Benim Hikayelerim...

[oguzoglu]

Seni Hatırlıyorum

Yoğun geçen bir günün ardından, şehrin karmaşasından kaçarcasına uzaklaştığımı hatırlıyorum… Yatağıma uzandığımı ve hatta üzerimdekileri çıkarmadığımı …Bir ara kalktığımı ve açık kalan odanın ışığını kapattığımı da…

Sabahında, zilin sesine uyandığımı ve gelenin sevgilim olduğunu, günü planladığımı ve beraberce yapacaklarımızı, zevkle kurguladığımı da hatırlıyorum … Yanlış olanın bu gün olmadığını ve olamayacağını da…

Tatlı bir öpücük beni kendime getiriyor, omzuma dokunuşunu, bir söz belki bir sesleniş ben duştayken…. Beraberce; kahvaltı hazırladığımızı kendimize…Ve gülüştüğümüzü de, balkonda…Hatırlıyorum…

Şehrin kıyısına ulaştığımızda öğle üzeri olduğunu ve denize koştuğumuzu da hatırlıyorum…Yanağımı okşayışını… Açıldığımızı ve kucaklaştığımızı da, deniz ve birbirimizle…Sevdiğimizi, söylediğimizi de…

Hatırlıyorum sahilde beni kovaladığını… Öpüştüğümüzü, bir ağacın gölgesinde…Kızgın kumları, ıslaklığını teninin ve mis kokan bedenini, hatırlıyorum…Saçlarının sararışını öğlen güneşinde… Gözlerini kırpıştırışını bir çocuk gibi… Rüzgarı, martıların uçuşunu çevremizde…

Şu kare çikolatalardan aldığımızı ve kırıp paylaştığımızı hatırlıyorum… Zamanın durmasını istediğimi ve Tanrı’nın bugün; evet yalnızca bugün, tamamen benden yana olduğunu da…Mağrur reddedişlerini ve kaprislerini hatırlıyorum… Sana dair, sevgilime dair her şeyi hatırlıyorum…Seni hatırlıyorum, seni… Hayır! demeni ve nedense? Vicdan azabını hatırlıyorum…Sarılışını ve elimi tutuşunu ve avucuna alıp, sıkışını da…

Akşam eve döndüğümüzde; hareketin verdiği açlıkla yiyeceklere saldırdığımızı hatırlıyorum…İsa’nın Çilesi’ni birlikte seyrettiğimizi de, kanepede uzanarak… sonrasında bir şeyler içerken, uyuya kaldığını ve seni kucakladığımı, aynanın önünden geçerken görüntüye takılıp kaldığımı… Ve kucağımdaki narin kız ben’im diye, içimden geçirdiğimi ve gururlandığımı da hatırlıyorum, kendime bakarak…

Ardından balkona çıkıp tek başına şehri seyrettiğimi, denizi, ışıkları, mehtabı ve yıldızları….Sonra da bencilce gidip seni uyandırdığımı da…Yarı uykuda, yarı uyanık seviştiğimizi hatırlıyorum…Dudaklarının ve bedeninin kor gibi yandığını ve tir, tir titrediğini, sesini, kesik çığlıklarını…Nefesini ve terinin tadını da…Kulağıma aşk sözcükleri fısıldadığını da…Sabahı ettiğimizi …Ve ardından başın göğsümde, uyuduğunu da… Sana dair, sevgilime dair her şeyi hatırlıyorum… Seni hatırlıyorum, seni…

Saatin sesi ile uyandığımda; elimi yana doğu uzattığımı ve senin olmadığını fark ettiğimi hatırlıyorum…Acıyla gülümsüyorum, gözümden bir damla yaş kayıp düşüyor yastığa… Ve günün ilk ışıklarının; yattığımdan bu yana ilk kez girdiğini hatırlıyorum odaya, üzerimde giysilerimle uyuyakaldığımı da…Sabahın ilk kez olduğunu…Hatırlıyorum…

Ve bir yaşanmışlık olmadığını da… Yaşandığını sandığım şeylerin; gerçekte hiç yaşanmadığını ve her şeyin tatlı, çok tatlı bir rüya olduğunu da…Ve en çok yaşamak istediklerimi yaşar gibi yaptığımı da…Gerçeğe, lanet gerçeğe; lanet ettiğimi de… Rüya içinde rüya gördüğümü…Yaşamında da aslında bu rüya gibi; bir yanılsama olduğunu da…Hatırlıyorum… Sana dair, sevgilime dair her şeyi hatırlıyorum… Seni hatırlıyorum, seni…








Öykü ve Denemeleriniz- Aşka Dair Çıkarsamalar

[kemenCHE]

Bir denemeye bir deneme ile cevap yazılması ne kadar etikdir bilemiyorum ama, ben kendim yazdığım bir denemeyi aktarmak istedim. Sevgili oğuzoğlunun yazdıklarını okuyunca benimde yaşadığım bir ayrılık ve peşine yazdığım bu satırlar düştü aklıma.

Gün geceye döndü ve yalnızlık paylaşılmaz...
Bedirhan Gökçe şiiri değil ki bu "Gel lanet et şeytana gitme" diyelim arkadan. Hayat bu yaşadığımız.
ve bu hayatta gitme bile diyemediğim sevgili...
bir gramafon tınısında maziye yolculuk edeken bulduğum ve müziğin bitmesiyle yitirdiğim sadece sen değilmişsin, bunu anlatıyor geceler bana. Senin gitmen demek;
Sabahları bir sıcak öpücük yerine çalar saat demekmiş.
Gülen yüzle harmanlanan bir çoba yerine soğuk poğaça demekmiş.
Işıl ışıl odada film seyretmek yerine karanlık odada çayın efkarı,
ve lanet ettiğim ama bırakamadığım sigaramın dumanı demekmiş.

Daha neler anlatırdım ya yanımda olsam, burada çok fazla hayal kurmak da yasak. Konuşana da deli diyorlarmış. Ama olsun bee. Zaten günden güne vazgeçer olduk özgürlükten de. Bıraktık artık o işleride. Tıpkı aynı evde birleşen ellerimizin kirli karldırımlarda birbirini bırakması ve iki yabancı olması gibi, sahil yollarında sevişirken gözlerimiz, sevmeyi sevişmeyi denize bıraktığımız gibi sevgili.

İster istemez hatırlar oluyor insan. İster istemez feryad-ı isyanını dile getiriyor günlerin bizlere getirdiklerine. Biryerlerde var mutlaka şükür edilecek birşeyler diye umuyorum ya bazen, kırılma noktasına geldiğiminde farkındayım hani. Çok umutlanmanın da kaybı çok oluyor. Kaldırabilecekmiyim bu yaştan sonra o kadarını diye düşünmeden edemiyorum. İster istemez korkular yapışıyor insanın yakasına. Bırak demek birşey ifade etmez, laf dinlemez bazen arsız korkular.

Yeni alışkanlıklar ediniyor insan bazen. O dönemlerden biride yokluğunmuş sevgili.
Şimdi yaşanan her anın bir fotosu canlanıyor önümde. Hüzünle birleşiyor hayatın her karesi. Tanımadığım yolculara bakar oldum gün be gün. Ayırılıkların hepsi acı diyorum kendi kendime. Üzülüyorum ayrılıklara ve hep kızgınım yollara.

Bilmediğim dilde şarkılar dinliyorum artık. Hepsini anlıyorum ama. Hepsini hissediyorum. Kaldırımlarda ellerim ceplerimde yürürken hedefsiz, o tınıları duyuyorum sevgili. Esen rüzgala dost oluyor, yoldaki yapraklarla paylaşıyorum derdimi. Boş bakıyorum denize. Aslında neler anlatıyorum ona. Neler söylüyorum ya oda anlamıyor beni Bir dalgayla geri veriyor hepsini. Biliyorum istenmediğimi ya ne gidebiliyorum bu şehirden nede huzurla kalabiliyorum.

Gidemiyorum sevgili. Aynı hayatı paylaşamadık ama aynı şehrimde olduğunu biliyorum ya, onunla avutuyorum kendimi. Vahimmidir bu durum onu da bilmiyorum. Ama sebebim var herşeyden önce.
Çocukları seyrediyorum bu şehirde. Herhalde onlarda istemiyordur gitmemi. Çünkü ilham alıyorum ben onlardan. Ve beraberken düşlediğimiz çocuğu görüyorum gözlerinde.

Hatırladın mı adı "Deniz" olacaktı...........

[ursulamel]

Sn oguzoglu;
'Melek' in de dediği gibi kelimeleriniz gerçekten çok güçlü,,
Bunun yanında düşsel dünyanızda
Şimdide mutluluk ve acıyı çok güzel anlatmışsınız.

[ursulamel]

Sn kemenCHE;
Ne kadar etik olduğu konusunda bir fikrim yok ama, yaşadığınız bir ayrılık ve peşine yazdığınız bu satırlar hissettiklerinizi karşınızdakine hissettirebilmekte oldukça başarılı.

[kemenCHE]

Sayın ursulamel şöyle demiş:

Sn kemenCHE;
Ne kadar etik olduğu konusunda bir fikrim yok ama, yaşadığınız bir ayrılık ve peşine yazdığınız bu satırlar hissettiklerinizi karşınızdakine hissettirebilmekte oldukça başarılı.

Teşekkür ederim efendim. Başlığı açan dostumuz fırçalayacak belki bizi ama birden aktardım bende hatırlayınca. Kendisinin suçu efendim çok güzel yazmış.

Adının deniz olmasını kararlaştırmıştık da...

[oguzoglu]

Sayın ursulamel şöyle demiş:

Sn oguzoglu;
'Melek' in de dediği gibi kelimeleriniz gerçekten çok güçlü,,
Bunun yanında düşsel dünyanızda
Şimdide mutluluk ve acıyı çok güzel anlatmışsınız.

Takdirleriniz için öncelikle çok teşekkür ederim size, sevgili ursulamel...

Bu tasvir ettiğim kişi Melek'le aynı kişi zaten, sizin de tahmin ettiğiniz gibi...

Orada doğa- varlık felsefesine uygun kurgularken hikayemi; burada günlük yaşama adapte ettim, deneme yaptım naçizane...


Mutluluk ve acı kardeştir; sevgili ursulamel...

"Mutluyum derken; birden benim gibi acıya boğulabilir insan..."

Yaşam bir düş dünyası değil midir? Yaşam kelimeler değil midir?

yaşam ben'im...

Sevgili ursulamel...


Saygı ve sevgilerimle...

[oguzoglu]

Sevgili kemenche; gerçekten de çok güzel bir anlatım ve ifadeler...

Acı her gönülde acı; sizde de, bende de...

Kaleminize sağlık, sevgili kemenche...

Saygı ve sevgilerimle...

[kısgünesi]

Sevgili Arkadaşlar gerçekten de Ellerinize sağlık Yüreğinize sağlık her şey o kadar anlaşılır bir dilde yazılmış ki hayran kalmamak elde değil..

Bende çok kısa olarak bir şeyler yazmak istedim izniniz olursa ,,
Düşünüyorum...
Dün gerçektin.
Bugün düşüm oldun.

Düşüyorum ay olup.
Güneş olup kalkıyorum...

Saygılarımla,,

[oguzoglu]

Sayın kemenCHE şöyle demiş:

Teşekkür ederim efendim. Başlığı açan dostumuz fırçalayacak belki bizi ama birden aktardım bende hatırlayınca. Kendisinin suçu efendim çok güzel yazmış.

Adının deniz olmasını kararlaştırmıştık da...

Sevgili kemenche;

Teşekkür ederim tekrar takdirleriniz için, aynı güzellik sizin satırlarınızda da mevcut...

Aynı hüzün ve aynı karamsarlık hali yansımış sizin satırlarınıza da, aynı içtenlik ve güzellikle, açıkçası...

Adının deniz olmasını kararlaştırmıştık da da...


Sevgi ve saygılarımla sevgili kemenche...

[gezer]

Sayın oguzoglu şöyle demiş:

Seni Hatırlıyorum

Yoğun geçen bir günün ardından, şehrin karmaşasından kaçarcasına uzaklaştığımı hatırlıyorum… Yatağıma uzandığımı ve hatta üzerimdekileri çıkarmadığımı …Bir ara kalktığımı ve açık kalan odanın ışığını kapattığımı da…

Sabahında, zilin sesine uyandığımı ve gelenin sevgilim olduğunu, günü planladığımı ve beraberce yapacaklarımızı, zevkle kurguladığımı da hatırlıyorum … Yanlış olanın bu gün olmadığını ve olamayacağını da…

Tatlı bir öpücük beni kendime getiriyor, omzuma dokunuşunu, bir söz belki bir sesleniş ben duştayken…. Beraberce; kahvaltı hazırladığımızı kendimize…Ve gülüştüğümüzü de, balkonda…Hatırlıyorum…

Şehrin kıyısına ulaştığımızda öğle üzeri olduğunu ve denize koştuğumuzu da hatırlıyorum…Yanağımı okşayışını… Açıldığımızı ve kucaklaştığımızı da, deniz ve birbirimizle…Sevdiğimizi, söylediğimizi de…

Hatırlıyorum sahilde beni kovaladığını… Öpüştüğümüzü, bir ağacın gölgesinde…Kızgın kumları, ıslaklığını teninin ve mis kokan bedenini, hatırlıyorum…Saçlarının sararışını öğlen güneşinde… Gözlerini kırpıştırışını bir çocuk gibi… Rüzgarı, martıların uçuşunu çevremizde…

Şu kare çikolatalardan aldığımızı ve kırıp paylaştığımızı hatırlıyorum… Zamanın durmasını istediğimi ve Tanrı’nın bugün; evet yalnızca bugün, tamamen benden yana olduğunu da…Mağrur reddedişlerini ve kaprislerini hatırlıyorum… Sana dair, sevgilime dair her şeyi hatırlıyorum…Seni hatırlıyorum, seni… Hayır! demeni ve nedense? Vicdan azabını hatırlıyorum…Sarılışını ve elimi tutuşunu ve avucuna alıp, sıkışını da…

Akşam eve döndüğümüzde; hareketin verdiği açlıkla yiyeceklere saldırdığımızı hatırlıyorum…İsa’nın Çilesi’ni birlikte seyrettiğimizi de, kanepede uzanarak… sonrasında bir şeyler içerken, uyuya kaldığını ve seni kucakladığımı, aynanın önünden geçerken görüntüye takılıp kaldığımı… Ve kucağımdaki narin kız ben’im diye, içimden geçirdiğimi ve gururlandığımı da hatırlıyorum, kendime bakarak…

Ardından balkona çıkıp tek başına şehri seyrettiğimi, denizi, ışıkları, mehtabı ve yıldızları….Sonra da bencilce gidip seni uyandırdığımı da…Yarı uykuda, yarı uyanık seviştiğimizi hatırlıyorum…Dudaklarının ve bedeninin kor gibi yandığını ve tir, tir titrediğini, sesini, kesik çığlıklarını…Nefesini ve terinin tadını da…Kulağıma aşk sözcükleri fısıldadığını da…Sabahı ettiğimizi …Ve ardından başın göğsümde, uyuduğunu da… Sana dair, sevgilime dair her şeyi hatırlıyorum… Seni hatırlıyorum, seni…

Saatin sesi ile uyandığımda; elimi yana doğu uzattığımı ve senin olmadığını fark ettiğimi hatırlıyorum…Acıyla gülümsüyorum, gözümden bir damla yaş kayıp düşüyor yastığa… Ve günün ilk ışıklarının; yattığımdan bu yana ilk kez girdiğini hatırlıyorum odaya, üzerimde giysilerimle uyuyakaldığımı da…Sabahın ilk kez olduğunu…Hatırlıyorum…

Ve bir yaşanmışlık olmadığını da… Yaşandığını sandığım şeylerin; gerçekte hiç yaşanmadığını ve her şeyin tatlı, çok tatlı bir rüya olduğunu da…Ve en çok yaşamak istediklerimi yaşar gibi yaptığımı da…Gerçeğe, lanet gerçeğe; lanet ettiğimi de… Rüya içinde rüya gördüğümü…Yaşamında da aslında bu rüya gibi; bir yanılsama olduğunu da…Hatırlıyorum… Sana dair, sevgilime dair her şeyi hatırlıyorum… Seni hatırlıyorum, seni…








Öykü ve Denemeleriniz- Aşka Dair Çıkarsamalar

Bu anlatim, yasananlar....
Harika diyerek gecistirmek istemiyorum, buruk bir hüzün de birakiyor cünkü insanin icine, yüz yillar öncesinden kalmis; yasanmis ama okunmamis tarih sayfalari gibi....
kisa olan her sey gibi yasanmis ne varsa, kisaltilmis anilarimiz...

Bazen insan düsünüyor,aptallasiyormuyum acaba diye...
Bende cok olur bu.
Kendime gelmek istemem nedense.
Belki de Einstesin hakliydi.

yüregine saglik dostum..
anilar icin,
yasananlara saygi adina.....