı.
------------------------------------------------------------

[AnTiMaSKe]

Sivil Adam o akşam her zamanki gibi Esther’i ziyaret etmedi.Evinde düşünmeyi denedi bu sefer.”İşgal” kelimesinin ağırlığından kaçamıyordu.Ve bir not defteri alıp bir şeyler not etti…

“Ben artık güçlü falan değilim,askere girdiğimden beridir de güçlü değilim.Sırtımdaki ağır silahlar ve etrafımdaki kızlar beni uyuşturdu sanki…Neler oldu bilmiyorum Eva,listedeki sen misin bunu da bilmiyorum…Ancak benden güçlü olduğun kesin. Hep dik durdun ve hep de dik duruyorsun, seni suçlayabilir miyim?”

Cep telefonu çaldı.Tüm bunları yazarken.Açmak istemiyordu belki bir generalden belki de başka birindendir dedi.Ve bunları düşüncek vakti yoktu.Kolejdeki günlerine döndürmüştü bugün onu her şey.
Ve eski yıllıklara tekrar baktı. Garip olan Eva onlara hiç isim vermemişti bugüne kadar. Onunla ilgili hiçbir şey bulamıyordu. O zamanki düşüncelerini hatırladı. Ne kadar da saçma buluyordu din millet ve bunların getirdiği ayrımcılıklar.Ordu işgal tüm bunlardan katıksız nefret ediyordu.Eva’nın gözlerini bir özgürlük anıtı gibi bulurdu daima.

Adam tekrar düşündü.Listedeki Eva ya da değil, ona ihanet etmiş miydi etmemiş miydi?Bunu telafi etmeliydi.Düşüncelerini değiştirip kanlı bir asker olarak ihanet etmişti Eva’ ya bunun telafisi de belliydi.Gerçek anlamda güçlü biri olmak…

O zamana kadar hiç sırtındaki tüfekleri atacak,belindeki çantaya koyduğu flash bangları fırlatacak kadar güçlü olmamıştı.Bir Filistinlinin elini sıkacak kadar da.Sırtından geçen İsrail uçaklarını görmezden gelip insanlara “şalom”(selam) diyecek kadar da…

Tüm bunları düşünürken telefon hala çalıyordu.Arayan Esther’di yine…Ve telefonu kapattı.Güçlü olmanın diğer bir yanı da Estheri kazanmak değil terk etmekti.Bunu öğrendi Adam…

Ve Eva’nın resmini alıp öptü onu,
“Bana yine bir şeyler öğrettin,Adın dahi iyi geceler Eva.”

…………….

[AnTiMaSKe]

Adam o gün üniformalarını son kez çıkarmak üzre giydi.Karargah boyunca filistinli direnişçilerin listesini aradı ve şüpheli yer olan bir baraka buldu.Bu tehlikeliydi ama yapmak zorundaydı.Öldürmek değil,ölüme yürümek gerçek bir güçtü çünkü.
Tüfekleri orda bırakıp sadece hafif silahlar ve hafif makinalılar aldı yanına onları da saklamıştı.Ve tellerin altından hiçbir nöbetçiye yakalanmadan geçmek üzre yola koyuldu.Elinde kerpetini aldı ve yürüdü tam yanında bir israil savaş aracı duruyordu.Savaş aracına güçlü bir vuruş vurdu makinalıyla.Nöbetçiler oraya giderken savaş aracının arkasından gizlice kestiği tellerden kaçıverdi.
Gazze şehrindeki bir barakaya gidiyordu şimdi.Gerillaların üssü olduğundan şüpheleniyorlardı.Herkesten önce oraya gidip Eva'yı veya her kimse onu kurtarmalıydı.
Şapkasını çıkardı ve üstünde Davut yıldızı olan kolyeyi fırlatıp attı.Kayalıkların ardından barakanın arkasına ulaştı.Ve pencereden gizlice seyretti içerdekileri.
Militanlar ve Havva orda duruyordu.Az buçuk arapçası vardı ki zaten arapça ve ibranice birbirine çok benziyordu.Yanlışlıkla ayağı kaydı ve kayalıklardan tekme sesi geldi.
Militanlar nöbete çıkıp Havva'yı içerde bıraktılar.Ve o an bir kayaya saklanan Adam boşluktan yararlanıp girdi barakaya kapıları kitledi.
-Adam,sen misin?
-Eva....
-Hatıralara vaktimiz yok burayı basacaklar dedi Adam,ordan gitmelilerdi.Ki dışarıdan silah sesleri gelmeye başlamıştı.
Askerler barakayı basmak üzreydi.
Adam ve Havva elele kayalıkları geçtiler.Yahudi askerler az ötede bekliyordu.
Kaçacak yerleri kalmadı bir mağaraya girdiler çıkmaz küçük bir mağaraya.
Burda belli olacaktı herşey.Adam özür yerine geçen bu hareket kabul edilmiş mi diye soracaktı gözleriyle ona.Bakıştılar ve Havva gülümsedi.Adamı işgal duygusundan artık kurtarmıştı tüm bunlar.
Silah sesleri yakınlarına uzanıyordu.Havvanın yakınları ölmüştü bir an için çıktı dışarı.
-Hayır havva yapma!
Kolundan tutsada fayda getiremedi ve çıktı dışarı.Karşısındaki komutanları duraksadılar bir an,yüzbaşları karşısındaydı.
Ve şimdi tam sırası diyerek başladı işe Adam "son emrinizi vereyim mi!" dedi Adam.
-"Sadece bir dakika beklemenizi istiyorum".
Artık güçlü olacaktı Adam,daha bir dakikadan fazla birşey isteyemezdi bir hain.Ve artık hain sıfatı ona iltifat gibi geliyordu.Gücünü göstermek için üniformalarını silahlarını bir çırpıda çıkardı ve askerlerin üstüne fırlattı o boşluktan yararlanıp Havvayı tutup koştu...
Ancak çok geçti...Tuttuğu bedenin ölümle pençeleştiğini anladı yarım dakika içinde.Dudakları aynıydı,o dudaklar kaç kez kandırmıştı onu.Ama onsuz da çok şey öğretmişti Adam'a Havva...
"Bana çok şey öğrettin" diyerek bir kez daha öptü evayı.Ve kurşunlara açtı gövdesini.
Güçlü olarak öldü Adem ve Havva orda...Kurşunlara güvercinle karşı koyabilmenin gücüyle...İnsanlığın ilk günahıyla anılan bu isimleri,savaşın ilk sevabıyla temizleyerek...
Son...