Gerçek Mutluluk

[ezgi92]

O sıkıcı nisan günlerinden biriydi.Hayatın aynı boş,anlamsız tarafı beni sarmıştı.
Biliyorum herşey benim için iyi olmalıydı aslında...Ailem yanımdaydı,arkadaşlarım vardı.Evet bunlar mutluluk kaynağı gibi görülebilir.
Ama hiçte göründüğü gibi olmuyordu.Dudaklarımın gülümsemesi kalbimin gözyaşlarını dindirmiyordu.
Birgün o sıkıcı sandığım saatlerde biriyle karşılaştım.İki sene beraber okumuş
ama sonra ayrılmıştık.O giderken çok üzülmüştüm.Ağlamadım çünkü ağlarsam
anılarımızın yere saçılacağından,dağılıp gideceğinden korkuyordum.
Hemen buluşmak için sözleştik.Tam birbirimizi kaybettik derken yeniden bulmuştuk.Bunu kaçıramazdık.Birbirimizi bir daha kaybedemezdik.O akşam onunla buluştuk.Suskun olsak bile gözlerimiz anlatıyordu herşeyi...Özlemlerimizi,sıkıntılarımızı...
Gözlerimiz susunca biz konuşmaya başladık.Eski günler ne kadarda güzeldi.Dudaklarımız gülümser,kalplerimiz yeni doğmuş bir bebek gibi tertemiz olurdu.Gezer,dolaşır ve eğlenirdik.Kimseye aldırmazdık.Ne dışarıdan gelen seslere ne de olaylara...
Konuşurken saatlerin nasıl geçtiğini anlamadık.Artık kalkmanın vakti geldi düşüncesiyle oradan ayrıldık.O ayrılık kalbimizi yine acıtmıştı.Belki kısa sürecekti bu sefer ama kalbimize bunu anlatmak çok zordu.Ayrıldık.Bütün gece büyük bir mutluluğu yanıma alarak uyudum.
Sabah telefonum çaldı.Ses onundu.Bana'Dışarıda yağmur yağıyor,seni her zamanki yerimizde bekliyorum'dedi ve kapattı.Giyindim ve hemen oraya gittim.Yağmurun altında birbirimizi görünce sarıldık.Bir daha ayrılmamacasına...