Mutluluk muydu?

[Pug]

Yere serilmiş, büyük bir kilimin üzerinde oturmuş düşünüyordu.Hayatını...Geçmişte yaşadığı ve hala yaşamakta olduğu anları,birer birer terazinin kefesine koyup tartıyor,hayatını buna göre analiz ediyordu.Gözleri boşlukta asılı duruyordu.O kanlı gözler...Sabaha kadar ayakta olduğu apaçık belliydi.Neden?Yoksa tüm gece düşüncelerinin içinde kaybolup gitmiş miydi?Ne yapacağını bilmez halde öylece duruyordu.
Ayağa kalktı,önünde duran büyük şovalenin yanına gitti.Hala, kafasında ki o dünyanın içerisinde olduğu belliydi.Yinede o düşün selinden kurtulup ayağa kalkması, şaşılacak bir şeydi.Eline paletini aldı ve önünde ki şovalede duran tuvale baktı.Büyük tüplerde ki boyalarını açtı ve o etrafa yayılan boya kokusunu teneffüs etti.Gerçekten insanı zevke getiriyordu o koku.Hala kafası karışık bir şekilde önündeki tuvale o muazzam, yelpaze fırçasını vurmaya başladı.Şiddetini ve hızını artırmıştı.Ne yapıyordu?Şaşılacak bir şeydi ki,gözleri kapalı gibiydi.Hala bir boşlukta asılı duran minik,bir çift yeşil ampulü andırıyordu.Bedeni farklı,zihni farklı bir yerde birbirlerini arıyorlardı.Tuvaline boya darbeleri vurmaya devam etti.Bitmişti...Merakla beklenen o resim bitmişti.İki adım geriye çıktı ve resmine öylece bakakaldı.Tuval tamamen karanlık,donuk ve iç bunaltan renklerle bezenmişti.Ama birşey hariç...O ufak nokta hariç...Tuvalin tam ortasında sarı ve beyaz karışımı bir aydınlık bölge göze çarpıyordu.Gözleri tam o noktaya bakıyor,hareket etmiyordu.O loş odada dakikalarca zemine saplanmışçasına hareketsiz bekledi.
O ufak aydınlık,o küçük güzellik,mutluluk yada başka birşey...Neydi? Hayatındaki tüm yaşadığı anların tuvale yansımış hali miydi?Mutluluk muydu? Kimbilebilir belki de içindeki tüm kasveti,karamsarlığı aydınlatmaya çalışan küçük bir iyilik...
Ama ben, hayatımda ki o küçük mutluluğu hep aradım.Kitaplarda,tuvallerde,yaşadığım her noktada...Ama bulduğum tek şey aşk dediğim,mutluluk dediğim o parıltının benden çok uzakta,bir tuvalde ki resimden daha yakın olamadığım bir ütopyadan ibaretti.

[Pug]

Bazen soruyorum kendime, niye? Neden yaşıyorsun?Bir sınav mı bu yaşadığım acun?Yada Tanrı'yı bulmanın bir yolu mu?Neden katlanıyorum ki bu dünya denen işkenceye?Neden harcıyorum en değerli olan hazinemi,zamanımı bu boş meselelerle?Bu nedenler, niyeler bitmez.Evet biliyorum birgün buradan gideceğim.Hakkında hiç birşey bilmediğim diğer dünyaya.Ama üzülmeyeceğim gittiğim için.Geride benim için o mahsun bakışlı gözlerden akan,toprakla bütünleşerek,benim tekrar can bulmam için Toprak Ana'ya yalvaran o göz yaşlarına üzüleceğim sadece.Sadece hayatın acılarıyla karşılaşmış,kederle saflığını kaybetmiş

o tuzlu gözyaşlarına...Socrates'inde deyimiyle hiç birşey bilmeden bu dünyadan gitmeme üzüleceğim.Ama birşeye üzülmeyeceğim.O sahte dünyadan her an kendime pay çıkarmamdan ve her anını doyasıya yaşamamdan duyduğum haz'dan.Dün geçmişte kaldı, yarın gelecekte saklı, gün bugündür.Carpe diem,carpe diem,carpe diem...

Sizce de öyle değil mi kardeşlerim, hayat bulunduğumuz andan ibaret değil mi?