hiçkimse ve herkes

[erenkinyas]

Senin için ölmek yetmez.Yerlerde sürünmek,daha sonra parçalanıp her parçayı senin eline verip beklemek gerekir.Biliyorum,sen gene her birine ayrı ayrı işkence edip parçalayacaksın.Ama beni hiçbiri vazgeçiremeyecek,biliyorum kalbimi en sona saklayacağını çünkü en derinde saklayıp en güçlü hale getirdiğim yerimi yok edememekten korktuğunu.Ve tabiki biliyorum en çok güvendiğim yeri kendi iradenle parçalarken eline beynimin sıvısı aktığında orgazm olup kendinden geçtikten sonra,kalbimi hiçe sayıp tırnaklarınla kanatmaya çalışacağını.Tırnakların kırılırken ben daha da güçlenicem ve senin acı çekişini izleyeceğim.Yerden yere vurup,gökdelenlerden yere bırakacaksın,dünyanın en sıcak merkezine götürüp erimesini izlemek isteyeceksin,denizin dibine batmasını izlerken damarlarımın patlaması ve kalp atışlarımın durması için dua edeceksin ama olmayacak.Sende onu yok edemeyeceğini anlayacaksın.Sonra bir köşeye oturup beni düşüneceksin.Seni bu kadar çok nasıl sevdiğimi anlamaya çalışacaksın.Bense senin sonunu bildiğim için ağlamaya başlayacağım.Hayatım boyunca ağlamadığım kadar derin ve sesli ağlayacağım sen beni düşünürken ama sen duyamayacaksın.Elinde benim kalbimi tutarken gözlerinden yaşlar dökülecek ve kalbimin üstüne damlayıp eritmeye başlayacak.O kadar uğraşıp yok edemediğin bir kalbi,yaptıklarından pişman olup keşke derken döktüğün gözyaşları yok edecek.İşte benim sonumda gelecek.Biliyordum başından beri kendi sonumu,bu yüzden aslında hiçte üzülmedim.Ama benim beklentim,senin şu anda benden uzaklaşıp,başka yerlerde ve zamanlarda başkalarıyla geçirdiğin harika anılarını hatırlaman.Ama o kadar düşüncesiz ve bencil olduğunu anlayamamışım.Umarım beni düşünerek kendini öldürürsün.En azından gerçek bir duyguyu hissedebildiğini kanıtlarsın kendine.Aslında sadece bir hiç olmadığını haykırabilirsin bu yolla benden başka kimsenin olmadığı derin boşluğa.