Köpeklerden 'İnsanlık dersi'

[redyellow]

Sokak ortasındaki insan cesetlerine bile duyarsızlaşan toplumumuza bu köpekler adete ders verdi. Yol ortasında ölen bu köpeğin başından biran bile ayrılmadılar.


Fotoğraf Eskişehir Odunpazarı'nda çekilmiş. Ya yol artasında karşıdan karşıya geçerken bir araç çarptı, ya da belediye tarafından zehirlenerek öldü..

Yol kenarına ölü olarak yatan bu köpeğin ölüsünün başından biran bile ayrılmayan diğer köpekler, son zamanlarda televizyon ve gazetelerde gördüğümüz, okuduğumuz cinayet haberleri ve sokak ortalarında işlenen cinayetler sonrası duyarsızlaşan toplumumuza adeta ders niteliğinde.

Ölü köpeği kaldırmaya gelen görevli diğer köpeği yanından zor uzaklaştırdı. Manzarayı görenler gözyaşlarını tutamadı

http://www.haber7.com/haber.php?haber_id=310197

[redyellow]

Yukardaki haberi ve fotoğrafları görünce ve bir de son günlerdeki annesini kesen, parçalayan İNSANları görünce hakikaten İNSANlığımdan utandım.

[ZiyaŞimşek]

Resmen gözlerim yaşardı yaa. Bizler şunlar kadar olamadık. Bizlerin yaptığı kendimizle uğraşmamızın yanında onlar gibi düşünme yetisi bile olmayan, korunmaya muhtaç varlıkların yaşam alanını bencilce daraltmaktır. Hele son resimde köpeğin ölü köpeğin üzerine başını yasladığı pozisyon var ya? Yüreğimi paramparça etti.

[süpheci]

Aslında bu resimleri görünce ben kendimden utandım. Cünkü daha evvet hayvanlar hakkında cok yalnıs bir kanıya sahiptim. Megersem köpekler insanlardan bile daha duyarlı olabiliyor.

Sayın redyellow tesekkürler. Etkileyici, duygusal, sevgi dolu resimler. Sanırsam pulitzer'e aday olacak kadar harika.

[melnur]

Gerçekten yüreğim titredi.

Her fotoğraf karesinden alınması gereken öylesine önemli dersler var ki...Evimde altı yaşına gelen Pekiness cinsi bir köpeğim var. Kızımla birlikte aynı yatakta uyuyorlar şu an. Nedense ikisine birden sarılmak ihtiyacı belirledi şu an. Ama zaten bunu hep yapıyorum. Ya dışardaki çocuklar, ya dışardaki "köpekler"...

Ve sahipsiz, kaderlerine terkedilmiş milyonlarca insan?

İnsan olabilmenin gereğini hep, yaşayan her canlı için yüreğin titremesi olarak nitelemek gerekiyor belki. Ama sadece üzülmek, dertlenmek ve bireysel çabalar ortaya koyabilmek yeterli olabilir mi diye de ardından sormak gerekiyor.Bu dünyayı tüm canlılar için daha da yaşanılası yer yapabilmek için çaba göstermek bunun için gerekli diye düşünüyorum. Bunun adına ne derseniz deyin ama, insan olabilmenin bir yerinde böyle bir sorumluluk duygusu mutlaka kazınmalıdır. Bir insanın sıcacık gülüşüne, bir "köpeğin" o en "içten" kuyruk sallamasına neden olabilmek "başlangıç" için gerekli olsa da, ya sonrası?

Kabul etsek de etmesek de sınıflı toplumlar bizleri kendimize yabancılaştırıyor. Toplumsal hayatımız kapitalizmin tüketim ekonomisi doğrultusunda karmaşıklaştıkça, daha da içe kapanıyor ve giderek insan olabilmenin en doğal özünü yitiriyoruz. Sistemin bireye yüklediği yarışmacı anlayış dayanışmacı özelliklerimizi alıp götürüyor bizden. Duyarsızlığımız, dayanışmadan uzak yaşama biçimimiz biçimimiz biraz da buradan kaynaklanıyor. Önümüze getirilip bize dayatılan ve seçeneksiz benimsememiz istenen yaşam biçimi öylesine zor ki, bireysel hayatımızı sürdürebilmek ve bir şekilde "yırtmak"tan başka bir amaç seçenek olmaktan çıkıyor. Hani Nazım'ın "trum, trak" diye bir şiiri var. En çok eleştirilen ve aslında çok şeyler anlatan şiiri. Makinalaşmak. Bütün insani duygulardan arınmak. Robot olmak...

Sn.redyellow'a bu saatte bunları hatırlattığı için teşekkür etmek istiyorum. Hayat gelip geçiyor. Hem de çok hızlı. Hiç tanımadığınız tanımayacağınız, görmediğiniz göremeyeceğiniz insanlar ( Kuşkusuz her canlı ) için bile bir şeyler yapılması gerektiğine inancınız varsa ve bunu yeri geldiğinde yerine de getirebiliyorsanız, hala umut var demektir.

Bir şeyler yapılmalı onun için.
Hayatın neresinde olursanız olun, başlamak için bir neden var çünkü.
Ve çünkü bir neden olmalı.

"Yaşamın bir nedeni var mıdır?" diye sorulur ya;

İşte neden!

[petricli]

Sayın süpheci şöyle demiş:

Aslında bu resimleri görünce ben kendimden utandım. Cünkü daha evvet hayvanlar hakkında cok yalnıs bir kanıya sahiptim. Megersem köpekler insanlardan bile daha duyarlı olabiliyor.

Sayın redyellow tesekkürler. Etkileyici, duygusal, sevgi dolu resimler. Sanırsam pulitzer'e aday olacak kadar harika.

Sayın Şüpheci,

Sanırım artık hayvanlarında akılları, duyguları olduğunu ve bunu bazen insanlardan daha güzel kullanabildiklerini anladınız.




Evet çok çarpıcı görüntüler. Ahde vefa. Ölen arkadaşlarını korumak için kendi hayatlarını hiçe sayan bu canlıları (hayvan demeye dilim varmadı...) görünce insan kılığında vahşet yapanlarla aynı adı taşımaktan utanmamak mümkün değil.

Saygılar,

[redyellow]

Yorum yazan tüm arkadaşlara teşekkür ediyorum.

Dün görmüştüm bu haberi, bende duygulandım ve sizlerle paylaşmak istedim.

Tüm insanlığın bu HAYVANLAR'dan alacağı bir İNSANLIK dersi vardır diye düşündüm.

[mağripli]

Arkadaşlar, bu kareler karşısında şöyle bir cümle kursak taraflardan hangisine hakeret etmiş oluruz. İnsanlar hayvanlaşırken-yabancılaşmalarından dolayı-, hayvanlar insanlaşıyor mu yoksa?

Bakın insani eylemler diye bahsettiğiz her hareket artık insanların tamamen vaz geçtiği eylemler oldu, bu sebeple insanalrın hayvandan farkı kalmıyor gibi diyeceğim ama, hayvanları kullanırken aldığımız o aşağlıyacı tavrıda bu kareler bozuyor.. Yani hayvanlar artık hissedip tepki veren, insnalar ise susup kabullenen grubuna giriyor arkadaşlar.

[kaygusuz]

"Sözün bittiği yer" denir ya, işte tam burasıdır.

[oguzoglu]

Ne kadar da duygu yüklüler değil mi? Bizlerden çok daha ileriler, bu anlamda...