İnfak Modern zamanların ilacıdır

[evaporit]

çağımızın en önemli hastalığı bireylerin yalnızlığı ve paylaşımsızlıktır..
Moderintenin atomize varlıklar haline getirerek yalnızlaştırdığı insanlık çaresizliğin ve tükenmişliğin sınırlarında gezinmektedir...

İslam ise yaşamı paylaşmaya ve özgürleşmeye bir çağrıdır...

Ve sana neyi infak edeceklerini de soruyorlar. De ki: "Helal kazancınızın size ve bakmakla yükümlü olduklarınıza yeterli olanından artanını verin." Allah, ayetleri size işte böyle açıklar ki, derin derin düşünebilesiniz.

islam biriktirdiklerimizi Allah rızası için harcamak sureti ile iyiliğe ereceğimizi söylemektedir...

BAKARA SURESİ: 215 Sana, neyi infak edip vereceklerini soruyorlar. De ki: "İnfak ettiğiniz mal ve nimet; ana-baba, yakınlar, yetimler, yoksul ve çaresizlerle yolda kalan için olmalıdır. Hayır olarak yaptığınızı Allah en iyi biçimde bilmektedir."

ve kuran yapacağımız iyiliğin insanın kendi kalbi ile alakalı olduğunu da söyler... bu iyilik kişinin rabbi arasındaki ilişkinin bir neticesi olmalıdır...

BAKARA SURESİ: 264 Ey iman sahipleri! Allah'a ve âhiret gününe inanmadığı halde, insanlara riya için malını infak eden kişi gibi, sadakalarınızı başa kakmak ve eza etmek suretiyle boşa çıkarmayın.

Sanırım herşeyi kapitalist bir akledişin penceresinden yorumlamaya çalışırsak dinin bu güzelliğini de göremeyebiliriz...
Oysa Din çağların ötesinde bir ahlak ve bir hukuk önerip durmaktadır...

[ezkamo]

Sayın evaporit şöyle demiş:

çağımızın en önemli hastalığı bireylerin yalnızlığı ve paylaşımsızlıktır..
Moderintenin atomize varlıklar haline getirerek yalnızlaştırdığı insanlık çaresizliğin ve tükenmişliğin sınırlarında gezinmektedir...
İslam ise yaşamı paylaşmaya ve özgürleşmeye bir çağrıdır...

Sayın Evaporit,
Çağımız insanının her şeyden önce aşa, işe, konuta, sağlığa,eğitime ve üremeye ihtiyacı vardır. Her insanın öncelikli olarak düşüneceği tek şey budur. Çünkü bunlar insan doğasının gereğidir. İnsanlarımızın bu sorunları çözüldüğü taktirde mutlu olacaklarını düşünmekteyim. Onun için de öncelikle insanların mutluluğu düşünülüyorsa insanların bu sorunlarının çözülmesi gerekir diye düşünmekteyim. Asıl insanların bu sorunlarını çözemediğiniz zaman insanlar yanlızlaşır, çaresiz kalır.

İslama göre insanın bu dünyadaki yaşamı önemli değildir. İslam öncelikle insanlardan öbür yaşamı temel almalarını ister. Asıl mutluluk da İslama göre öbür dünyadaki mutluluktur. İnsanların bu mutluluğu temel alarak öbür dünyaya hazırlık yapmaları istenilir. Çünkü İslama göre bu dünya yaşamı geçicidir. Geçici bir yaşamın temel alınması da istenilmez. Her ne kadar böyle deniliyorsa da insan doğası gereği bunu uygulayamaz. Uygulayamadığını da görüyoruz. Öbür dünya diyorlar ama bu lafta kalıyor. Bakıyoruz hep bu dünyayı temel almaktalar.

Paylaşımın ne dinle ne de ateistlikle ilgisi vardır. Paylaşımın insan doğası ve aldığı eğitimle ilgisi vardır. Ben paylaşımın insan olmanın gereği olduğunu düşünerek yaşamımda bunu uygulamaya çalışmaktayım. Birileri benden bunu istiyor diye yapmamaktayım. Eğer insansak ve insan olmanın gereği paylaşımsa bunu yapmak zorundayız. Olay budur. Bunu kalkıp da bir dine mal etmek doğru değildir. Eğer senin doğan insanlıktan nasibini alamamışsa seni ne din ne de dinsizlik kurtaracaktır. Öyle mi sayın Evaporit?...Sevgiyle...

[evaporit]

Sayın Evaporit,
Çağımız insanının her şeyden önce aşa, işe, konuta, sağlığa,eğitime ve üremeye ihtiyacı vardır. Her insanın öncelikli olarak düşüneceği tek şey budur. Çünkü bunlar insan doğasının gereğidir. İnsanlarımızın bu sorunları çözüldüğü taktirde mutlu olacaklarını düşünmekteyim. Onun için de öncelikle insanların mutluluğu düşünülüyorsa insanların bu sorunlarının çözülmesi gerekir diye düşünmekteyim. Asıl insanların bu sorunlarını çözemediğiniz zaman insanlar yanlızlaşır, çaresiz kalır.


sevgili ezkamo,
sanırım bu yaklaşımınız insana olan yaklaşımlarımızdaki farkı da ortaya koyuyor...

ontolojik olarak büyük kopuşun başladığı nokta tam da burası işte...insanı salt beden ve salt madde olarak algılamak ...
onu ait olduğu yerden koparıp evrende köksüz ve ruhsuz bırakmak... işte asıl yalnızlık budur...

İslam sahip olduklarımızı harcamak suretiyle iyiliğe erceğimizi söyler...

TEVBE SURESİ : 103 Bunların mallarından bir sadaka al ki, onunla kendilerini iyice temizleyip arıtasın. Onlar için dua et/onlara destek ol; çünkü senin duan/desteğin onlar için bir sükûnettir. Allah Semî'dir, Alîm'dir.

iki farklı dünya algısı....
biri veren el, diğeri alan el...
biri arınmayı, diğeri kirlenmeyi amaçlayan iki farklı iyilik yolu...
birinde kendi ihtiyaçları olsa bile ''kardeşlerinin ihtiyacını'' kendi ihtiyaçlarına tercih varken, diğerinde kendi ihtiyaçlarını meşruu görme düşüncesi egemendir...
Birinde ihtiyaçlarının arta kalanını Allah için harcama duygusu esas iken, diğer tarafta bitip tükenmeyen bir ihtiyaç duygusu içinde üst üste biriktirme arzusu egemendir...

Din insan içindeki bu duyguları terbiye etme ve iyiliğe klavuzlayabilmeniz için asli bir unsurdur...

selam ile...

[ezkamo]

Sayın evaporit şöyle demiş:

sevgili ezkamo,
sanırım bu yaklaşımınız insana olan yaklaşımlarımızdaki farkı da ortaya koyuyor...

ontolojik olarak büyük kopuşun başladığı nokta tam da burası işte...insanı salt beden ve salt madde olarak algılamak ...
onu ait olduğu yerden koparıp evrende köksüz ve ruhsuz bırakmak... işte asıl yalnızlık budur...

Din insan içindeki bu duyguları terbiye etme ve iyiliğe klavuzlayabilmeniz için asli bir unsurdur...

Sayın Evaporit,
Elbette insana yaklaşımlarımız farklı. Siz hayal üzerine insanı motive etmeye çalışıyorsunuz biz ise gerçek temelinde insanı motive etmeye çalışıyoruz. Bana göre siz insana kötülük etmektesiniz. İnsanları kandırmaktasınız. Hayalinizde yarattığınız allah ve öbür dünya kavramlarıyla. Üstelik bunu da insanları korkutarak yapmaktasınız.

Demektesiniz ki siz bu gerçek yaşama aldanmayın. Bu yaşam geçicidir. Asıl siz öbür yaşamı temel alın. Bunu da bencillik temelinde yapmaktasınız. Çünkü ölmek istemiyorsunuz. Kendinize ölümsüzlük yaratma isteğindesiniz. Bu hayal uğruna insanların bu dünyadaki yaşamlarını ipotek altına almaktasınız. İnsanların özgür iradelerine ipotek koydurtarak onların bu dünyadaki mutluluklarını engellemeye çalışmaktasınız. Bunu da insanları korkutarak yapmaktasınız. Korkutma aracınız da allahtır. Bundan dolayı insan ölene kadar bir türlü bu korkudan kendini kurtaramıyor. Dinlerin buna hakkı yoktur diye düşünmekteyim.

Ama biz de diyoruz yaşam bir gerçekliktir. Ölümlü olmamız bu gerçeği değiştirmez. Yaşadığımız sürece en iyi en güzel şekilde yaşamalıyız. Bu yaşamın temeline de korkuyu değil sevgiyi koymaktayız. Korku sağlıksız bir duygudur. İnsanı huzursuz eden bir duygudur. Eğer insanın bu dünyadaki mutluluğunu istiyorsak korku yerine sevgi konulmalıdır. Sevgiyi hakim kıldığımız sürece insanın mutluluğunu sağlayabiliriz. Onun için hep insan sevgisi diyoruz. Onun için tanrı yerine insanı koyuyoruz. Çünkü doğaya damgasını vuran en önemli güç insandır. Düşünen bir varlık olarak da neyin doğru neyin yanlış olduğunu kavrayabilecek kadar akıl ve mantığı vardır.

Bakın bu akıl ve mantık ne diyor:
Çağımız insanının nafakaya değil işe, aşa, konuta, sağlığa ve eğitime ihtiyacı vardır. Nafakayla insanı mutlu edemezsiniz. Zekatla, bir günlük kurban etiyle, bir aylık iftar çadırlarıyla , sadakayla insanı mutlu edemezsiniz. Modern zamanların ilacı infak olamaz.

Modern zamanların ilacı çalışmak ve üretmektir. Çalıştığınız ve ürettiğiniz sürece ve bunu da insanlarınıza adil bir şekilde paylaştırdığınız sürece insanlarınızı mutlu edersiniz. Tek çözüm budur. Sevgiyle...