“Kapitalizmi tarihin çöplüğüne atmayın, beş para etmiyor”

[Meyman]

Belediyenin çöp kamyonlarından önce davranmak zorundalar. Kamyonun motoru var, onların ise bilek gücü... Aradaki hız açığını kapatmak için daha gün ışımadan demir arabaları sırtlayarak kaybolmak gerekiyor şehrin içinde. Yükledikçe artan ağırlığı kontrol etmek ise onların hüneri. Zira yokuş inip çıkarken sırtlarındaki arabayı kontrol etmek hiç de kolay değil. Bir otomobille çarpışmak ya da arabayı frenleyemeyip altında kalmak, sıkça karşılaştıkları bir durum. Buna rağmen karınca gibi seri çalışmak zorundalar. Bir gün içinde birkaç sefer yapmadan ekmek parası çıkmıyor çünkü. Bir postacının dolaştığı yerlerdeki bütün adresleri bilmesi gibi, kağıt toplayıcıları da hangi muhitten ne kadar kağıt çıktığını biliyorlar.
Kesin rakamlar yok, ancak İstanbul’daki kağıt toplayıcılarının sayısı binlerle ifade ediliyor. Yani rekabet, gün geçtikçe kızışıyor. Her zaman arşınladıkları sokaklardaki kağıtları başka birine kaptırma ihtimalleri oldukça yüksek. Değişik mekanları keşfetmenin yolu da buradan geçiyor zaten.
Kağıt toplayıcıları hayatlarını geri dönüşümden kazanıyor. Sermayeleri ise arabaları. Belediyeler çöpü ihaleyle sattıkları için onları engellemek istese de bütün cadde ve sokaklar onların. Bütün gün gezerek, gördükleri çöp yığınlarını kurcalayarak ekmek parası çıkarmaya çalışıyorlar. Çöplerden gelecek bir hastalığa karşı ise hiçbir önlemleri yok. Giysileri kir içinde olduğu için herkes onları ‘düşkün’ zannetse de aslında bu onların iş elbisesi.

http://www.evrensel.net/ekhaber.php?haber_id=11109

[Meyman]

kağıtçılar örgütleniyor
“Kapitalizmi tarihin çöplüğüne atmayın, beş para etmiyor” yazılı pankartlarıyla atık kağıt toplayıcıları, Ankara’da 1 Mayıs mitinglerine katıldıklarında, ilk kez çöpün içinden siyasi duruşlarını nasıl sergilediklerini görmüştük. Atık kağıt toplayıcılarının örgütlenmeye başladıklarını, önce Latin Amerika’dan gelen seslerle duyduk, daha sonra dönüp baktığımızda bizim kağıtçılarımızın da örgütlenmeye başladıklarını, dahası gazete bile çıkarmaya başladıklarını gördük. Önce uzak diyarlardaki toplayıcılara bakalım. Yurtdışında, Brezilya, Kolombiya, Arjantin, Filipinler, Meksika, Hindistan’da atık malzeme toplayan işçiler önce dernek, ardından da kooperatif kuruyorlar. Kamusal bir şirket olan kooperatiflerinde, “bireylerin ortak ihtiyaçlarını giderme, piyasada tekel oluşmasını engelleme, insan itibarını yükseltme, kalkınmak için toplumsal bir model oluşturma” gibi hedefler belirliyorlar.

Hak elde ediyorlar
Brezilya’da (Belo Horizonte) ASMARE adında 1993 yılında bir kooperatif kuruluyor. Daha önce kurulan işçi derneğini güçlendirmek, atık malzeme işçilerinin sosyal dışlanmışlığını ve yaşamlarındaki dengesizliği azaltmak, işçiler için iş olanakları geliştirmek, yaptıkları işlerin toplum tarafından kabul görmesini sağlamak, şehrin çöp yönetimini geliştirmek ve atık çöp işçilerinin hayat koşullarını iyileştirmek amacıyla belediye tarafından kuruluyor. 400’ün üzerinde kurumla anlaşmalı olan kooperatif işçileri, sarı üniformalar giyiyorlar. Çocuklar için eğitim zorunluluğunun da getirildiği kooperatif çalışmaları kapsamında, gençlere geri dönüşüm konusunda sosyal uyum derslerini de kapsayan eğitim veriliyor, kültürel ve sosyal mekanlar açılıyor.
Kooperatif çalışmaları sonucunda her ay 450 ton malzeme toplanıyor, yarısından fazlasını kadınların oluşturduğu 380 işçi çalışıyor, işçilerin ortalama maaşları kooperatiften öncesine göre üç kat artıyor, işçilerin ve şehrin hayat koşulları iyileşiyor...
Bu süreç, diğer bahsedilen ülkelerde de benzer şekilde sürüyor. İlk kooperatifini 1983’te kuran Kolombiya’da bugün yüzden fazla geri dönüşüm kooperatifi bulunuyor. Ayrıca Kolombiya’da 1999’da atık malzeme toplayıcılarının yolunu açan bir yasa çıkarılıyor ve onlara birçok hakla birlikte 1 Mart Geri Dönüşüm Günü veriliyor.
Filipinler, Arjantin, Meksika’da 1980’li yıllardan itibaren belediyeler aracılığıyla çalışanlar için kooperatifler kuruluyor, çalışanların yaşam standartları yükseltiliyor.

Türkiye’de de gelişiyor
Kuşkusuz onları örgütlenmeye iten zorlu yaşam koşulları... Türkiye’de de buna benzer bir süreç yavaş yavaş meyvelerini veriyor. Sokaklarda gün geçtikçe artmalarına rağmen, herhalde en çok 1 Mayıs mitinginde görünür oldular. Önce birkaç kişinin uğraşıyla bir örgütlenme süreci başladı. Birkaç duyarlı sosyal hizmet uzmanı, akademisyen, mimar, çevre mühendisi işin içine katıldı. Yurtdışındaki örneklere bakılarak ilk olarak bir derneğin kurulmasına karar verildi. Ve Ankara Katı Atık İşçileri Derneği kuruldu. Bunu Adana ve son olarak Diyarbakır izledi. İstanbul’da da derneğin kurulma çalışmaları devam ediyor. Üniversitelerden birer ikişer “geri dönüşüm-kağıt toplayıcıları” tezleri, araştırmaları doğmaya başladı.
İşin daha da görünür kılınmasıyla birlikte belediyeler olaya el koymak, daha doğrusu çöpe el koymak isteyince, kağıtçılar daha da alevlendiler. Bu sefer kenti sahiplenen kurumlar, Ankara’da Çöp Çalışma Grubu adında bir grup oluşturdular. Önce odalar, Ankara Barosu, sendikalar, akademisyenler ve tabiplerin katılımıyla bir toplantı yapıldı. Bu işe bir isim koymak ve bu kurumların neler yapabileceğini belirlemek amacıyla... Bu grubu oluşturan üyelerin, geçtiğimiz aylarda Ankara Büyükşehir Belediyesi’ne, toplayıcıların sorunlarını düzeltmek amacıyla bir çağrıları oldu, ancak bu çağrı belediye başkanı tarafından kesin olarak reddedildi.
Dernekleri aracılığıyla üye çalışmalarına devam eden toplayıcılar, bir yandan da belediye zabıtalarıyla yaşadıkları sorunlara çözüm arıyorlar. Türközü’nde bir de dernek binaları var, eski bir ardiye. Sigara içmenin yasak olduğu dernek binasında, toplayıcılar bir araya gelerek sohbet ediyor ve kooperatif çalışmaları üzerine görüş alışverişinde bulunuyorlar
http://www.evrensel.net/ekhaber.php?haber_id=11109

[Meyman]

BİZ DAHA GÖRÜLMEYECEK KADAR KÜÇÜLMEDİK.
İlk Kıbrıs caddesinde çıktım kağıda ağabeyimle 12 yaşındaydım. Utandım haliyle çöpleri karıştırırken ama mecburdum yapmaya ve ben bunu biliyordum. Ne sicilim var nede sabıkam ama okuyamayınca meslek sahibi olamıyorsun işte.

Ferdi, Orhan, Ahmet Kaya dinlerim. Damara damar anlayacağın. Kitap okumam pek bi kitaba başlamıştım adını unuttum devamını getiremedim bitmedi. Kemal Sunalı seviyorum en çok sinema sanatçılarından çünkü çok güzel anlatıyor bizim halimizi.


Hayatımda ilk defa eyleme katıldım. Bir sürü polis, zarar vereceğimizi düşündüler, biz hakkımızı aramaya geldik halbuki. Hakkımızı gaspediyorlar çeksinler ellerini yakamızdan.


Ne isterim düzenli bir işin olacak. Sigortamız olacak, maaşımızı bileceğiz neyse ona göre uzatırız ayağımızı. Atık Kağıt İşçilerinin Tiyatro grubuna da katılıyorum. İstiyorum ki ne yaşadığımızı halka gösterelim onlarda bizim yanımızda olsun. İnsanlar çöpçü diye geçmiyor yanımızdan biz bir değil bin değiliz ki.


Bir gün ben çöpü karıştırırken yukardan biri kafama çöpü aşağı attı. Göre göre, görmemiştir demeyin .

BİZ DAHA GÖRÜLMEYECEK KADAR KÜÇÜLMEDİK.




ATIK KAĞIT İŞÇİSİ KADİR

http://katikdergi.org/index.php?opti...tpage&Itemid=1

[Meyman]

Sağda solda çöp karıştırırken gördüğümüz,çoğu zaman iğrendiğimiZ, acıdığımız insanlar onlar: kağıt toplayıcılar.Onlar artık örgütlenmeye kendilerini anlatacak cümleler kurmaya başladı.Şasırdınız değil mi onların cümleleri ne kadar büyükmüş böyle meğer..

[üMüT]

Kağıçılarla kağıt toplamışlığım bile vardır.Dergi çıkartmalarına çok sevindim.
Katık dergisinden haberim vardı zateb slogan her şeye bedel.

[Meyman]

“Kapitalizmi tarihin çöplüğüne atmayın, beş para etmiyor”

Evet bu söz her şeye bedel.İronisine bayıldım doğrusu)

[fenerbahçeli]

Çöpü çöpe atmak anlamsız zaten