Anneler,babalar..Olmuşlar,olacaklar..

[kajmeran]

Yanlış yolda giden bir cocuğu yolundan çevirmek eylemini aıle üstlenmişse eger- ki bence bunu en iyi yapabilecek olan ailedir- dikkat etmesi gereken o kadar cok şey var ki. Bu vakada ebeveyn tarafından yapılan en ufak bır hata, gerı dönüşü mumkun olmayacak yollara sokar cocugu. Herkes birbirine sırtını dönebilir. Fiilen yada fikren. Anne babalar, kardeşler, amcalar, halalar, dayılar... Hatalarıyla sevılmelı cocuk. Yanlış bır yolda gıdıyorsa, onu cezalandırarak dogruyu bulduramazsınız. Ve bır cocuga verılebılecek en buyuk ve en “yanlış” ceza, onu sevgınızden mahrum etmenızdır. Eger cocugunuzu her halıyle sevmıyorsanız, sevemıyorsanız,yaptıgı kucuk bır hatada aıleden soyutluyorsanız; onu kaybedıyorsunuz demektır. Kaybettıklerınız zamanla yerıne gelır. Bırebır aynısı olmayabılır elbette. Yerıne ıkame duygular, ıkame nesneler koyabılırsınız. Ama bır kere cocugunuzun sıze olan sevgısını kaybettırırsenız, yerıne ne bır nesne nede dıger cocugunuzun size olan aşırı sevgısını koyamazsınız. Eskısı gibi olanını geri kazanamazsınız.
O daha kucucuk bır cocukken, elınden oyuncagını aldıklarında, oyun arkadasına vurmasını “ah yap oglum, ah yap kızım, ah de” dıyorsanız , dedıysenız, buyuyup kavga ettıgınde ona kızmayacaksınız, vurmayacaksınız. Siz ogretmedınız mı ona? “o zaman cocuktu, şimdi buyudu. İyiyi kotuyu ayırt edebılecek yaşta. Aklı eriyor artık” diyorsanız bir de; eren aklıyla buldugu yollara gırdıgınde yanlış bıle olsa sırt donmeyeceksınız. Ona hep adam ol dedınız. Nasıl adam olunacagını soylemedınız. O da kendınce kendını adam etti. Karsına cıkıp adam olmuşluguna kaş catamazsınız. Onun adamlıgı sızın adamınıza uymuyor dıye, evladınıza surat asamazsınız. Onu hayata getırme tercıhı sızın elınızdeydı. Onun varlıgından siz sorumluydunuz. Yasamak zorunda oldugu hayatı sızın dogrularınızın kalıbına uymuyor diye zehir edemezsınız.
Onun hayallerı vardı bılıyor muydunuz? Sız ona hiç yardımcı olmadınız hayallerı için. O da hayal kurmayı bıraktı. Girdigi yola ilk adımı sağ ayağıyla, bu bırakmışlıgıyla attı. Ama sız onuda gormedınız. Sizin kalıbınızdan cıktıgı anda evladınıza sırt donerseniz eger, onun;yaşamaktan vezgeçmişliğin verdıgı hisle yaptıklarını sorgulama hakkını kaybedersınız. Dogdugunda kucagınıza sevgıyle, umutla, heyecanla, guzel olan butun duygularla aldıgınız cocugunuzu kaybedersınız!. Esas yanlış yol onun girdigi degil, girdigi yolun yanlış oldugunu dusunerek, onu dışlayarak ittiiginiz yol oluverir bırden. Farkına bıle varmazsınız. En sonunda, sevmeyı bıraktıgınız evladınız, sadece bır yumru olarak kalır bogazınızda. Ne ona hayatını gerı verebılırsınız, nede onu geri getirebılırsınız. Ya ölmüştür, yada ölmeyi şiddetle arzuluyordur. Bu arzuyla,yaşamayı unutuyordur. Varlıgında pay sahibiyken, katili oluverdınız.
Sizin evladınız, ruhen veya bedenen yaşamıyor artık. Siz artık onun hem anne babası, hemde katilisiniz.