Tulin'den Öyküler

[Melekay]

Ayna


Uyandım.Kafamın içinde bir el sanki yumruklayıp duruyordu. Kulaklarımın içinde ziller çalıyordu. Ensemde müthiş bir ağrı vardı.Gözlerimin üzerine de bir ağırlık koymuşlardı, açamıyordum. Bir el beni yatağı içine doğru çekiyordu ve hiçbir şey düşünemiyordum. Zihnimdekileri de bir silgi ile silmişlerdi ve neredeyim, neyim, kimim sorularına yanıt bile veremiyordum.

Zorla gözümü açtım, gözlerim bulanık görüyordu. Ovuşturdum. Yatağın içine oturdum. Tekrar gözlerimi açtım. Daha güneş doğmamıştı. Etrafta hayaletler uçuşuyor gibiydi. Yatağın yanındaki perdeleri açtım, etraf aydınlandı. İşte o zaman anladım ki ben başka bir odadayım. Birden tüylerim havaya dikildi. Bir gece öncesi aklıma geldi. En yakın arkadaşımın doğum günü partisindeydim ve içki içmiştim, hem de çok. Bir ara yere düştüğümü hatırlıyorum, sonrasını hatırlamıyordum.Bacaklarımı yataktan aşağı uzatıp ayağa kalkmayı denedim. Yatağın bir köşesine tutunup zor bela kalktım.Karşıdaki kapıya doğru gittim, açmak için uğraşmaya başladım. Açılmıyordu. Kapana kısılmış fare gibi çırpınıyordum. Çığlık attım. Bağırdım, çağırdım. Kapıyı kimse açmadı. Kapının yanındaki boş yere dizlerimi dikip oturdum. Başım ellerimin arasında öyle kalakalmışım.

Bir süre sonra iyice kendime geldim. Bir odaya hapsedilmiştim. Bu bir oyun olmalıydı. Nasıl çıkacağımı da bir yerlere yazmış olmalıydılar. Hiç olmazsa bir yerlerde bir mektup, bir şifre vardır diye düşündüm. Kalkıp etrafı araştırmaya başlamalıydım.

Akşamdan kalma olmanın yorgunluğu yavaş yavaş üzerimden kalkarken dimağımın işleyişi de hızlanıyordu..Araştırmaya önce yataktan başlamalıydım. Yastığımın altına baktım. Hiçbir şey yoktu. Yastık kılıfının içinde baktığımda bir defterin kenarından kopartılmış bir kağıt parçası buldum. Şöyle yazıyordu: “O, seni görüyor.” Beni gören neydi, neyi aramalıydım. Hiçbir fikrim yoktu. Yere eğildim, yatağın altına bakmak istiyordum. Yatak örtüsünü kaldırdım. Yatak ile kilimin birleştiği yerde bir küçük anahtar buldum. Kapı anahtarına benzemiyordu. Odanın içinde bunu kullanıp açabileceğim bir eşya göremiyordum. İleride lazım olur diye anahtarı cebime koydum.

Yatağın sol tarafındaki duvara dayalı eski bir masa vardı. Bu masanın üzerinde eski püskü birkaç kitap duruyordu. Üstleri tozluydu. Masaya yaklaşınca altında bir çekmece olduğunu gördüm. Çekmeceyi açmaya çalıştım ama açamadım. Küçük anahtarı cebimden çıkarıp çekmecenin kilide soktum, ama uymuyordu. Uf, deli olacaktım. Karşımda ise eski bir örtü vardı, bir şeyi örtüyordu. Bu örtüye uzanıp kaldırdım. Karşımda bir ayna vardı. “Aman Allah’ım bu ben miyim?” Günün yeni ışıkları altında kendimi 10 yaş daha yaşlanmış buldum. Gözlerimin altında çizgiler ve morluklar vardı. Saçlarım iyice dağılmış, sakallarım da çıkmıştı. Saçlarımı elimle düzeltirken aynanın sol alt kenarına buruşturularak sıkıştırılmış başka bir kağıdı tırnaklarımla çıkarıp açtım. Kağıtta şunlar yazılıydı:” Sen, onu görüyorsun.”

Kendi etrafımda dönmeye başladım, odanın duvarlarına ve eşyalarına tek tek baktım.Sonra yerdeki eşyalara bakmaya başladım.. Aynadan aldığım yere fırlattığım örtünün kenarında bir anahtar duruyordu. Bu benim kurtuluş umudum olabilirdi. Kapıda denedim, açılmadı. Çekmecede denedim, açıldı. Çekmecede bir sürü ıvır zıvır eşya vardı.Bir çok eskimiş lime lime olmuş kağıdın arasından şunları buldum:Boş bir mürekkep şişesi, birkaç pil, kör bir makas, bir kurşun kalem, küçük bir çekiç, bir tornavida. Elimde bir sürü malzeme ile iki not vardı ve ne yapacağımı nasıl çıkacağımı keşfedememiştim.

Uyandığım zamandan daha hızlı çalışıyor diye düşündüğüm beynim beni yanıltıyor muydu? Kalktığımda pencereye dikkat etmediğim aklıma geldi. Hapis kaldığım odanın hangi katta olduğunu bile bilmediğim aklıma geldi. Pencereden bakıp görebilirdim. Yatağa çıkıp, tozlu tül perdeyi çekmeye çalışırken çıkan seslerden üstüme düşecek sandım. Pencereyi açmaya çalıştım. Tabi çivilenmişti ve dışarıda da demirler vardı. Tavan arasında olduğum kesindi, bulutları ve kuşları görüyordum. Aşağıyı görmem mümkün değildi. İşte o anda hıçkırmaya başladım ve yatağa kapanıp çocuk gibi ağladım, ağladım.

Sonra oturup aynaya baktım, uzun uzun. Ben aynada kendimi görebiliyordum, ben aynayı görüyordum. Peki beni gören neydi? Oturduğum yerden kalkıp çekmecenin yanına gittim. Elimi çekmecenin iyice göremediğim arka taraflarında gezdirdim. Deminki ıvır zıvırlara ek olarak birkaç paslanmış çivi ile bir dikiş iğnesi buldum. Ve bir küçük kitap gibi bir nesne elime geldi. Çıkarıp elime aldım. Bu bir günlüktü ve yanında küçük bir kilidi vardı. Cebimdeki minik anahtar tam bu günlüğü açmak içindi. Günlüğü açtım.Günlükte hiçbir şey yazmıyordu, tam ortasını oyup içine bir mp3(mepeüç) çalar yerleştirmişlerdi. Yerinden dikkatlice çıkardım. Kulaklığı alt taraftaymış, onu da aldım. Kulağıma taktım Düğmeye basıp dinlemeye başladım. Sesler hiç yabancı gelmiyordu. Birisi bana aitti, diğerleri arkadaşlarıma. Demek ki akşamki konuşmaları kaydetmişlerdi. İlk başı zırıltılıydı anlayamadım, net olarak seçebildiğim sözler şöyleydi:
Ben:
“Aynalar yalan söyler.Ondaki görüntü terstir.”
Tanımadığım bir ses:
“Aynalar yalan söylemez. Gerçeği olduğu gibi gösterir.”
Partiyi veren arkadaşım:
“Bunu sana kanıtlayacağız.”
“Nasıl?”
Burada güm diye bir ses duyuldu, birisi yere düşmüştü. Ensemdeki ve başımdaki ağrının gerçek sebebini daha iyi anladım. Konuşma devam ediyordu.
“Aynaya bak, ne görüyorsun. Tabi ki kendini. Şimdi aynayı yerinden kaldırıp kenara çek.”

Ben derhal mp3 çaları bir yerlere fırlatıp, aynayı çivilerinden çıkarttım. Orada bir gizli bir pencere vardı ve bir çok kişi bana bakıyordu.