Kimin ölüm haberinde, neler hissettiniz ?

[Aristo]

Bir arkadaş, bir akraba, bir tanıdık, bir sevgili ya da hayran olduğunuz bir ünlü; ölüm haberini aldığınızda neler hissettiniz, o anı anlatır mısınız ?

[Nostrum]

Kemal Sunal'ın ölümüne inanamamıştım.Yani nasıl olabilir diyordum?Hiç gerçek hayatta görmemiş olmama rağmen,onu görmeye o kadar alışmıştım ki,vefatı beni derinden etkilemişti.

Bu yüzdendir ki kalkıp onlarca yolu tepip cenazesine gittim.

İyiki de gitmişim...

[ursulamel]

İlk olarak dedemi kaybettim ilkokul 1. sınıftaydım.
Bir kız çocuk için babası neyse dedem oydu gözümde onla yaşardım. Ölümün ne demek olduğunu öğrendim. Hayatın birini almasını ilk görüşümdü. Anladığımda 'dedemi istiyorum, dedem nerde' diye bağırdığımı hatırlıyorum. Günlerce ağlamıştım. Balkonda gülen abimle ablama kızmıştım. Ben şimdi bir daha sarılamıcam ona, göremicem, seslenmicek artık bana diye düşünüyordum hep. Ve birşey daha anladım o yaşımda bir yakınınız bu dünyadan gittiğinde üzülmenizin sebebi onun gitmesi değil, sizin burda onsuz kalacağınızdandır.

[darknpeace]

Benim etrafımda ilk defa sevdiğim insanların hepsinin birden ağlayışını gördüğüm gün Uğur Mumcu'nun ölümüydü . Ben o sıra 7 yaşındaydım. Hiç tanımadığımız bir insanın ölümüne ağlamalarını şaşkın gözlerle bakarak izliyordum. O hep güçlü bildiğim, sarsılmaz sandığım babam bile hıçkırmamak için kendini zor tutuyor, gözlerinden sicim sicim yaşları bırakıyordu yavaşça. O gün ağlamamakla çok büyük bir suçluluk duygusu hissetmişimdir sonraları. Ve bu suçluluk duygusunu yaklaşık 7- 8 senedir her gün 24 ocakta ağlayarak içimden atmaya çalışıyorum hala. Ve o değerli insana ağlayabildiğim için, içimde hala insanca, insana ait bişeyler olduğunu düşünerek kendimi şanslı sayıyorum.

[hebun]

En yakınım olarak şimdiye kadar amcalarım,teyzelerim falan öldü...Hiç biriinde hiç bir şey hissetmedim..

[sefilhippi]

Sayın theTimeHasCome şöyle demiş:

En yakınım olarak şimdiye kadar amcalarım,teyzelerim falan öldü...Hiç biriinde hiç bir şey hissetmedim..

Benzer duygulari (daha cok hissiyatsizligi) paylasiyoruz sizinle.
Bizim soyda doktoru; muhendisi vardir ama kansere yakalananlar coktur. Sanirim genetik birsey, dedemi kanserden kaybettim..

Allah bana nasip eder insallah siradaki vakayi

[ursulamel]

Ne zaman bir şehit haberi duysam, Yüzüm düşer gözlerim dolar.

[Yezit Kızı]

Teyzemin oğlu öldüğünde 15 yaşındaydım...Kalbim acıyordu resmen...İçimi acıttı hemde çok.
Ve hiç geçmeyecek zannediyorsun...Yüksek dozaj gezip hiçbirşey hissetmemek istiyorsun...
Ama olmuyor!!!

Hiç tanımadığım bir insanın ölümüne ağladım.Hrant Dink. İlk defa... adını ilk defa duyduğum bir insan için ağladım. İçim acıdı. Olabilir mi böyle birşey...Hala daha tuhafıma gidiyor.

[Aristo]

Sıra bende mi ?

10 Ekim 2005; üniversiteye gitmek için işten çıktım Levent'ten metroya bindim ve Taksim'de indim. 61 B Taksim-Beyazıt otobüsüne yetiştim, arka koltuğa kuruldum, o zamanlar Cumhuriyet okurdum...

O zamanlar Ulusal Sol denilen havaya uymuş ben de daha sonra Nasoyonel Sosyalizm olduğunu öğreneceğim Solcu / Kemalist (!!!) geçinerek etrafta dolaşıyordum...

Velhasıl, gazeteye dalmışken yanıma bizim okuldan bi başka bölümden ülkücü bi arkadaşım oturdu, tokalaştık, selamlaştık...

Elimdeki gazeteyi gördü, " senin adam ölmüş " dedi...

Bi anda şok oldum, " kim " diye sordum, " Attila İlhan " dedi !!!

Kendisini yeni keşfederken kaybetmek çok ağırıma gitti...

Çok sonraları onu iyice okuduktan sonra gördüm ki o sözünü 20 yıl evvel bitirmiş, artık kendisini tekrarlıyormuş !!!

Hala baş ucu kitabımdır " Hangi Sağ ", " Hangi Sol ", " Hangi Atatürk " serisi kitapları...

Bir ateist için garip kaçacak ama " nur içinde yat hocam " ...

İşte böyle...

Not: Cem Karaca, Barış Manço ve Kemal Sunal... Onların ölümünüde kabullenmekde zorlandım, tuhaf duygular...

[Serda]

Ölüm denilen şeyle ilk olara onbir yaşında karşılaştım,babamı kaybettim.Babamın rahatsızlandığında gelmeyen doktor benim bu mesleği seçmeme neden oldu,o gün yemin ettim büyüyünce sağlıkçı olacağım diye,kimseyi geri çevirmeyeceğim diye,sözümü tuttum şimdi sağlıkçıyım.Amelyat masasına yatan her hastayı kendi yakınım olarak gördüm ve onlara davranmam gerektiği gibi davrandım asla pişman olmadım yaptığım meslekte.

Babamı bir daha hiç göremiyeceğim düşüncesi beni kahrediyordu,onu halen çok özlüyorum.İlk acı sonrasında diğer ölümler herbirisi farklı farklı acılar bıraktı.Yitirdiğim her bir can kendine göre anılar bıraktı bende ama sanırım en acısı babamın acısıdır.