Herhangi...(İlk hikayem değerlendirirseniz mutlu olurum) :)

[AnTiMaSKe]

Ayak sesleriyle uyandı siyah sokaklar.Bir genç koşuyordu hıphızlı,öyle ki rüzgar kendinden esercesine gururla.
Koşuyordu,biri takip edercesine arkasına baktı,kimse yoktu.Ama koştu bir yere mi yetişmesi gerekiyordu?
Saat gecenin 3üydü ve genç sokaklarda yürüyordu.Bu saatte ne işi olduğunu düşündü orda.Kendine sordu ama cevap vermek istemedi.
Çünkü doğru cevap muhtemelen boş bir yerde olacaktı,ya ailesine kızıp sokaklara dalmıştı ya da akrabaların yanından kovulmuştu.
Sokaklarda yürüyordu...Yürüdüğü sokakların hangi ilçe hangi mahalle olduğunu ezbere biliyordu,ama bunun bir önemi yoktu...Kendisi herhangi bir adamdı
Yürüdüğü sokaklar da herhangi bir sokak.Bunu düşünürken de kim olduğunun da önemsizleştiğini farketti herhangi biriydi o...
Acaba herhangi biri olmak nasıl bir duygu diye düşündü.Ne bir öğrenci ne bir evlat ne de başka birşey,herhangi biri olmak.Belki de gerçek özgürlük buydu
"Neden olmasın ki?" dedi kendi kendine.Evinin önündeki sokağa girmekten vazgeçti.Kapıdan girdiği an "herhangi" biri olmaktan koparılacak bir "evlat" olacak okula gidecek bir "öğrenci" olacaktı.
Herhangi biri olmak için koyuldu yola.
Sokak kedilerini düşündü...Herhangi bir kediydi bu...Kimisi siyah kimisi beyazdı ama hiçbirinin ismi yoktu.Sokaklara kediler gibi uyum sağlamıştı adeta...
Herhangi sokaklarda yürüdü kafasında hep aynı mısra vardı "herhangi biriyim ve özgürüm!"...
İlerledi gitgide...Bulduğu ilk otobüse atladı nereye gittiğini bile önemsemedi nasılsa özgürdü otobüs de herhangi biriydi.
Tek tek gözetledi yol kenarlarını bulduğu sahil kenarına yerleşti.Bir bankta oturup aya baktı...Bir aya baktı bir kendisine
"Ay!" dedi,"gecelerin lordu...sen belli bir aysın ve burda bağlısın geçilmez namından ama mahkumsun buraya bense herhangi bir yerdeyim ve karşında istediğim gibiyim"....
Bunu söylerken kendinden acayip emin de olsa dikkatlice baktı aya...Epey yaşlıydı ay ve biliyordu ki ay dönüyordu dünyanın etrafında...Ay da özgürdü ama hep aynı yerlere gidebiliyordu.
Kendisinin de böyle olabilceğini düşündü ama özgürlüğünü gölgeledi için hemen kapadı zihnini.
Artık evde saatin tiktaklarıyla geceyi öldürmeyeceği için huzurluydu...
Saat 5 gibi olmuştu.Saati yoktu ama öyle tahmin ediyordu zaten 5 dk sonra ezan okununca ispatladı kendine...
Bu sefer şöyle dedi banktan uyanır uyanmaz;"Ay,güneşin etrafında dönüyor o da özgür ama etrafında döndüğü biri var..." düşüncelerine karşı cesur ama tedirgin bir atak yapmıştı devam etti:
-"Müezzin bile ezanını biri adına okuyor ve kedilerin bile sokakları var"...
"Ben kiminleyim?" diye sordu...Pişmanlığı vurdu yüzüne ve lanet etti kendine...Bu soruyu daha önce sorsaydı bu kadar yol dolanmayacaktı ve şimdi içinde kötü bir his vardı...
Arkadaşları yüzüne gülerdi ama samimiyetlerine inanmamıştı.Akrabalarıyla da arası bozuktu ama "kimimleyim" sorusunun cevabının ailesi olduğunu düşündü.
Evine doğru yola çıktı.Özgürlüğünü yitirdi için pişmanlık içini sızlatmıyor da değildi.Artık herhangi bir otobüse değil evine giden otobüse binmeliydi.
Herhangi biri değil "evlad" olmalıydı tekrar.Ama bunu bir deneyecekti.Memnun kalmadığında yenebilirdi elbet bu durumu da.
Evinin kapısının önüne baktı.Kapıyı çaldı saatlerce içerden sızlamalar geliyordu.Ağlama sesleri.Tanıdı hemen anca annesiydi bu kadar dokunaklı ağlayabilecek.
Neler oluyor demeye varmadan kapıdan dışarı adımlarını attı annesi...
Birşey söylemedi sadece baktı yüzüne gencin...
Korkmuştu,geceyi hatırladı ve koştu..Hızla koştu akrabalarının daha soğukkanlı olduğunu düşündü ve yanlarına gitti.Gecenin ıssızlığından eser kalmamıştı ama kimsesizliği hala hissediyordu yüreğinde...
Anaannesi anlattı herşeyi.O yokken onu aramaya giden babasının tinerci tarafından öldürüldüğünü...
Birşey diyemedi çocuk hem de hiçbirşey.Dün herhangi biriydi tam o ansa bir HİÇti..Tam anlamıyla bir hiç.
Tek yapabildiği eve dönmek oldu.Tabut tam salonda duruyordu...Son bir kez öptü onu.Ve tiktaklarına kıl olduğu saatini aldı,bir not bıraktı ve gitti...

Ve bu sefer bir akşamüstü başladı koşmaya...Bu sefer rüzgar hızından değil öfkesinden esiyordu.Adeta kendine duyduğu öfkeden!
Aptal dedi kendine tam bir aptalsın!
"Kiminle sorusunu önceden sormalıydım" bu cümleyi bağıra bağıra tekrarladı.Ama kim duyacaktı?Sokak herhangi bir sokaktı kendisiyse hiçbiri!
Kendini sokağın köşesinde cezalandıracaktı kararını verdi.Orda öylece oturarak,yemeden içmeden.Bir kağıt kalem çıkardı cebinden ve mezar taşına ne yazacaklarını planladı...Olur da
hayırsever bir belediye yetkilisi veya bir yakını bulur da bunu yazardı:
"Özgür olduğun kadar ait ol,herşeyin bir bedeli vardır..En çok da özgürlüğün!"

[serzeniş]

"herhangi biriyim ve özgürüm!"...

Sayın Antimaske,

Hikayenizi konu olarak beğendim ama sanki bana daha uzatılabilinirmiş gibi geldi sanki biraz sığ tutmuşsunuz anlatım olarak beğendim sonu özellikle güzel vurgulamışsınız.Devamı olabilir bence bu hikayenizin?
Elinize sağlık,devamları gelir umarım.Benim naçizane fikrim bu yönde.

[AnTiMaSKe]

Sn.Serzeniş yorumunuz için gerçekten teşekkür ederim.Ama benim olay yaratıcılığım yok basit bir olaya en iyi değerlendirme katarak lirik bi anlatım katıyorum Ve takdir edersiniz ki yazdığım ilk hikaye.Daha geliştirmeye çalışacağım...
Teşekkür ederim