Uyanış

[serzeniş]

Tek tek dizilmişlerdi vitrinlere. Her gün geçtiğim yol üzerindeki vitrin camının ardından tutunmaya çalışarak belki de. Öyle narin öyle kırılgan duruyorlardı ki yüzlerindeki o soğuk gülümsemeye bile ihtiyacımız vardı.
Sokakta insanlar, herkes şikayetçi ve asık yüzleri. Kimileri takınmış maskelerini sahte gülüşler atıyor kimisi de kendi zavallılığıyla kalıyor çaresiz. Nerde nasıl yaşıyorduk artık… Pervasızlık dibe vurmuş, çığlıklar yükselmiş semaya. Toplanmış kara bulutlar çökmüş üzerimize. Öyle donuk öyle sevgisiz kalmışız ki hoşgörüden bir haber yalnız kendimizi düşünür olmuşuz.Evet , her gün geçtiğim yol üzerindeki vitrin camında görüyordum..oraya ne de güzel dizilmişlerdi bir bir…Kimisi büyük , kimisi küçük renk renk yüzler bakıyordu. Sabit bir noktaya boş gözlerle…
Bizde onlar gibiydik işte tek tek dizilmiştik, şu zorlu yolda ruhumuz kiralanmıştı başka biblolara. Başkalarının yaşama yükü verilmişti artık sırtımıza. Yanımıza ya başkaları konuluyordu ya da kırılanlar çöpe atılıyordu… Ya biz, bizde farklımıydı? Zaman geçtikçe yanımızda olanlar ve olacaklarını zannettiklerimizin yerine ya başkaları geliyordu ya da hayatlarından silip bizi çöpe atmıyorlar mıydı? Bizde üç beş gözyaşından sonra omuz silkip, yaralarımızı başka yaralarla kapatmaya çalışmadık mı? Ve hayata sorular sorup cevaplarını alamadıklarımız olmadı mı?
Çoğunu alamamıştık oysa… İnsanız topraktan gelmiş birer biblo gibi vitrin camından dünyayı izlemek için dizilmiştik. Bizimde payımıza düşen buydu belki de… Başkalarının gözlerinden kendi kurduğumuz dünyanın merkezinde duruyorduk. Her şey değişiyor biz hep aynı yerde bekliyorduk…

[serzeniş]

Bir gün uyanmıştık uyandığımız gaflet uykusundan. Kan damlamıştı üzerimize , yüzümüze ve her dokunuşumuzla yok ettiğimiz ellerimize.
El sürdüğümüz her yere acı damlamıştı, bir silah olup patlamıştık. Sinsi bir dost gibi yavaşça tetiğe dokunmuşlardı farkettirmeden . Paramparça edilmiştik etlerimiz dağılmıştı etrafa, göklerden bereket yerine suç yağar olmuştu. Her damlasından nasiplenir olmuştu insan.

Tek tek esir almıştı, kaçmak isteyenlerin üzerine sıçramıştı ve bir bir yapışmıştı. Bir damgaydı üzerimize mühürlenen. Ya kalbimiz, o da öyle miydi? Sevgi, umut tohumlarının hiç mi bir zerresi yoktu? Birlik çağrıları yapmıyor muydu aynı kalbi taşıyan insanlara yoksa hep aynı rüyaya mı düşüyorduk. Hayat bir tekrar mıydı ve biz tekrarlanan hayatları mı öğütlüyorduk? Duvarlarımıza o mutlu gülen yüzlü aile tabloları asmayalı çok olmuştu… Hepsi yerlerinden çıkarılıp o sıcak mutluluklarla birlikte kaybolmuşlardı mazilerde.

Kalabalıklar içinde kocaman yalnızlıklar yaşıyorduk . Zaten yalnız değil miydik doğarken de ölürken de? Doldurulmuştu kafalar itinayla yıkanıp yeni bir kalıba dökmek istiyorlardı bedenlerimizi. Sadece bedenlerimizi de değil ruhumuzuda almak istiyorlardı. Acıyla besliyorlardı ruhlarını ve şeytana satıyorlardı.Bizi yalnızlaştırmaktı çabaları , boynumuza sarılıp kanımızı emiyorlardı. Kan çanağına dönen gözler öfke saçıyordu. El kalkıyordu kutsanan insanlara, nesnelere, nefes alıp veren her canlıya. Mayınlar döşenmişti geçeceğimiz yollara, sınırların ardından el sallar olmuştuk sevilenlere. Beyinlerimize tek tek çakılan çivi gibi indiriyorlardı darbelerini bir vuruşta tuz buz oluyordu yüreklerde. Ama böyle olmamalıydı hiçbir şey… Bir gün yine uyanmalı yeni bir güneşle doğan güne… Hala umut var…

O mayın tarlaları bir bir gül bahçesine dönüşecek. Üzerinde çocuklar gibi koşuşturacağız. Ellerimizi toprağa değdirecek, çıplak ayaklarımızla hissedeceğiz. Avuçlayacağız bir karışını bile hiçbir şeye değişmeyeceğiz bir miras bırakacağız yarınlarımıza. Kenetlenecek ellerimiz birlikte su vereceğiz yeni tomurcuklanan çiçeklere. Boyun eğmeden eğilip bükülmeden büyüyeceğiz aynı topraklarda . Her şeyden geçeceğiz belki yapabilme , başarabilme umudumuzdan vazgeçmeyeceğiz.

Yepyeni başlangıçlar yapacağız çığlıkların, isyanların olmadığı gözyaşlarının akıtılmadığı umut denizlerinde yüzeceğiz. Her kulacımızda yeni bir hayat kurtaracak öpücüklerimizle yaşama döndüreceğiz. İnsanlığın nesli tüketilmeden üretime geçeceğiz çalışacağız durmadan çalışacağız. O gün gelip çattığında dimdik duracağız karşımızda olanların karşısında bir ağızdan haykıracağız sevinç nağmelerini. Vazgeçişlerin yaşanmayacağı direncimizi yitirmeyen insanlar olarak yüreyeceğiz yollarımızda.
Artık adımlarımızı atarken kendimizi değil hepimizi, tüm insanlığı düşünerek basacağız topraklarımıza. Her karesinde emeğin ve alınterinin var olduğu vatan toprağına, aşkımıza…

[serzeniş]

Giyindiği farklılaşma elbisesi üzerinde iğreti durmuştu.Bizden olmayan,yakın durmayan her an uzaklaşıp gidecek bir misafir gibiydi.Bavulu elinde bir bankta oturup boğazın derin ve koyu sularına boş gözlerle bakarken şehrin ne kadar yalnızlaştığını düşünmenin verdiği hüzün yokladı,bedenini saran titreme ile sıktı kendini sımsıkı...Verdiği savaş kime karşıydı düzene mi,şartlara mı,kendisine mi?Cevaplarını bulamadığı soruları sormaktan hiç vazgeçmedi.Bir hareketin bir kıpırtının zamanı gelmiş çoktan geçiyordu.Yanılgıların ve insanın kendine yaptığı zulümden başka bir şey değildi duyumsadıkları.Bencildi insan ve umarsızdı çoğu zaman.Değiştirebilme umudu ile yol alıyordu.Bavulunda kitabı,kalemi ve bir kaç parça eşyasıyla...Üzerinde ki elbise iğreti dursa da biliyordu ki üzerine tam oturacak elbiselere de sahip olacaktı.Önüne çekilen setleri yıkabildiğinde dağılanları birleştirebilme inancı taşıyordu yüreğinde.Küçücük yüreği gelecek ümitlere gebeydi...Geçmişte ki acılardan dersini almış olmanın olgunluğuyla büyümüştü...

[serzeniş]

Büyüdüğünde farklılaşmıştı nefes alıp verdiği şehir...Kalabalıklaşan ve can çekişen bir kaostu etrafında yaşanalar.Hayat verdiği güzellikleri geri alıyordu pek çok hasar bırakarak.Sessizce huzur diledi ve düşündü gün boyu...Hep başkaları için yaşadığını hatırladı.Biri istedi diye o mavi elbiseyi giymişti ve başka biri istedi diye saçlarını kesmişti.Aslında o hep uzun saçı severdi.Küçükken annesinin her gece yatmadan saçını taraması hoşuna giderdi.İçinde fırtınalar kopuyordu,kalbi yerinden fırlayaak gibi deli gibi çarpıyordu.(Yüzleşme zamanı gelmişti diye düşündü kendisiyle) Ne oldu diye düşüne neee?Koca bir hiç!

O birileri var mıydı artık ,hayatında başkalarının kararını uygularken hiç ne istediği sorulmuş muydu ya da kendi kendi ne sormuş muydu?Sonucunda ne yapacağını bilemeyen,tek başına hiçbir şeye karar veremeyen biri çıkmıştı ortaya...Suçlu aynadaki yansımasıydı.

Ağladı,ağladı içindekileri dökecek bir dost,bir insan eli aradı.Aynaya baktığında gördüğü bir karmaşa içine çekmek için uğraşıyordu...
Şehrin ışıkları yandığında kendini sokakta yürür halde buldu,karışıklığın içine dalıp kalabalığa karıştı.

Daha neler getirecekti hayat,bilmeden uzaklaştı...
Bilinmezlikler iştah açıcı olmuştu kurtlar sofrasında,düşmeye gördü bir kere elini tutan görülmedi henüz...
Var mıydı?

[serzeniş]

Uzaklar yakın yakınlar uzaktı şimdi.Her gidişin bir dönüşü var mıydı?Gidişler bir elveda niteliği taşırdı.Ne kadar acı bir sözcük ''elveda'' kimine göre bir başlangıcın habercisiydi.Şehir aynı tadında güne merhaba derken kendisini bir tren garında buluverdi.Nereye gideceğini bilemeden bilet gişesinin önünde kıpırtısız durduğunu sıradaki kalabalığın ''daha ne kadar bekleyeceğiz'' sözü anlamasını sağlamıştı.

Bir an toparlandı ve acele acele parayı uzattı hiç düşünmeden Ankara için gidiş bileti istiyorum dedi.Gözlerine biriken yaşları göstermek istemiyordu kimseye,çaresizlik olduğunu düşünürler diye korkuyordu.Ama bilmiyorlardı ki ağlamak korkaklık değildi duyguların dışa vurumuydu.Masumiyetti,samimiyet...

Koşarak trendeki yerine oturdu.Kalbi hızla çarpıyordu arkasında bir çok şeyi bırakarak gidiyordu dönmemecesine...Neden peki?
Kendini tanımıyordu artık yabancılaşmıştı herkese ve her şeye giderse bulabilir miydi onu da bilmiyordu ama denemeliydi.Yoksa burda tükeneceğini koca şehrin kendisini yuttuğunu hissediyordu.
Gidiyordu işte ağır ağır ilerliyordu eski tren uzaklara...